Γιατί τα ποτάμια στην Αλάσκα γίνονται πορτοκαλί: Η απειλή από το λιώσιμο των πάγων (vid)
Δεν χρειάζεται να είναι κανείς επιστήμονας για να καταλάβει ότι τα ποτάμια δεν πρέπει να έχουν πορτοκαλί χρώμα, όμως οι φυσικές διεργασίες μεταβάλλουν δραματικά τις υδάτινες διαδρομές της Αλάσκας.
Καθώς το κλίμα θερμαίνεται και ο μόνιμος πάγος (το έδαφος που παραμένει εντελώς παγωμένο, σε θερμοκρασία ίση ή μικρότερη από 0°C, για τουλάχιστον δύο συνεχή χρόνια) λιώνει, ορυκτά που παρέμεναν εγκλωβισμένα στο παγωμένο έδαφος για χιλιάδες χρόνια διαρρέουν στα γειτονικά ποτάμια και ρεύματα, με πιθανώς καταστροφικές συνέπειες.
Τα τοξικά μέταλλα απειλούν την Αλάσκα και την Αρκτική
Το φαινόμενο αυτό βρέθηκε στο επίκεντρο νέας μελέτης, η οποία διαπίστωσε πως τα πορτοκαλί νερά της Αλάσκας περιέχουν υψηλότερες συγκεντρώσεις μετάλλων ακόμη και από τα ορθάνοιχτα μεταλλευτικά λύματα. Παρόλο που οι πρώτες έρευνες δείχνουν ότι τα επηρεαζόμενα ποτάμια επιδεικνύουν μια σχετική αντοχή στην εξισορρόπηση του pH, η ανησυχία παραμένει για το πόσο μακριά μπορούν να μεταφερθούν αυτά τα τοξικά μέταλλα και τι σημαίνει αυτό για το μέλλον της Αρκτικής.
«Αυτή ήταν μια διεργασία που δεν είχε προβλεφθεί σε καμία εκτίμηση για το πώς θα αλλάξει η Αρκτική υπό θερμότερες συνθήκες, αλλά την βλέπουμε πλέον σε ποτάμια σε ολόκληρη την περιοχή», δήλωσε ο καθηγητής Μπρετ Πούλιν από το Πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στο Ντέιβις. Ο ίδιος σημείωσε ότι αυτά τα «σκουριασμένα ποτάμια» έχουν πλέον καταγραφεί στον Καναδά και σε άλλες περιοχές του πλανήτη με μόνιμο παγετό.
Η έρευνα εξέτασε δείγματα από έξι λεκάνες απορροής σε εθνικά πάρκα της Αλάσκας, διαπιστώνοντας ταχεία έξαρση του φαινομένου το 2019, κατά το θερμότερο καλοκαίρι που έχει καταγραφεί στην περιοχή. Εκτιμάται ότι περισσότερα από 200 ποτάμια έχουν επηρεαστεί, με τις συγκεντρώσεις μετάλλων να εμφανίζονται έως και 70 φορές υψηλότερες σε απόσταση 96 χιλιομέτρων από το σημείο εισροής.
Ο ρόλος του χιονιού και οι επιπτώσεις
Η έντονη αύξηση της θερμοκρασίας συνοδεύτηκε από έναν χειμώνα με έντονες χιονοπτώσεις, γεγονός που επιδείνωσε την κατάσταση. Το πυκνό χιόνι λειτούργησε ως μονωτικό, εμποδίζοντας το έδαφος να ξαναπαγώσει. Έτσι, το νερό εισχώρησε βαθύτερα, ήρθε σε επαφή με τα ορυκτά και πυροδότησε το φαινόμενο ταυτόχρονα σε πολλές περιοχές.
Αν και μέχρι στιγμής δεν έχουν παρατηρηθεί μαζικές θανατώσεις ειδών ούτε προβλήματα στο πόσιμο νερό των γύρω οικισμών, η συχνότητα των περιστατικών αποτελεί μια νέα πραγματικότητα της κλιματικής αλλαγής που οι επιστήμονες καλούνται πλέον να συνυπολογίσουν.
