Ισπανία – Μαρόκο: Στα «ορεινά» η σιδηροδρομική σήραγγα του Γιβραλτάρ – Τα γεωλογικά εμπόδια και το τεράστιο κόστος
- Το προφίλ του γιγαντιαίου - και φιλόδοξου - έργου
- Οι γεωλογικοί - σεισμικοί κίνδυνοι
- Το οικονομικό αδιέξοδο που προέκυψε
Η ιδέα για την κατασκευή μιας υποθαλάσσιας σιδηροδρομικής σήραγγας που θα συνδέει την Ευρώπη με την Αφρική μέσω του Στενού του Γιβραλτάρ παραμένει ένα από τα πιο σύνθετα μηχανικά εγχειρήματα στον κόσμο.
Παρά τις πολυετείς διαβουλεύσεις μεταξύ των κυβερνήσεων της Ισπανίας και του Μαρόκου, το έργο φαίνεται να απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την υλοποίησή του.
Το προφίλ του γιγαντιαίου - και φιλόδοξου - έργου
Σύμφωνα με τους σχεδιασμούς της ισπανικής δημόσιας εταιρείας SECEGSA, η σήραγγα θα συνέδεε το Πούντα Παλόμα (Ταρίφα, Ισπανία) με το Ακρωτήριο Μαλαμπάτα (Ταγγέρη, Μαρόκο).
Έχει συνολικό μήκος 42 χιλιόμετρα, εκ των οποίων τα 27,7 χλμ. θα βρίσκονται κάτω από τη θάλασσα. Το μέγιστο βάθος φτάνει έως και 475 μέτρα κάτω από την επιφάνεια του νερού.
Οι γεωλογικοί - σεισμικοί κίνδυνοι
Οι γεωλόγοι προειδοποιούν για την επικινδυνότητα της διαδρομής, καθώς το υποπέδαφος αποτελείται από εξαιρετικά ασταθή υλικά. Παράλληλα, η περιοχή βρίσκεται πάνω στο σεισμικό ρήγμα Αζορών-Γιβραλτάρ-Τυνησίας, το οποίο είχε προκαλέσει τον καταστροφικό σεισμό της Λισαβόνας το 1755.
Αν και η γερμανική εταιρεία Herrenknecht, παρασκευάστρια των μηχανημάτων διάνοιξης, θεωρεί το έργο τεχνικά εφικτό, τονίζει τις τεράστιες, αυτές προκλήσεις.
Το οικονομικό αδιέξοδο που προέκυψε
Πέραν των τεχνικών δυσκολιών, το οικονομικό κόστος κρίνεται απαγορευτικό. Οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 8,5 έως και πάνω από 15 δισεκατομμύρια ευρώ, ποσό που θα έπρεπε να μοιραστούν η Ισπανία, το Μαρόκο και η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Έτσι, το όραμα της σταθερής σύνδεσης των δύο ηπείρων παραμένει, τουλάχιστον για τις επόμενες δεκαετίες, ένα σχέδιο επί χάρτου.
