Στα βάθη του Ατλαντικού βρέθηκε ένας «μυστικός κόσμος» από κοράλλια: Έχει το μέγεθος του Βατικανού
Βαθιά κάτω από την επιφάνεια του Νότιου Ατλαντικού, έξω από τις ακτές της Αργεντινής, κρύβεται ένας σχεδόν «μυστικός» κόσμος. Εκεί ζουν καβούρια, αστερίες, μέδουσες που παρασύρονται από τα ρεύματα, χταπόδια και περίεργα ψάρια. Το πιο εντυπωσιακό, όμως, είναι τα κοράλλια.
Συγκεκριμένα, ένα σπάνιο είδος των παγωμένων νερών που ονομάζεται Bathelia candida. Οι απέραντοι ύφαλοι που σχηματίζει γίνονται καταφύγιο για ολόκληρα οικοσυστήματα μέσα στο απόλυτο σκοτάδι. Αυτό το άγνωστο μέχρι σήμερα τοπίο φιλοξενεί τον μεγαλύτερο ύφαλο αυτού του είδους που έχει καταγραφεί ποτέ: εκτείνεται σε περίπου 0,4 τετραγωνικά χιλιόμετρα, δηλαδή έχει σχεδόν το μέγεθος του Βατικανού.
«Θα έλεγα ότι είναι ένα από τα πιο ζωντανά και πλούσια περιβάλλοντα που έχω δει ποτέ στη βαθιά θάλασσα», δήλωσε στο Mongabay ο βιολόγος Σαντιάγκο Ερέρα από το Πανεπιστήμιο Λίχαϊ των ΗΠΑ. «Όσο κατεβαίνεις στα βάθη, η τροφή λιγοστεύει, οπότε περιμένεις να δεις και λιγότερη ζωή. Είναι τεράστια έκπληξη, λοιπόν, να συναντάς ξαφνικά τεράστιους πληθυσμούς ζώων συγκεντρωμένους στο ίδιο σημείο, να αλληλεπιδρούν σε ένα τόσο δυναμικό οικοσύστημα».
Πόσα δεν γνωρίζουμε για τους ωκεανούς;
Είναι γνωστό ότι ξέρουμε ελάχιστα για τους βυθούς των ωκεανών μας. Το φως του ήλιου φτάνει μέχρι ένα σημείο, καθώς οι ακτίνες του σκορπίζουν και χάνονται στο νερό. Πιο κάτω, επικρατεί σκοτάδι, πολικές θερμοκρασίες και μια ασφυκτική πίεση από το βάρος του νερού.
Μόλις τις τελευταίες δεκαετίες, χάρη στην τεχνολογία, καταφέραμε να ρίξουμε φως σε αυτό το μαύρο σκοτάδι. Και αυτό που ανακαλύπτουμε είναι μια βιόσφαιρα με ζωή. Εδώ δεν υπάρχει φωτοσύνθεση, η διαδικασία δηλαδή στην οποία βασίζεται σχεδόν όλη η ζωή στην ξηρά. Υπάρχουν όμως άλλες «οάσεις» ζωής, που στηρίζονται στη χημειοσύνθεση, στη χρήση, δηλαδή, χημικής ενέργειας.
Κάποιες από αυτές τις οάσεις είναι οι υδροθερμικές αναβλύσεις, θερμές πηγές που αναβλύζουν χημικά στοιχεία από ηφαιστειακές ρωγμές και οι ψυχρές αναβλύσεις, όπου το μεθάνιο διαρρέει στον ωκεανό μέσα από τον πυθμένα.
Πως φτάσαμε στην ανακάλυψη
Οι ερευνητές που επέβαιναν στο σκάφος Falkor του Ινστιτούτου Ωκεανών Σμιντ έψαχναν ακριβώς για τέτοιες ψυχρές αναβλύσεις με τη βοήθεια ενός ρομποτικού υποβρυχίου. Αντί γι' αυτό, όμως, έπεσαν πάνω σε αυτό τον «κόσμο» των κοραλλιών.
«Δεν περιμέναμε με τίποτα τέτοιο επίπεδο βιοποικιλότητας στα βαθιά νερά της Αργεντινής», λέει ενθουσιασμένη η θαλάσσια επιστήμονας Μαρία Εμίλια Μπράβο. «Ήταν απίστευτο να βλέπεις όλο αυτό το οικοσύστημα να ξεδιπλώνεται μπροστά σου. Ανοίξαμε ένα παράθυρο στη φύση της χώρας μας και καταλάβαμε ότι υπάρχουν ακόμα τόσα πολλά που δεν ξέρουμε».
Τα κοράλλια που έχουμε συνηθίσει στα ρηχά νερά συνεργάζονται με μικροσκοπικά άλγη για να πάρουν ενέργεια από τον ήλιο. Αν και ξέρουμε για την ύπαρξη κοραλλιών στα βαθιά νερά εδώ και 250 χρόνια, για καιρό πιστεύαμε ότι ήταν απλώς απομονωμένες εξαιρέσεις που πάλευαν να επιβιώσουν.
Πρόσφατα όμως καταλάβαμε ότι ορισμένα είδη μπορούν να χτίσουν ολόκληρους υφάλους στο σκοτάδι. Τρέφονται με το να παγιδεύουν από το νερό τη λεγόμενη «θαλάσσια χιονόπτωση» ,οργανικά υπολείμματα και νεκρή ύλη που πέφτει σαν βροχή από τα ανώτερα, φωτεινά στρώματα του ωκεανού όπου υπάρχει ζωή. Αυτοί οι ύφαλοι γίνονται πόλος έλξης και για άλλα ζώα, δημιουργώντας έναν τρίτο τύπο όασης στον βυθό.
Ο νέος θαλάσσιος «πλανήτης»
Στον ύφαλο που ανακαλύφθηκε, η ζωή κάνει πάρτι. Παράξενοι αστερίες με πολλά πλοκάμια ,του γένους Gorgonocephalus, βιντεοσκοπήθηκαν να απλώνουν τα μπράτσα τους για να πιάσουν την τροφή τους, ακριβώς όπως και τα κοράλλια, τα καβούρια, τα χταπόδια και τα ψάρια. Ο ύφαλος, άλλωστε, βρίσκεται κάτω από μια από τις πιο πλούσιες αλιευτικές περιοχές της Αργεντινής, κάτι που μάλλον εξηγεί γιατί φτάνει τόση τροφή στον βυθό.
Το ενδιαφέρον είναι ότι ο ύφαλος αυτός βρέθηκε πολύ κοντά σε μια ενεργή ψυχρή ανάβλυση μεθανίου, η οποία είχε τη δική της αποικία από μύδια. Οι επιστήμονες δεν ξέρουν ακόμα αν και πώς συνδέονται αυτά τα δύο περιβάλλοντα, οπότε η έρευνα συνεχίζεται.
Κατά τη διάρκεια της αποστολής, η οποία χαρτογράφησε μια τεράστια ζώνη του βυθού μήκους 900 χιλιομέτρων, οι ερευνητές εντόπισαν άλλη μία πηγή ζωής για το οικοσύστημα : το κουφάρι μιας φάλαινας Όταν ένα τόσο μεγάλο ζώο πεθαίνει και πέφτει στον βυθό, το σώμα του μπορεί να θρέψει ολόκληρα οικοσυστήματα για δεκαετίες. Είναι η πρώτη φορά που καταγράφεται κάτι τέτοιο στα νερά της Αργεντινής. Βρίσκεται στα 3.890 μέτρα βάθος και πλέον έχουν απομείνει μόνο τα οστά, τα οποία έχουν γίνει «σπίτι» για δεκάδες οργανισμούς.
Η κάμερα έπιασε επίσης μια γιγαντιαία μέδουσα-φάντασμα , ένα από τα πιο σπάνια και μεγάλα πλάσματα του πλανήτη. Μπορεί να ξεπεράσει τα 10 μέτρα σε μήκος, αλλά επειδή ζει στα βαθιά, την έχουμε δει λιγότερες από 120 φορές σε όλη την ιστορία της επιστήμης.
Και αυτά είναι μάλλον μόνο η αρχή. Οι επιστήμονες επέστρεψαν από την αποστολή έχοντας συλλέξει δείγματα από 28 είδη που υποψιάζονται ότι είναι εντελώς νέα για την επιστήμη. Ο παράξενος κόσμος του Νότου Ατλαντικού έχει ακόμα πολλά μυστικά να μας αποκαλύψει.
ΔΙΑΒΑΣΕ ΑΚΟΜΗ:
- Βενεζουέλα: Συγκλονιστικό βίντεο από το χτύπημα των 7,5 Ρίχτερ στην Λα Γκουάιρα - Άδειασε πισίνα
- Το εδαφικό «αγκάθι» κοντά στις Κανάριες Νήσους: Το μικρό αρχιπέλαγος που διεκδικούν Ισπανία και Πορτογαλία εδώ και 500 χρόνια
- Πώς μια 37χρονη μετέτρεψε την AI σε εισόδημα 5.000 ευρώ τον μήνα δουλεύοντας από το σπίτι
