Άρης: Μια γιορτή και μια «κηδεία»

Είναι πολλοί οι παράγοντες που καθορίζουν την πορεία ενός ματς. Πρωτίστως η διάθεση. Φάνηκε ξεκάθαρα στο Nick Galis Hall. Κοντά τρεις εβδομάδες νωρίτερα, στο Final 8 του Κυπέλλου, οι μπάλες περνούσαν πάνω από τα κεφάλια καθώς το Μαρούσι έβγαζε το ένα pick n’ roll μετά το άλλο με διαδοχικές «λόμπες» - που λέγαμε παλιότερα – και εντυπωσιακά καρφώματα. Χθες, αυτό έγινε μονάχα μια φορά. Η στατιστική απεικόνιση της νίκης του Άρη επί του Αμαρουσίου είναι απολύτως αντιπροσωπευτική της εικόνας του αγώνα. Τα κλεψίματα ήταν διψήφια (σ. σ. 10) και οι πόντοι από λάθη του αντιπάλου σκαρφάλωσαν στους 35! Οι τελικές πάσες ήταν 20+ καθώς το ποσοστό στο μακρινό σουτ ήταν μεγαλύτερο του 50%. Κι όπως σωστά είπε ο Ιγκόρ Μίλιτσιτς, όλοι έφυγαν χαρούμενοι από το γήπεδο. Ψηλοί και κοντοί. Το λες και ευλογία.

Ωστόσο, μια ομάδα δεν θα πρέπει να αντιδρά αλλά να δρα. Δεν πρέπει επίσης να θίγεται ο αθλητικός εγωισμός της για να προκαλείται η επιθυμία παροχής αποδείξεων. Είναι υποχρεωμένη να νιώθει αυτή την ανάγκη σε κάθε αγώνα. Έτσι αποκτά συνέπεια χτίζοντας παράλληλα την αγωνιστική προσωπικότητα που θα την οδηγήσει σε ευχάριστο προορισμό. Αυτό είναι ζητούμενο για τον Άρη από το ξεκίνημα της χρονιάς υπό την έννοια ότι παραπάτησε στα μεγάλα παιχνίδια της σεζόν. Εκεί δηλαδή που όφειλε να είχε παρουσιαστεί σκληρή σαν ατσάλι, τόσο αγωνιστικά όσο και πνευματικά. Κι έτσι, ενώ το παιχνίδι με το Μαρούσι έμοιαζε να είχε μεγάλη απαίτηση εξελίχθηκε σε γιορτή καθώς στη διάρκειά του, στις κερκίδες του Nick Galis Hall, προσήλθε κόσμος με την πίκρα του ποδοσφαίρου.

Είναι αλήθεια ότι η ατμόσφαιρα στο πρώτο ημίχρονο ήταν ολίγον υποτονική. Πιο εκφραστική ήταν η αντίδραση του κόσμου στο χαμένο πέναλτι του Λορέν Μορόν παρά σε φάσεις που έβγαλε η ομάδα του Μίλιτσιτς στο ίδιο διάστημα. Ακόμα κι αυτοί που έβλεπαν μπάσκετ, ήταν συνδεδεμένοι με το ποδόσφαιρο. «Αυτή η ομάδα είναι καταραμένη», μονολογούσαν στους διαδρόμους, στο ημίχρονο του αγώνα μπάσκετ. Δεν ξέρω αν είναι ζήτημα δεισιδαιμονιών, σίγουρα είναι ικανότητας. Μια ομάδα που «αρνείται» να κερδίσει εντός έδρας παιχνίδι από τα τέλη του περασμένου Νοέμβρη και μετρά έξι συνεχόμενες ισοπαλίες, προφανέστατα, δεν μπορεί να νικήσει. Ακόμη κι όταν έχει δύο εκτελέσεις πέναλτι.

Στην πραγματικότητα, είναι πολλά περισσότερα αυτά που αδυνατεί να πράξει. Παράλληλα, όλα της έρχονται ανάποδα λες και θέλουν να την εκδικηθούν όλοι οι θεοί του ποδοσφαίρου. Χαμένο πέναλτι και αποβολή. Υποχρεωτική αντικατάσταση του καλύτερου παίκτη της (σ. σ. Τάσος Δώνης) και ξανά χαμένο πέναλτι από τον άνθρωπο (σ. σ. Λορέν Μορόν) ο οποίος είχε 14/14! Και στο τέλος, θα μπορούσε να είχε φύγει χαμένη από το χορτάρι στη μοναδική αξιόλογη φάση που δημιούργησε ο Ατρόμητος.

Ο Άρης εισπράττει τις (συνήθως) ευεργετικές επιδράσεις που επιφέρει η αλλαγή προπονητή αλλά δεν παίρνει βαθμούς. Ακόμη και τον περασμένο Σεπτέμβρη, όταν είχε αναλάβει ο Μανόλο Χιμένεθ και η ομάδα μετρούσε διαδοχικές νίκες, προσωπικά ήμουν φειδωλός ως προς το όφελος εκείνης της πρόσληψης επιμένοντας για έναν «μήνα του μέλιτος» και την ανάγκη υπομονής και κρίσης στη διάρκεια της σεζόν.

Είναι αλήθεια ότι με τον Μιχάλη Γρηγορίου στην τεχνική κατεύθυνση παίζει καλύτερα, έχει αγωνιστική λογική, αλλά υστερεί στην είσπραξη της ουσίας. Θα έπρεπε να είχε νικήσει τον Ατρόμητο καθώς θα είχε εξασφαλιστεί – κατά μεγάλο ποσοστό – στο 5-8. Όπως επίσης και για τον λόγο ότι ήταν πολύ καλύτερος. Έστω με τα προβλήματα στη δημιουργία και στη μετουσίωση της υπεροχής. Οι αλλαγές βοήθησαν αρκετά, ειδικά αυτή του Γιάννη Γιαννιώτα αλλά ο Μορόν αστόχησε και ο δε Καντεβέρε επιχείρησε για δεύτερη φορά κάτι εξεζητημένο αλλά δεν χαμογέλασε. Κι έτσι η ομάδα παραμένει στη ζώνη της αμφιβολίας γιατί οι χαμένοι βαθμοί, σε πρώτη φάση, διατηρούν τον κίνδυνο μη παρουσίας στα Playoff 5-8, παράλληλα όμως δεν μειώνουν τη βαθμολογική απόσταση από τον τωρινό 5ο σε περίπτωση που εξασφαλίσει θέση σ’ αυτή τη σειρά αγώνων.