Άρης: Μια ομάδα που σου βγάζει την ψυχή

Κάθε γκολ νίκης στην τελευταία φάση του αγώνα εκτινάσσει συναισθήματα. Αυτό του Ντούντου στο τελευταίο δευτερόλεπτο λειτούργησε λυτρωτικά για το γκρουπ που έστω μ’ αυτόν τον τρόπο, πήρε αυτό που πραγματικά άξιζε εντός των τεσσάρων γραμμών. Ό,τι συνέβη εκτός αυτών εντάσσεται στο πλαίσιο του αναμενόμενου. Η σχέση έχει διαρραγεί καιρό τώρα, δεν υφίσταται εξάλλου ούτε σταγόνα αποδοχής. Στην απελπιστικά άδεια εικόνα του «Κλ. Βικελίδης» ως πράξη αντίδρασης κατά διοίκησης και ιδιοκτησίας, οι αποδοκιμασίες κατά του Θόδωρου Καρυπίδη ηχούν εκκωφαντικά δείχνοντας ότι δεν υφίσταται πιθανότητα επιστροφής αλλά η προσπάθεια (διαφόρων ανθρώπων) για όσο το δυνατόν καλύτερο happy end. Το γοργόν και χάριν έχει. Αυτό υποδηλώνουν εξάλλου οι εκατέρωθεν αντιδράσεις και η… γλώσσα του σώματος. End of story.

Αγωνιστικά, ο φετινός Άρης είναι μια ομάδα με μοναδική ικανότητα ανάπτυξης εκ διαμέτρου αντίθετων συναισθημάτων. Το πρώτο ημίωρο, ίσως, ήταν το καλύτερο εφετινό. Η ενέργεια του Κάρλες Πέρεθ στη δεξιά πτέρυγα μεταδόθηκε στο σύνολο της ομάδας καθώς ο Νοά Φαντιγκά δεν έκρυψε απλά ότι η φυσική θέση του είναι στη δεξιά πλευρά της άμυνας, αλλά έπαιξε καταπληκτικά από την αντίστοιχη αριστερή. Δεν μετουσίωσε το παιχνίδι του στο τετ α τετ στα μέσα του δεύτερου μέρους παρότι η μπάλα ήταν στο καλό του πόδι.

Ο Ούρος Ράτσιτς κράτησε το κέντρο με την ανασταλτική βοήθεια του Κώστα Γαλανόπουλου και η ΑΕΛ δεν είχε παίκτη πάνω από τη γραμμή του κέντρου. Επτά τελικές προσπάθειες με κατοχή μπάλας σε ποσοστό κατοχής 65% κατέγραψε η στατιστική μαζί με τις σωτήριες αποκρούσεις του Μελίσσα. Ναι, ο Άρης ήταν κυριαρχικός, πλην όμως αναποτελεσματικός. Το ματς θα έπρεπε να είχε τελειώσει στο ημίχρονο. Αντ’ αυτού, έφτασε να κριθεί στο 90+8. Παρότι έπαιζε με παίκτη παραπάνω από τα πρώτα δευτερόλεπτα του δεύτερου μέρους λόγω της απερισκεψίας του Γκαράτε.

Και θα έπρεπε να είχε τελειώσει νωρίς γιατί οι επιλογές του Μανόλο Χιμένεθ από τον πάγκο ήταν από περιορισμένες έως μηδενικές. Δηλαδή, η επένδυση στο πρώτο ημίχρονο στοιχειοθέτησε λογική επιλογή. Βγήκε σε επίπεδο εμφάνισης, όχι όμως και στο αποτέλεσμα. Και τη λύση έδωσε ο Βραζιλιάνος Ντούντου ο οποίος έως την τελευταία φάση του αγώνα είχε πετάξει στα σκουπίδια ένα σωρό. Με βιαστικές εκτελέσεις και αδυναμία διαβάσματος της αμυντικής τοποθέτησης σαν τη φάση όπου ο Πέρεθ είχε ελεύθερα στρέμματα μπροστά του αλλά δεν τροφοδοτήθηκε για μια εύκολη εκτέλεση.

Στο δεύτερο ημίχρονο, ο Άρης λειτούργησε έχοντας έναν υποσυνείδητο φόβο. Δεν ήταν αποφασιστικός, έκανε υπερβολική διαχείριση παιχνιδιού απέναντι σε μια ομάδα η οποία δεν είχε ούτε υποψία φάσης. Αυτό που είπε ο Χιμένεθ στη συνέντευξη Τύπου παραπέμπει στην ποδοσφαιρικό «αργκό» και είναι απόλυτα ρεαλιστικό ως προς τον τρόπο λειτουργίας της ομάδας του στη φάση του κερδισμένου πέναλτι της ΑΕΛ. Αυτή η ομάδα δεν διαθέτει ποδοσφαιρική «αλητεία», τη στοιχειώδη εξυπνάδα σε φάσεις που κρίνουν αγώνες. Σαν αυτή στο 94’. Η μπάλα μπαίνει στο στομάχι και βγαίνει από αυτό μόνο όταν άπαντες είναι στις θέσεις τους. Τούτο βέβαια δεν αναιρεί την παράβαση στην εκτέλεση του φάουλ. Ένα ακόμη δείγμα περιορισμένης ικανότητας του διαιτητή Πολυχρόνη ο οποίος συνεχίζει απτόητος να ανεβαίνει ένα-ένα τα σκαλιά επιβεβαιώνοντας ότι οι επιτροπείες δεν αλλάζουν τη μεθοδολογία στην ελληνική διαιτησία.

Εν τέλει, ο Άρης μπορεί να κρατήσει μια νίκη η οποία ήρθε έπειτα από 70 ημέρες! Μπορεί να αποσυμπιέσει το σύνολο. Μπορεί επίσης να κρατήσει την εμφάνιση του Κάρλες Πέρεθ και του Νοά Φαντιγκά. Κατάλαβε πάντως ότι είναι αναγκαία η επιστροφή του Φαμπιάνο στο κέντρο της άμυνας το οποίο πελαγοδρομούσε κάθε φορά που ξεμύτιζε η ΑΕΛ. Αντιλήφθηκε επίσης ότι σε όλα τα ντέρμπι που ακολουθούν με ΠΑΟΚ, Ολυμπιακό και ΑΕΚ πηγαίνει ως το απόλυτο αουτσάιντερ γιατί με την απόδοσή του δεν έχει δείξει ότι του αναλογεί ανώτερος προσδιορισμός. Το παρελθόν έχει δείξει βέβαια ότι του ταιριάζει.