Παναθηναϊκός: Αυτοκαταστροφικός μέχρι αηδίας!

Όταν συμβαίνει μία φορά, μπορείς να το καταπιείς. Στη πρεμιέρα με τον Λεβαδειακό. 1-0 μέχρι το 87', 1-1 τελικό. Όταν συμβαίνει δεύτερη φορά, είναι ενοχλητικό και φωνάζει για πρόβλημα. 2-1 με την Κηφισιά στο 79', 3-2 τελικό.

Την τρίτη φορά καταντά αηδία η αυτοκαταστροφή που δείχνει ο φετινός Παναθηναϊκός. 1-0 απόψε μέχρι το 75', 2-1 τελικό σε ένα παιχνίδι που είναι καλύτερος, κυριαρχικός, έχει φτιάξει έξι-επτά μεγάλες ευκαιρίες σε 33 τελικές και τελικά; Μία τρύπα στο νερό. Επιστροφή στη μιζέρια, στην εσωστρέφεια, στις λογικές και απόλυτα κατανοητές αποδοκιμασίες. Πόσο και πόσα να αντέξει πια αυτός ο κόσμος που αναζητά όπως ο διψασμένος το νερό στην έρημο, ένα διάστημα κανονικότητας, να είναι ο Παναθηναϊκός όπως πρέπει σε κάθε παιχνίδι και όχι με αναλαμπές. Μία έτσι και τρεις αλλιώς. Έφυγε και ο Ρουί Βιτόρια και δεν υπάρχει πια το εύκολο θύμα. Να πεις πάλι πως φταίει ο προπονητής; Άλλαξε. Οι παίκτες ίδιοι. Ίδιοι και ανεπίδεκτοι μαθήσεως.

Δεν είναι μόνο ότι έχασε από... κάποια Go Ahead Eagles. Μία ομάδα άγραφη στον ευρωπαϊκό χάρτη. Είναι πως έχασε αυτό το ματς ενώ η εικόνα του, η απόδοσή του στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα, είναι για μια εύκολη και άνετη επικράτηση. Είναι πως έχασε αυτό το παιχνίδι με δύο πανομοιότυπα γκολ. Αεροδιάδρομος στα δεξιά, σέντρα, πρώτος στη μπάλα ο αντίπαλος σέντερ φορ, γκολ. Μέσα σε έξι λεπτά, από το 75' μέχρι και το 81' πέταξε την πρεμιέρα της Βέρνης στα σκουπίδια. Και την αύρα μετά το διπλό στο Αγρίνιο. Πισωγύρισμα. Κατόρθωμα.

Τι σημασία έχει να μιλήσεις απόψε για το πρώτο ημίχρονο; Ναι σούπερ ήταν, δεν έβαλε κανένα γκολ, θα μπορούσε τουλάχιστον δύο. Τι σημασία έχει να μιλήσεις για την πολύ καλή κυκλοφορία της μπάλας, τα όσα καλά έκανε η ομάδα πάνω στο χορτάρι; Τις συνεργασίες και τις ευκαιρίες; Να πεις για τον Τετέ, τον Σφιντέρσκι, τον Κώτσιρα, τον όποιον απέδωσε καλά; Έτσι όπως τα έχει κάνει ο Παναθηναϊκός, αυτά είναι σταγόνα στον ωκεανό και το υπόλοιπο νερό τον πνίγει. Δεν βρισκόμαστε στο καλοκαίρι. 2 Οκτωβρίου δείχνει το ημερολόγιο.

Η ιστορία είναι γνωστή. Σκοράρει, δεν καθαρίζει το ματς, χάνεται από το γήπεδο δέκα λεπτά και το πληρώνει ακριβά. Στο ίδιο έργο θεατές. Είναι απαράδεκτη η εικόνα στα δεξιά της άμυνας και στα δύο γκολ. Ο Τζέιμς σεντράρει σαν σε προπόνηση. Ούτε ο μπακ εκεί, ούτε ο εξτρέμ, ούτε ένας χαφ. Κανείς. Εικόνα αμυντικής διάλυσης που θα έπρεπε να προσπαθήσει να την διορθώσει ο προπονητής μέχρι να γίνει για δεύτερη φορά το κακό. Ο Τουμπά και στις δύο φάσεις έχει χάσει τον Σμιτ. Στην πρώτη στο όριο, στη δεύτερη τον έχει αφήσει πίσω αρκετά μέτρα ο φορ των Ολλανδών.

Και κάτι ακόμα: Από τις συνολικά 33 τελικές, οι περισσότερες είναι σουτ εκτός περιοχής χωρίς καμία λογική ενώ υπάρχουν διαθέσιμες επιλογές για πάσα. Δεν έχει σημασία να αναφερθούμε στον καθένα ξεχωριστά, πολλοί εκτέλεσαν χωρίς πιθανότητες, κάκιστα ενώ συμπαίκτης περίμενε σε καλύτερη θέση για να συνεχίσει την φάση. Προχειρότητα. Υποτίμηση του αντιπάλου όταν δεν τον παίρνεις στα σοβαρά και προσπαθείς να γίνεις... ήρωας αντί να καθαρίσει η ομάδα το παιχνίδι.

Φτου και από την αρχή, λοιπόν. Ένα είναι μόνο σίγουρο: Χωρίς σερί νικών, ο Παναθηναϊκός δεν θα ηρεμήσει φέτος, ούτε θα διεκδικήσει πράγματα μέσα στη σεζόν. Είτε στην Ελλάδα, είτε στην Ευρώπη. Δεν του φταίει, όμως, κανείς. Παρά μόνο ο ίδιος του ο εαυτός.

Από κει και πέρα και για να μην επαναλαμβανόμαστε κάθε τρεις και λίγο, τα πράγματα είναι πολύ απλά. Αν δεν αλλάξουν όλα αυτά που έχουμε καταγράψει πως πρέπει να αλλάξουν, οι πιθανότητες επιτυχίας θα παραμένουν μειωμένες και ο Παναθηναϊκός θα δείχνει και θα είναι άρρωστος ως ποδοσφαιρικός οργανισμός...