Ολυμπιακός: Το 24ωρο που θα το λέω σαν... παραμύθι στα παιδιά μου

Για δεύτερη χρονιά, τα post, οι φωτογραφίες, τα βίντεο και οι αναμνήσεις κατακλύζουν τα social media. Όλα έχουν επίκεντρο εκείνο το βράδυ της 29ης Μαϊου του 2024, όταν ο Ολυμπιακός έγραψε ιστορία κατακτώντας το Conference League κόντρα στη Φιορεντίνα και δη, μέσα στην έδρα της ΑΕΚ. Μία κατάληξη που μοιάζει με φινάλε παραμυθιού. Ένα αποτέλεσμα που ξόρκισε τους ευρωπαϊκούς δαίμονες.

Η στιγμή που ο Φορτούνης σήκωσε στον ουρανό το τρόπαιο, ήταν η επισφράγιση του Θρύλου. Αυτό έλειπε από την τροπαιοθήκη του. Αυτό έλειπε για να αποκτήσει το νέο (εντυπωσιακό) του μουσείο μία ξεχωριστή γωνιά για κάθε επισκέπτη. Ωστόσο ακόμα και σήμερα μου μοιάζει ότι ήταν όνειρο. Ότι όλα αυτά δεν γίνεται να τα έζησα. Έχω ένα λόγο παραπάνω να το λέω.

Ξέχωρα από το κομμάτι του Ολυμπιακού, ο τελικός του Conference League ήταν ο πρώτος (και όπως αποδείχθηκε με το Όσλο όχι και ο τελευταίος) ευρωπαϊκός τελικός που κάλυψα ως δημοσιογράφος. Το χα στόχο και όνειρο από την πρώτη στιγμή που πάτησα το πόδι του στο Κέντρο Αθλητικού Ρεπορτάζ το 2019 να βρεθώ σε έναν τέτοιο «ραντεβού» και η μοίρα τα έφερε έτσι που ήταν για χάρη του Ολυμπιακού.

Αρκετά προλόγισα όμως, πάμε στο ζουμί αυτού του blog. Ένα 24ωρο που ζούσα το όνειρο μου και μέχρι σήμερα ακόμα δεν το πιστεύω ότι πραγματοποιήθηκε. Ότι «ξύπνησα» από αυτό το όνειρο. Και λέω 24ώρο γιατί σηκώθηκα 7:30 το πρωί (που να κοιμηθώ το προηγούμενο βράδυ) και κοιμήθηκα στις 7 της επόμενης μέρας.

Πλατεία Κοτζιά νωρίς-νωρίς, ξενοδοχείο Φιορεντίνα, πλατεία Κοραή, πίσω στην πλατεία Κοτζιά και από εκεί από νωρίς στην OPAP Arena με ταξί γιατί τα αμάξια δεν επιτρέπονταν να πλησιάσουν το γήπεδο. Στο ενδιάμεσο λίγο τα πλάνα, λίγο οι δηλώσεις, λίγο τα θέματα, ξαφνικά μία συνέντευξη του Ραφίνια στο Gazzetta που βρήκε προφητική.

Στην OPAP Arena ήταν η νηνεμία πριν την... καταιγίδα. Όλα ήσυχα μέχρι να έρθει το πρώτο κύμα οπαδών του Ολυμπιακού που αμέσως έβαψαν ερυθρόλευκο τον περίχωρο του γηπέδου. Legends της ομάδας να εμφανίζονται από τη μία πλευρά, legends να εμφανίζονται από την άλλη, πρώην στελέχη, παίκτες ή προπονητές που έγραψαν ιστορία και την ίδια στιγμή αναζήτηση για τους ανθρώπους της UEFA που είχαν έρθει στην Αθήνα.

Με τα πολλά, μπήκαμε στο γήπεδο. Η ατμόσφαιρα μαγική. Οι οπαδοί στο... πόδι. Ειδικά όταν βρέθηκε στον αγωνιστικό χώρο ο Ερνέστο Βαλβέρδε και χαιρέτησε τον συμπατριώτη του, Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ. Τι στιγμή! Δεν μπορώ να σας μεταφέρω με λόγια το τι έγινε στις εξέδρες των οπαδών του Ολυμπιακού.

Οι Ιταλοί συνάδελφοι ρωτούσαν συνεχώς γιατί συνέβη όλος αυτός ο χαμός με την παρουσία του Βάσκου προπονητή. Άντε να τους εξηγήσεις τώρα. Όλα ήταν βγαλμένα από παραμύθι. Τελετή έναρξης, να κυματίζει η σημαία του Ολυμπιακού με φόντο το τρόπαιο. Το όνομα της ομάδας δίπλα στο Final μίας διοργάνωσης της UEFA. Ένα εντυπωσιακό show και η είσοδος του Τραϊανού Δέλλα (ότι και να πω για αυτόν τον ΑΝΘΡΩΠΟ είναι λίγο) με την κούπα του Conference League στα χέρια.

Πρώτο σφύριγμα, σέντρα και το άγχος τώρα ξεκινάει. Κάθε στιγμή, κάθε φάση περιείχε ένταση. Στα κόκκινα όλα και μόλις μπήκαμε στην παράταση λέω: «Αν πάμε πέναλτι δεν με βλέπω να βγαίνω από εδώ». Νομίζω ότι είναι πολλοί οι άνθρωποι που καταλαβαίνουν πώς χτυπούσε η καρδιά σε όλα αυτά τα λεπτά.

Μέχρι που ήρθε εκείνο το γκολ του Ελ Καμπί. Εκεί όπου πραγματικά πάγωσε ο χρόνος. Πρέπει να πετάχτηκα 5 θέσεις πιο δίπλα από τη δική μου. Πρέπει να αγκάλιασα ανθρώπους που μόνο φατσικά τους γνώριζα. Και μετά τη στιγμή που περιμένουμε τον VAR και ο διαιτητής έχει κάτσει με πλάτη στη σέντρα.

«Όχι πάλι, όχι έτσι» φώναζαν οι γύρω μου. Εγώ απλώς περίμενα. Και τη στιγμή που δείχνει τη σέντρα, πραγματική... κόλαση. Άλλο να το λέω και άλλο να το βλέπετε. Αν κάποιος δεν είχε ιδέα για το ματς και περνούσε απέξω, θα έλεγε ότι το παιχνίδι έχει λήξει 2-0. Ή μάλλον 3-0. Γιατί ίδιοι πανηγυρισμοί έγιναν σε αυτό το απίθανο stop του Ικονέ μπροστά από τον Τζολάκη από τον Κάρμο στο 121'.

Άμα δείτε το βίντεο με το σχόλιο-αντιδράσεις που είχαμε με τον Δημήτρη Τομαρά και τον Πολύδωρο Παπαδόπουλο, θα καταλάβετε το τι επικρατούσε. Κοιτούσαμε ότι ο Ολυμπιακός είναι Winner και δεν το πιστεύαμε. Δεν γινόταν να πιστέψουμε ότι όλα αυτά είναι αληθινά. Έβλεπες τους πάντες γύρω σου να χαμογελούν, να χοροπηδούν, να κλαίνε.

Στα 99 χρόνια ιστορίας και στα τόσα εκατομμύρια οπαδούς της ομάδας όλα αυτά τα χρόνια, ήμασταν εκεί και ζήσαμε κάτι τέτοιο. Οι «εκλεκτοί», οι «τυχεροί» πείτε το όπως θέλετε.

Το τρόπαιο στον ουρανό. Η επισφράγιση μία ιστορικής βραδιάς που θα μνημονεύουμε για χρόνια. Το πάρτι που ακολούθησε στον Πειραιά δεν είχε προηγούμενο. Χιλιάδες κόσμος, με μία μπύρα στο χέρι να πανηγυρίζει, να χοροπηδάει, να φωνάζει, να κλαίει. Όλα αυτά μέχρι να ξημερώσει. Δεν θέλω να φανταστώ πόσοι άνθρωποι πήγαν στη δουλειά τους σερί την επόμενη μέρα που ήταν εργάσιμη ή δεν πήγαν καθόλου.

«Θα το λέω στα παιδιά μου, στα εγγόνια μου» λέω και ξαναλέω από τότε. Ήταν όλο το πακέτο. Και ότι κάλυψα έναν ευρωπαϊκό τελικό και ότι σε αυτόν νίκησε ο Ολυμπιακό αλλά και ότι έζησα την κάθε στιγμή από κοντά.

Στη συνέντευξη του Βιθέντε Ιμπόρα στο Gazzetta μέσα στο προπονητικό κέντρο της Λεβάντε ένιωθα ότι ξαναζωντανεύει όλο αυτό μπροστά στα μάτια μου. Βλέποντας τον να μιλάει για εκείνη τη βραδιά, να κοιτάμε μαζί εκείνη την κεφαλιά που έφερε τον Έσε σε θέση να κάνει τη σέντρα για το γκολ του Ελ Καμπί.

«Πάρα πολύ γιατί θυμηθήκαμε εκείνες τις στιγμές» απάντησε όταν τον ρώτησα αν του άρεσε η συνέντευξη. Δύο χρόνια λοιπόν. Να είμαστε καλά να τα θυμόμαστε και στα τρία και στα τέσσερα και για όσα χρόνια πάει.

ΥΓ. Σε καμία ρεβάνς των νοκ-άουτ του Conference League δεν πίστευα ότι θα περνούσαμε στην επόμενη φάση. Περίμενα να έρθει αυτό το «αχ». Μετά την Άστον Βίλα στο Καραϊσκάκης και την πρόκριση στον τελικό, στις 2 με 3 το ξημέρωμα όταν έφευγα από το γήπεδο, με πήρε ο κολλητός μου (Αεκτζής κιόλας) και με ρώτησε πώς το βλέπω. «Τώρα αδερφέ, πάμε να το πάρουμε».

ΥΓ2. Μακάρι να μπορούσα να αποτυπώσω τα μηνύματα με τον πατέρα μου και την κοπέλα μου την ώρα του τελικού και ειδικά μετά το γκολ. Δυστυχώς η μόνη νορμάλ λέξη ήταν «ΤΟ ΠΗΡΑΜΕ».