Το Conference του 2024: Η καλύτερη μέρα της δημοσιογραφικής ζωής μου 

• Το γουρλίδικο φούτερ, τα λόγια του Μασούρα και ένα τρόπαιο που του άλλαξε επίπεδο
• Ολυμπιακός: H βραδιά στη Σερβία ανήκει στους λίγους που πίστεψαν

Ξημέρωσε ακόμα μία 29η Μαϊου. Στο σύνολο 2 χρόνια μετά το ερυθρόλευκο έπος με την Φιορεντίνα επί ελληνικού εδάφους. Δύο χρόνια μετά την ιστορική κατάκτηση του Conference League από τον Ολυμπιακό.

Δύο χρόνια έπειτα από την αντεπίθεση που ξεκίνησε με την ανατροπή στη Σερβία με τη Μακάμπι και οδήγησε τον Ολυμπιακό στον ευρωπαϊκό θρόνο του Conference. Σε μία στιγμή που ξεκάθαρα όλοι όσοι ζήσαμε αυτήν την πορεία από την αρχή ως το τέλος θα έχουμε να την θυμόμαστε για πάντα.

Προσωπικά αυτήν την ημέρα θα την έχω πάντα ως Νο1 στην δημοσιογραφική διαδρομή μου. Θα μπορούσα να γράψω με ασφάλεια το ίδιο για εκείνη την ευρωπαϊκή χρονιά.

Η καλύτερη της δημοσιογραφικής μου ζωής - χωρίς περιστροφές ή κάτι άλλο - δίνοντας το παρών σε όλα τα ματς του Ολυμπιακού στην διοργάνωση (εντός και εκτός έδρας φυσικά). Είναι από αυτές τις χρονιές και τις περιπτώσεις που δεν πιστεύεις ποτέ ότι μπορείς να ζήσεις.

Και από αυτές τις ιστορίες που θα έχεις να διηγείσαι για πάντα. Να αφηγείσαι όλα όσα έζησες και φυσικά αυτήν την προσμονή για ένα τρόπαιο που τελικώς πήγε στους Πειραιώτες. Και μία μέρα που σε παραπέμπει στη σχετική ατάκα σε μία από τις νεότερες εκδόσεις του Mad Max: 'What a day, what a lovely day' ('τι μέρα, τι υπέροχη μέρα').

Το γουρλίδικο φούτερ, τα λόγια του Μασούρα και ένα τρόπαιο που του άλλαξε επίπεδο

Μέσα σε εκείνη την χρονιά και πριν φτάσουμε στον τελικό της OPAP Arena οι περισσότεροι είχαν τα γούρια τους σε αυτήν την διαδρομή. Σε αυτήν την πορεία.

Υπήρξε πχ η περίπτωση με το φυλαχτό με τον σταυρό που έδωσε ο πατέρας του Τζολάκη - μέσω της μεταφράστιας του συλλόγου Μαρίνας Τσαλή - πριν την διαδικασία των πέναλτι με την Φενέρ. Είχα και εγώ τα δικά μου γούρια, όσο κάπως μπορεί να φαίνεται αυτό. Βασικά πολύς κόσμος έχει γενικά τα γούρια του.

Ένα εξ αυτών - σε σχέση με μένα για εκείνη την 'μαγική' σεζόν - ήταν ένα συγκεκριμένο φούτερ μπασκετικού background που το είχα σε όλα τα ταξίδια εκείνης της χρονιάς διότι ακριβώς έφερνε την ανάλογη καλοτυχία. Δεν ήταν η μόνη... ρουτίνα αυτή αλλά σίγουρα την δουλειά της την έκανε.

• Ολυμπιακός: H βραδιά στη Σερβία ανήκει στους λίγους που πίστεψαν

Το... μυστικό της μεταμόρφωσης εκείνης της ομάδας το είχε πει ο Γιώργος Μασούρας στο Gazzetta πριν τον τελικό: «Νομίζω ότι είναι συνδυασμός πραγμάτων. Μεγάλο μερίδιο σε αυτό έχει ο προπονητής. Διότι από την πρώτη στιγμή που ήρθε έβγαλε μία προσωπικότητα την οποία όλοι μπορούσαμε να τη σεβαστούμε. Κάθε παίκτης έβγαλε τον εγωισμό του. Έβγαλε τον εγωισμό του για την ομάδα. Όλοι νιώσανε σημαντικοί. Νομίζω ότι αυτό ήταν το πιο σημαντικό όταν ήρθε ο κόουτς.

Νιώθαμε ότι είναι μερίδιο της επιτυχίας. Ανέβηκε γενικότερα το επίπεδο στην προπόνηση. Όλοι 'πουσάρανε' στο να αγωνιστούν. Στο να παίξουν. Και όλα αυτά οδηγούσαν σε ένα καλύτερο αγωνιστικό πρόσωπο. Ένα πιο επιθετικό αγωνιστικό πρόσωπο, όπως το θέλει και ο προπονητής».

Αυτό το ευρωπαϊκό δεν έβγαλε μόνο εκατομμύρια κόσμο στους δρόμους. Δεν έκανε μόνο εκατομμύρια φιλάθλους του Ολυμπιακού σε Ελλάδα και ανά τον κόσμο να κλάψουν, να χαμογελάσουν, να πανηγυρίσουν και να τραγουδήσουν συνθήματα και τον ύμνο του Ολυμπιακού. Ήταν ένα τρόπαιο που ανέβασε επίπεδο τον Ολυμπιακό και τον ανέβασε για τα καλά. Που του άλλαξε επίπεδο και status και αναφορικά με την Ευρώπη και συνολικά.

Η 29η Μαϊου είναι μία ημερομηνία ορόσημο για τον Οργανισμό του Ολυμπιακού. Ένα σημείο σταθμός - απόλυτα δικαιολογημένα - για τους Ερυθρόλευκους που δεν ενέπνευσε μόνο τις παλαιότερες γενιές των φίλων της ομάδας αλλά θα φτιάξει και νέες.