Champions League: Στο σταθμό του Μονάχου…

• Η περισσότερο ομάδα του Ενρίκε
• Η PSG κόντρα σε κλειστές άμυνες
• Η συνταγή του Σιμόνε Ιντζάγκι
• Τα μικρά και τα μεγάλα παιδιά
• Ψυχή για ριφιφί

Θα είναι θεματικός ο αποψινός τελικός του Champions League ανάμεσα στην Παρί Σεν Ζερμέν και στην Ίντερ; Δυσκολεύομαι και να το φανταστώ διότι οι περισσότεροι τελικοί δεν είναι θεματικά παιχνίδια. Η νευρικότητα, το άγχος, η ανάγκη της νίκης λιγοστεύουν τις πιθανότητες να δούμε κάτι θεαματικό. Φαβορί βέβαια υπάρχει και είναι η Παρί διότι απέκλεισε τρεις αγγλικές ομάδες σε μια χρονιά που δύο αγγλικές ομάδες, η Τότεναμ και Τσέλσι, έχουν κερδίσει τα δύο προηγούμενα ευρωπαϊκά τρόπαια. Φυσικά το μεγαλύτερο κατόρθωμα της Παρί είναι ότι απέκλεισε την Λίβερπουλ στη φάση των 16 και μάλιστα στα πέναλτι. Εκεί νομίζω γεννήθηκε η σιγουριά της ότι μπορεί φέτος να κάνει κάτι σπουδαίο. Από την άλλη η Ιντερ είναι μια ομάδα που δεν έχει καμία σχέση με αυτές που η PSG απέκλεισε. Για την καλή ομάδα του Λουίς Ενρίκε η αποψινή δοκιμασία μοιάζει καινούργια, πράγμα παράξενο καθώς μιλάμε για τελικό. Η Ιντερ από την μεριά της είναι δεδομένο πως θα κατεβεί με την σιγουριά πως δεν μπορεί να έχει απέναντί της μια ομάδα πιο δύσκολη από την Μπαρτσελόνα που απέκλεισε.

Ας προσπαθήσουμε να δούμε λίγο την τακτική διάσταση του ματς λίγο πριν αυτό αρχίσει.

Η περισσότερο ομάδα του Ενρίκε

Η εφετινή Παρί Σεν Ζερμέν είναι η περισσότερο ομάδα του Λουις Ενρίκε που έχουμε δει μέχρι τώρα. Ο καλός Ισπανός προπονητής έχει κερδίσει το Τσάμπιονς λιγκ με την Μπαρτσελόνα το 2015 στο Βερολίνο, όμως εκείνη η ομάδα ήταν πιο πολύ η ομάδα του του Μέσι, του Σουάρες και του Νεϊμάρ - η εφετινή PSG, όχι μόνο δεν έχει τέτοιους παίκτες, αλλά έχει και ανάγκη την καθοδήγηση του προπονητή της: φέτος το χέρι του φαίνεται παντού. Οι επιθετικοί της Παρί πχ δεν είναι τόσο ελεύθεροι όσο εκείνοι που αποτελούσαν κάποτε το ΜSN, αλλά δεν απολαμβάνουν και την ιδιαίτερη μεταχείριση που είχε πέρσι από τον Ισπανό ο Μπαπέ, που δεν γυρνούσε στην άμυνα, σπανίως μάρκαρε και δεν ήθελε ποτέ να παίζει και ως κλασσικό φορ μολονότι το σχήμα το απαιτούσε. Ο Κβαρασχέλια, ο Ντουέ και ο Ντεμπελε κάνουν πολλές δουλειές: κυρίως τις δουλειές που ζητά ο προπονητής τους. Που θυμώνει κυρίως με ένα πράγμα: την στατικότητα.

Ο Λουίς Ενρίκε θέλει να βλέπει παίκτες σε συνεχή κίνηση. Και ξέρει ότι στο Μόναχο τον περιμένει πρώτα από όλα μια κλειστή άμυνα.

Η PSG κόντρα σε κλειστές άμυνες

Τι κάνει η Παρί όταν πρέπει να αντιμετωπίσει μία κλειστή άμυνα; Πρώτα απ’ όλα προσπαθεί να σκοράρει γρήγορα - το είδαμε στο παιγνίδι με την Λίβερπουλ πχ. Για να συμβεί αυτό ο Λουίς Ενρικε δεν διστάζει να αφήνει στην αρχή των ματς λίγο την μπάλα στους αντιπάλους του ώστε να επιτεθούν ανεβαίνοντας: το έκανε πολύ καλά και με την Λίβερπουλ στο «Άνφιλντ» αλλά και με την Άρσεναλ στο Παρίσι. Ειδικά κόντρα στους Κανονιέρηδες η νίκη ήρθε με αυτό το απλό τρικ: η άμυνα άντεξε και ο Κβάρα εκείνο το βράδυ βρήκε τους χώρους. Όταν αυτό το τρικ δεν πιάνει ο Λουις Ενρικε ζητά πρωτοβουλίες από τους πλάγιους μπακ: σε αυτή την περίπτωση, όταν ο Χακίμι (κυρίως) παίρνει το πλάτος του γηπέδου, ο Ντούε γίνεται συνήθως δεύτερος σέντερ φορ πλαισιώνοντας τον Ντεμπελέ και ο Κβάρα γυρνά προς τον άξονα. Το 4-3-3 συνεχώς αλλάζει.

Ενα από τα όπλα της PSG είναι ότι έχει επιθετικούς που ντριπλάρουν και παίζουν ο ένας κοντά στον άλλο- κανείς δεν περιμένει την μπάλα στην αντίπαλη περιοχή. Αυτό το ποδόσφαιρο, στο οποίο οι συνεργασίες, οι ντρίπλες και η συνεχής κίνηση είναι πράγματα απαραίτητα απαιτεί συγκέντρωση και καθαρό μυαλό. Αν αυτά τα έχει πρωταθλήτρια Γαλλίας εύκολα ή δύσκολα θα κερδίσει γιατί θα καταφέρει να ανοίξει την κλειστή άμυνα των Ιταλών. Αλλά δεν είναι δεδομένο ότι η PSG φτάνει στο Μόναχο με την απαραίτητη ενέργεια. Μιλάμε για μια ομάδα που κέρδισε το γαλλικό πρωτάθλημα έξι αγωνιστικές πριν την ολοκλήρωση του και από τότε τα μοναδικά σοβαρά παιχνίδια που έδωσε είναι αυτά στο Champions League. Αν υποτιμήσει την Ίντερ θα μπλέξει άσχημα.

• Παρί Σεν Ζερμέν: Ο κόσμος είναι δικός μας

Η συνταγή του Σιμόνε Ιντζάγκι

Η Ιντερ είναι μία από τις πιο περίεργες ομάδες που φτάνει σε τελικό του Champions League τα τελευταία χρόνια. Φέτος στην League Phase βασίστηκε κυρίως στην σπουδαία αμυντική της απόδοση: για μήνες ήταν δύσκολο να δεχτεί γκολ. Στα νοκ άοουτ όμως παιχνίδια άρχισε να σκοράρει. Η Ιντερ χρειάστηκε να βάλει τέσσερα γκολ για να αποκλείσει την Μπάγερν Μονάχου: το έκανε κερδίζοντας με 1-2 στο Μόναχο και φέρνοντας ισοπαλία με 2-2 στο Σαν Σίρο. Φυσικά το πλέον εντυπωσιακό της κατόρθωμα ήταν ότι χρειάστηκε να βάλει επτά γκολ στην Μπαρτσελόνα για την αποκλείσει καθώς δέχτηκε έξι.

Παρόλα αυτά τα επιθετικά της επιτεύγματα ωστόσο η εντύπωση που δίνει είναι ότι κι απόψε θα χρειαστεί κυρίως στην άμυνα της. Κατά ένα παράδοξο τρόπο - και ας λένε τα νούμερα το αντίθετο - η άμυνα της έδωσε τις προκρίσεις ακόμα και στα ματς με την Μπάγερν και την Μπάρτσα που σκόραρε πολύ. Χάρη στην άμυνα δεν βρέθηκε πίσω στο σκορ σε κανένα από τα δύο παιχνίδια με την Μπάγερν. Και χάρη στην αμυντική της οργάνωση και τις μεγάλες επεμβάσεις του Ζόμερ έμεινε ζωντανή στο δεύτερο παιχνίδι με την Μπαρτσελόνα στο «Σαν Σίρο» κατορθώνοντας αρχικά να ισοφαρίσει σε 3-3 με τον Ατσέρμπι στις καθυστέρησης και στη συνέχεια να πάρει την πρόκριση με το γκολ του Φρατέζι στην παράταση.

Η Ιντερ βρίσκει γκολ σε στημένες φάσεις ή χάρη στις εμπνεύσεις του Τουράμ και βέβαια του Λαουτάρο Μαρτίνες. Το παιχνίδι της είναι λιγότερο επιθετικό από αυτό της Παρί, αλλά την ίδια στιγμή πολύ πιο εύκολο. Αν το όπλο της Παρί είναι οι συνεργασίες και οι προσωπικές ενέργειες των επιθετικών της, το όπλο της Ιντερ είναι η απλότητα της. Και στην άμυνα, όπου πέντε παίκτες κλίνουν χώρους και στην επίθεση, όπου υπάρχουν ελεύθεροι σκοπευτές, έτοιμοι να εκμεταλλευτούν τα πάντα όλα γίνονται απλά.

• Ίντερ: Η κορυφαία εκδοχή της στο δρόμο της... εξιλέωσης

Τα μικρά και τα μεγάλα παιδιά

Η Παρί είναι ομάδα με παίκτες πολύ νέους κι αυτό ίσως είναι πρόβλημα σε ένα τελικό. Απο την άλλη ο πάγκος της είναι αρκετά γεμάτος - υπάρχουν σε αυτόν ο Μπαρκολά, ο Ράμος, ο Ερνάντεζ, ο Έμερι: ο Λουίς Ενρικε απέκλεισε την Αρσεναλ χωρίς να έχει τον Ντεμπελε στο γήπεδο κι αυτό λέει πολλά. Η Παρί είναι επίσης η ομάδα που μαζεύει τις πιο πολλές δεύτερες μπάλες στην Ευρώπη: οι τρεις μέσοι της (ο Βιτίνια, ο Πέρεθ και ο φαμπιάν Ρουίθ) είναι από τους καλύτερους σε αυτή την δουλειά. Σε αυτό τον τομέα η Παρί του Λουις Ενρικε μοιάζει με την Μπάρτσα του Λουις Ενρικε : οι τωρινοί του χαφ μοιάζουν σε αρκετά με την τριάδα Τσάβι – Ινιέστα - Μπουσκέτς. Τέλος στα όπλα της Παρί ανήκει σίγουρα και ο τερματοφύλακας Τζίντζι Ντοναρούμα που έκανε φέτος σπουδαία παιχνίδια ειδικά στην Αγγλία. Αν ο τελικός δεν γινόταν στο Μόναχο αλλά στο Γουέμπλεΐ θα έλεγα ότι πρέπει απλά να περιμένουμε να δούμε την Παρί να σηκώνει το κύπελλο με τον τερματοφύλακα της πραγματικό κέρβερο. Αλλά ισως στο Μόναχο κάποιο λάθος να το κάνει ακόμα κι αυτός.

Ψυχή για ριφιφί

Οι αρετές της Ίντερ είναι κυρίως ψυχικές. Στη διάρκεια του Champions League η Ίντερ έχει αποδείξει ότι είναι εφτάψυχη. Ο Σιμόνε Ιντζάγκι έχει μια άμυνα από ψηλά παιδιά - ενώ παίζει με δύο επιθετικούς κόντρα στο ρεύμα. Οι κυνηγοί αυτοί, δηλαδή ο Τουράμ και ο Λαουτάρο, έχουν μάθει να παίζουν εντελώς μόνοι τους φεύγοντας στους κοινούς χώρους χωρίς να περιμένουν μεγάλη υποστήριξη από τους μέσους της ομάδας: σε μια χρονιά που είδαμε στην Ευρώπη πολλές ομάδες να παίζουν άμεσο ποδόσφαιρο, το ποδόσφαιρο της Ίντερ είναι το πιο άμεσο που μπορεί να δει κανείς. Κατά τ’ άλλα όταν μιλάμε για την επίθεση των Νερατζούρι πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας δύο πράγματα: την κίνηση χωρίς την μπάλα του Μπαρέλα και τις κούρσες του ασταμάτητου Ντουμφρις.

Αρκούν αυτά για να κερδίσει η Ίντερ; Η λογική λέει όχι - τα προηγούμενα όμως λένε ναι. Από τη στιγμή που η ομάδα αυτή παίζοντας με τον τρόπο της απέκλεισε την Μπάγερν Μονάχου και την Μπαρτσελόνα η σιγουριά της βρίσκεται στα ύψη, ακόμα κι αν έρχεται από μια οδυνηρή απώλεια του ιταλικού πρωταθλήματος. Στον παράδοξο κόσμο της Ίντερ ούτε κι αυτό σημαίνει πολλά. Θυμίζω οτι όταν απέσπασε το 3-3 από την Μπαρτσελόνα είχε πάει στην Καταλονία κουβαλώντας τρεις ήττες στη σειρά στην Ιταλία: είχε χάσει από την Μίλαν στον ημιτελικό του κυπέλλου Ιταλίας και από την Μπολόνια και την Ρόμα στο πρωτάθλημα.

Ειναι ένας παράξενος τελικός που η Παρι μπορεί να κερδίσει αν κάνει το παιγνίδι της. Να κλέψει το ματς μου μοιάζει δύσκολο. Ενω απέναντι της έχει μια ομάδα έτοιμη να κάνει το απόλυτο ριφιφί...