Ίντερ: Η κορυφαία εκδοχή της στο δρόμο της... εξιλέωσης

• «Φαρμάκι» στην Ιταλία
• Βάλσαμο το Champions League

Πώς μπορεί να ορίσει κανείς την επιτυχία; Είναι μόνο οι τίτλοι; Το καλό ποδόσφαιρο; Οι ορθολογικές βάσεις για μια θεμελιώδη αρχή ή απλώς μια επίκαιρη ανάκαμψη σε σχέση με μια πρότερη κατάσταση; Στην πραγματικότητα οι απαντήσεις ποικίλουν, εξαρτώμενες από τις συνθήκες και την ομάδα που καλείται να τις δώσει. Για την Ίντερ, ίσως πρόκειται για μια... σπαζοκεφαλιά. Κανείς άλλωστε δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως η φετινή ομάδα που έχει στήσει και καλλιεργήσει επί χρόνια ο Σιμόνε Ιντζάγκι δεν είναι τη δεδομένη στιγμή μια από τις κορυφαίες, εκ των πιο σκληροτράχηλων σε ολόκληρη την Ευρώπη.

«Φαρμάκι» στην Ιταλία

Την ίδια στιγμή ωστόσο οι Νερατζούρι κινδυνεύουν να υποβαθμίσουν μια πολλά υποσχόμενη σεζόν, μένοντας... άτιτλοι και αφήνοντας μια πίκρα στο κοινό τους. Στο πρωτάθλημα ξεκίνησαν ως το φαβορί που είχε ως χρέος να διατηρήσει τα σκήπτρα στην Ιταλία απέναντι σε ομάδες παρηκμασμένες όπως η Γιουβέντους και η Μίλαν. Το ξεπήδημα της Νάπολι του Αντόνιο Κόντε, μάστερ στο να χτίζει εν δυνάμει πρωταθλήτριες μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα, ήταν ο μόνος σοβαρός ανταγωνισμός στα εγχώρια για τον τίτλο του πρωταθλητή, όμως στην Ιταλία και δη στο Μιλάνο επικρατούσε μια (ψευδ)αίσθηση πως η Ίντερ ήλεγχε την κατάσταση, ακόμα κι όταν η Νάπολι είχε περάσει μπροστά στη βαθμολογία.

Μέσα στο 2025 και καθώς οι Νερατζούρι ανάκτησαν τα πρωτεία ξανά λίγο πριν από το photo finish της Serie A, ένα γερό ντεφορμάρισμα με απανωτές γκέλες συντάραξε συθέμελα το σύνολο του Ιντζάγκι και το έριξε από την κορυφή. Έκτοτε, δεν επέστρεψε ποτέ... Ούτε καν τη γκέλα της Νάπολι στην Πάρμα στην πρότελευταία στροφή δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί και στο τέλος η ιστορία έγραψε πως ο ιταλικός Νότος θα είχε ξανά λόγο για να γιορτάσει. Στο μεταξύ, στις υπόλοιπες διοργανώσεις μια από τα ίδια.... Στο Κύπελλο εκτός, όπως και στο Super Cup Ιταλίας.

Μια χρονιά καταστροφική στην Ιταλία για την ίσως κορυφαία (;) ομάδα της Serie A, η οποία ωστόσο έχει ακόμα μια χρυσή ευκαιρία να επανορθώσει τα κακώς κείμενα στα εγχώρια. Δυο χρόνια μετά τον χαμένο τελικό της Πόλης, η Ίντερ επιστρέφει ξανά σε τελικό του Champions League απέναντι στην άπειρη, αλλά εντυπωσιακή - φέτος - Παρί Σεν Ζερμέν του Λουίς Ενρίκε. Ο τρόπος με τον οποίο έφτασε μέχρι το μεγάλο ραντεβού ενδεχομένως να αποτελεί την μεγαλύτερη ένδειξη, πως αυτή τη φορά οι Νερατζούρι δεν θα αρκεστούν με μια απλή παρουσία στον τελικό του Champions League.

Βάλσαμο το Champions League

Με κύριο όπλο την αμυντική λειτουργία, η Ίντερ έχει κερδίσει το δικαίωμα στο όνειρο. Πολλοί εδώ βέβαια θα... ξινίσουν και θα σταθούν στα έξι γκολ που δέχτηκε από τη Μπαρτσελόνα στα ημιτελικά, αλλά η φετινή πορεία στο σύνολό της λέει μια διαφορετική ιστορία. Σε οκτώ ματς της League Stage άλλωστε, οι Νερατζούρι δέχθηκαν μόλις ένα γκολ - στην (μοναδική) ήττα με 1-0 από τη Λεβερκούζεν του Τσάμπι Αλόνσο - στην καλύτερη αμυντική επίδοση της διοργάνωσης μέχρι εκείνο το σημείο. Ακολούθησε μια σχετικά άνετη πρόκριση επί της Φέγενορντ με συνολικό σκορ 4-1, προτού έρθει το πρώτο μεγάλο crash test Μπάγερν στα προημιτελικά.

Κέιν, Μουσιάλα, Σανέ και δεν... συμμαζεύεται, όμως τα πολυβόλα των Βαυαρών δεν ήταν αρκετά για να κάμψουν τους Νερατζούρι. Σε κάθε της αγώνα η Ίντερ διαχειριζόταν το σκορ με μαεστρικό τρόπο, οπότε ακόμα και τα τρία γκολ που δέχθηκαν από τη Μπάγερν μπορεί να φαίνονται σε πρώτη ανάλυση πολλά, αλλά στην πραγματικότητα δεν ήταν ποτέ αρκετά. Η Ίντερ διαχειρίστηκε σωστά και τους δυο αγώνες, όπως έπραξε και κόντρα στη Μπαρτσελόνα. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι παρά τα έξι γκολ παθητικό απέναντι στην κορυφαία επίθεση της Ευρώπης, η Ίντερ βρέθηκε να κυνηγάει στα σκορ μόλις για τέσσερα λεπτά στο σύνολο των 150+, προτού ο Ατσέρμπι διαμορφώσει το 3-3 στις καθυστερήσεις σε εκείνον τον εμβληματικό ημιτελικό του Μιλάνο.

Στους δυο πιο διασκεδαστικούς αγώνες της φετινής σεζόν, οι Νερατζούρι καρπώθηκαν την πρόκριση με το τελικό 7-6 βασιζόμενοι σε παιχνίδι αμυντικού ελέγχου, περιορισμού του υψηλού ρυθμού (όσο κι αν ακούγεται περίεργο) και εκμετάλλευσης κάθε επιθετικής δυνατότητας, όπως οι αντεπιθέσεις από τα φτερά και οι στημένες μπάλες. Μια άψογα διαχείριση, σε πλήρη αντιδιαστολή με εκείνη που δεν κατάφερε ποτέ να εφαρμόσει στο πρωτάθλημα.

Στον τελικό του Champions League απέναντι στην Παρί θα έχει την ευκαιρία να επιβάλει στο γήπεδο ένα εφάμιλλο πλάνο που θα της προφέρει το 4ο τρόπαιο της ιστορίας της και συνάμα το δρόμο προς την εξιλέωση. Διότι στο Μιλάνο πιθανότατα θα γνωρίζουν πως αν σπαταλήσουν μια τέτοια σούπερ σεζόν δίχως χωρίς κανέναν τίτλο, τότε μάλλον δύσκολα θα καταφέρουν να αποφύγουν τις κατηγορίες περί πλήρους αποτυχίας...