Παρί Σεν Ζερμέν: Ο κόσμος είναι δικός μας

• Τα «περιθωριοποιημένα» παιδιά της Παρί Σεν Ζερμέν
• Ο κόσμος θα είναι δικός της και μετά τον τελικό του Champions League

Στο θρυλικό του «Μίσος», ο Ματιέ Κασοβίτς, έβαλε τον Σαϊντ, έναν από τους πρωταγωνιστές του, να πατήσει με σπρέι το γράμμα που θα δημιουργούσε ένα από τα πιο εμβληματικά στοπ καρέ στην ιστορία του κινηματογράφου. Η διαφημιστική ταμπέλα έγραφε «Le monde est à vous» - «Ο κόσμος είναι δικός σας», μα ο Σαϊντ με ένα απλό «n» άλλαξε όλο της το νόημα, είπε εκείνο που γεμάτοι περηφάνια και θράσος πίστευαν αυτός και οι κολλητοί του, ο Ιμπέρ και ο Βινς: «Le monde est à nous» - «Ο κόσμος είναι δικός μας». Λίγο πριν στηθούν στον αγωνιστικό χώρο του Μονάχου για να γράψουν ιστορία στον τελικό του Champions League, τα παιδιά της Παρί Σεν Ζερμέν σκέφτονται το ίδιο, σκεφτονται πως ο κόσμος τούς ανήκει. Και όχι άδικα.

View this post on Instagram

A post shared by Paris Saint-Germain (@psg)

Τα «περιθωριοποιημένα» παιδιά της Παρί Σεν Ζερμέν

Άλλωστε κι αυτά, ο Ντεμπελέ, ο Μπαρκολά, ο Ντουέ, o Ζαϊρ-Εμερί, ακόμα και ο Βιτίνια με τον Φαμπιάν Ρουίθ, έχουν υπάρξει τρόπον τινά «περιθωριοποιημένα», αγνοημένα. Για χρόνια, η Παρί Σεν Ζερμέν αρνούταν να κοιτάξει υποσχέσεις, να χτίσει υπομονετικά πάνω στο potential, και προσπαθούσε σαν κακομαθημένο του «εδώ και τώρα» να εισβάλει στην ποδοσφαιρική ελίτ. Ήθελε τον κρότο των υπέρλαμπρων ονομάτων, πίστεψε πως μόνο έτσι θα καταφέρει να πάρει στα χέρια της αυτό που πάντα ήθελε, πως μόνο έτσι θα έφτανε στη Γη της Επαγγελίας της κατάκτησης του Champions League. Από τον Ιμπραϊμοβιτς και τον Λαβέτσι, μέχρι το αποκορύφωμα με τον Νεϊμάρ, τον Μέσι, τον Μπαπέ, τον Σέρχιο Ράμος, οι Καταριανοί Παριζιάνοι προσπαθούσαν διαρκώς να αγοράσουν την επιτυχία τους. Μα βρήκαν τοίχο τόσες φορές, που μάλλον φαίνεται να κατάλαβαν πως αυτό δεν μπορεί να συμβεί.

Και πώς τα έφερε έτσι το ποδόσφαιρο. Με το που γύρισαν την πλάτη τους στους λαμπερούς σταρ, έγιναν καλύτεροι από ποτέ. Είπαν στα «περιθωριοποιημένα» τους παιδιά «τώρα εσείς είστε, σε εσάς πιστεύουμε» κι αυτά την έβγαλαν ασπροπρόσωπη, φτάνοντάς τη ένα βήμα πριν την ιστορία. Ποιος πίστευε πως η μετά-Μπαπέ Παρί η μετά-σταρ Παρί θα γινόταν μια από τις κορυφαίες ομάδες στην Ευρώπη; Ποιος πίστευε ότι αυτοί οι παίκτες - υπό την καθοδήγηση του Λουίς Ενρίκε φυσικά - θα έδειχναν στους… χολυγουντιανούς αστέρες του παρελθόντος πώς γίνεται; Και όχι, ας μη γελιόμαστε, ούτε σταμάτησε να ξοδεύει η Παρί Σεν Ζερμέν, ούτε σταμάτησε να αντλεί τους οικονομικούς της πόρους από την κυβέρνηση ενός ολόκληρου κράτους και με συγκεκριμένο σκοπό. Όμως για πρώτη φορά, έβαλε ποδοσφαιρική λογική στα πατήματά της. Και ακριβώς όπως παλιότερα έβλεπε εφιάλτες γιατί κοιμόταν όπως είχε στρώσει, τώρα ονειρεύεται. Και έχει κάθε δικαίωμα να το κάνει.

Ο κόσμος θα είναι δικός της και μετά τον τελικό του Champions League

Θα συνεχίσει να το κάνει, θα συνεχίσει να ονειρεύεται. Και μετά τον τελικό του Champions League. Είτε στεφθεί πρωταθλήτρια Ευρώπης, είτε γευτεί μια ακόμα απογοήτευση. Φαντάζει ανήκουστο σχεδόν, αλλά η Παρί Σεν Ζερμέν μπόρεσε να γοητεύσει κάθε ουδέτερο και να κερδίσει τον σεβασμό κάθε αντιπάλου. Όχι με μεταγραφές, αλλά με ποδόσφαιρο. Με το παιχνίδι του Λουίς Ενρίκε που έφερε εις πέρας το… mission impossible και έπαιξε μπαλάρα με τα «περιθωριοποιημένα» του παιδιά. Το παιχνίδι που απάντησε εκκωφαντικά περί… Farmers League στην Premier League και τέζαρε και τη Μάντσεστερ Σίτι για να μείνει ζωντανή στα νοκ-άουτ και τη Λίβερπουλ και την Άστον Βίλα και την Άρσεναλ. Σπαθιά να καταπιούν τα παιδιά;

«Παιδιά» στα αλήθεια. Με μέσο όρο ηλικίας στα 23,3 έτη, οι Γάλλοι έφτασαν στον τελικό των αστεριών ως ένα από τα πιο νεότερα σύνολα στη διοργάνωση, πιο νέο από κάθε άλλον ελίτ σύλλογο. Και αυτό, σε συνδυασμό με τη δικαίωση στην αλλαγή της πλεύσης της, είναι που της δίνει το δικαίωμα να έχει τις πιο στέρεες φιλοδοξίες των χρονικών της. Μια ομάδα δίχως ηχηρούς πρωταγωνιστές, αλλά γεμάτη ποιότητα, φρεσκάδα, νιάτα. Μια ομάδα γεμάτη υποσχέσεις και μέλλον. Ανεξάρτητα από τον πίνακα του σκορ στο τελευταίο σφύριγμα του τελικού. Ναι, πλέον η Παρί μπορεί περήφανα να το σκέφτεται και να το λέει: «Ο κόσμος είναι - και θα είναι - δικός μας».