Εθνική Ομάδα: Έβγαλε το μαχαίρι από τον λαιμό και το έβαλε στα δόντια

• Όχι σήμερα, όχι στο σπίτι μας
• Chapeau ρε Νικ
• Τα εύσημα και στον Σπανούλη

Ένας μπασκετόφιλος δεν θα μπορούσε να ζητήσει κάτι περισσότερο από τα όσα συνέβησαν το βράδυ της Δευτέρας (31/08) στο «T-Center». Βρισκόμαστε στο τέλος του καλοκαιριού, οι ομάδες έχουν κάνει λίγες προπονήσεις, οι παίκτες είναι ανέτοιμοι, τα πόδια είναι βαριά ωστόσο συνέβαλαν όλοι τα μέγιστα προκειμένου να προσφέρουν μια ματσάρα εφάμιλλη (και ακόμα καλύτερη και πιο συναρπαστική) με μια αναμέτρηση που θα μπορούσαμε να βλέπουμε μέσα στη σεζόν.

Ε, από τη στιγμή που και το αποτέλεσμα ήταν το επιθυμητό για την Εθνική μας Ομάδα, τέλος όλα καλά. Μακάρι να έγραφα «τέλος καλό, όλα πολύ καλά» αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν ψέμα. Τουλάχιστον όσον αφορά την «επόμενη ημέρα» και τις ελπίδες πρόκρισης του αντιπροσωπευτικού μας συγκροτήματος στο Παγκόσμιο Κύπελλο. Ναι μεν υπάρχουν, αλλά θα πρέπει στα τέσσερα εναπομείναντα να κάνουμε το απόλυτο 4/4. Εύκολο; Σε καμία περίπτωση. Εφικτό; Φυσικά και ναι.

Το σίγουρο είναι ότι η Εθνική έβγαλε επιτέλους αυτήν τη φλόγα. Αυτήν την θέληση. Όλα όσα έλειπαν και από τρία ματς που είχαν προηγηθεί μιας στο καλοκαίρι απέναντι σε Ρουμανία, Πορτογαλία και Ουκρανία. Τα μάτια γυάλιζαν.

Όχι σήμερα, όχι στο σπίτι μας

Ακόμα και στις δύσκολες στιγμές μέσα στο παιχνίδι, ακόμα και όταν όλα πήγαιναν να στραβώσουν έχοντας ρίξει οι διεθνείς μας μια γερή κλωτσιά στην καρδάρα με το γάλα, αυτομάτως άλλαζε το τσιπάκι: «Όχι σήμερα, όχι στο σπίτι μας» θα μπορούσαν να έλεγαν οι παίκτες της Εθνικής μας οι οποίοι είχαν βρεθεί με την πλάτη στον τοίχο και αναζητούσαν απεγνωσμένα την μεγάλη αντίδραση.

Τα κάνουμε αυτά, εμείς οι Έλληνες. Όταν η κατάσταση φτάνει στο απροχώρητο, όταν νιώθουμε ότι βρισκόμαστε με την πλάτη στον τοίχο, μ’ έναν μαγικό τρόπο βγάζουμε αντίδραση. Και η Ελλάδα έβγαλε. Πήραν οι διεθνείς μας το μαχαίρι από τον λαιμό νιώθοντας την άμεση απειλή και το έβαλαν στα δόντια τους.

Πρώτοι και καλύτεροι οι Ντίνος Μήτογλου και Τάιλερ Ντόρσεϊ. Μα… τι ματσάρες έκαναν και οι δυο τους. Βγαλμένες από τα πιο τρελά τους όνειρα. Ε, δεν είναι και μικρό πράγμα να πραγματοποιούν εμφανίσεις καριέρας μπροστά σε περίπου 17.000 φιλάθλους οι οποίοι τους αποθέωναν! Μπορεί να το έχουν κάνει κάποιες φορές με τους συλλόγους τους, αλλά με την Εθνική είναι αλλιώς.

Αμφότεροι έβαλαν φαρδιά πλατιά την υπογραφή τους σε ένα «ντουέτο» τόσο υψηλού σκοραρίσματος, το οποίο και θύμισε… παλιές εποχές. Η λογική λέει ότι θα τους δούμε κανονικά και στο επόμενο «παράθυρο», οπότε στο πίσω μέρος του μυαλού τους θα υπάρχει η βραδιά της 31ης Αυγούστου ενόψει των αγώνων του Νοεμβρίου. Προσωπικά σε άλλον θέλω να βγάλω περισσότερο το καπέλο.

Chapeau ρε Νικ

Στον Νικ Καλάθη. Να βαδίζει ολοταχώς για το 38ο έτος της ηλικίας του. Να μετράει 154 συμμετοχές με την Εθνική Ομάδα. Να παίζει σε κάθε ματς σαν να είναι η… πρώτη του συμμετοχή κάθε φορά που φοράει τη φανέλα με το εθνόσημο. Να βγάζει τόσο μεγάλη ενέργεια. Να αφήνει και την τελευταία σταγόνα του ιδρώτα του σε κάθε παιχνίδι. Είτε είναι μεγάλη διοργάνωση, είτε είναι κάποιο «παράθυρο». Να ξεχωρίζει. Να είναι πάντα εκεί όταν και εφόσον είναι υγιής και έχει αυτή τη δυνατότητα.

Και θα συνεχίσει να είναι όσο αντέχει. Για την Ελλάδα, την οικογένεια του, τον παππού του όπως δήλωσε μετά την αναμέτρηση με την Ισπανία. Chapeau ρε Νικ. Δεν έχω να πω κάτι άλλο. Είσαι παράδειγμα προς μίμηση. Μακάρι και τα παιδιά που έρχονται από πίσω να έχουν την ίδια νοοτροπία και σκέψη μ’ εσένα.

Απέναντι στην Ουκρανία ήταν «μια ομάδα μόνος του». Κόντρα στην Ισπανία πήρε πολλές σωστές αποφάσεις, έβγαλε γενικά ενέργεια στην άμυνα, διάβαζε εξαιρετικά την άμυνα των Ισπανών ενώ έβαλε και εκείνος την δική του υπογραφή στη νίκη με την οποία η Ελλάδα παραμένει στο κόλπο της πρόκρισης χάρη και σε δύο σημαντικές clutch άμυνες με τη λήξη της κανονικής διάρκειας και της παράτασης.

Τα εύσημα και στον Σπανούλη

Επίσης τα εύσημα πρέπει να δοθούν και στον Σπανούλη για δύο λόγους: Πρώτον σε αυτό το παιχνίδι έκανε εξαιρετικό κοουτσάρισμα. Σωστές αλλαγές την ώρα και τη στιγμή που το απαιτούσαν οι περιστάσεις, εξαιρετική διαχείριση του αγώνα, καθαρό μυαλό, μεταδίδοντας την ηρεμία που έπρεπε στους παίκτες στα κρίσιμα σημεία του αγώνα. Κατά δεύτερον τα όσα είπε μετά το τέλος στη συνέντευξη Τύπου. Πολύ σωστά. Ένα προς ένα. Δεν γίνεται την μία μέρα «έτσι» και την άλλη «γιουβέτσι». Τα έγραψα και μετά το ματς με την Ουκρανία. Ζούμε στη χώρα της υπερβολής που μεγαλοποιούμε τα πάντα. Είτε θετικά, είτε αρνητικά.

Και ο ομοσπονδιακός τεχνικός είπε το αυτονόητο. Όλες οι ομάδες θα έχουν τα πάνω τους και τα κάτω τους. Καμία ομάδα δεν πρόκειται να υπογράφει συμβόλαιο με τις επιτυχίες και με τις συνεχόμενες προκρίσεις και παρουσίες σε μεγάλες διοργανώσεις. Και είναι και λογικό έτσι; Και μπράβο και στον κόσμο. Βρέθηκαν 17.000 την τελευταία ημέρα του καλοκαιριού για ένα ματς όπου όλοι γνώριζαν ότι δεν υπήρχαν εκ των προτέρων οι πολλές ελπίδες πρόκρισης. Όμως έσπευσαν να συμπαρασταθούν. Δίπλα. Και πραγματικά δεν ξέρω αν το αποτέλεσμα θα ήταν το ίδιο χωρίς αυτήν την ατμόσφαιρα. Και ας μην (κατά το κλισέ) βρίσκεται ο κόσμος μέσα στις τέσσερις γραμμές.

Από εκεί και πέρα εξακολουθώ να πιστεύω κάτι. Ας μην προκριθούμε στην τελική. Αν δεν το αξίζουμε να μην προκριθούμε. Την Ισπανία μπορεί να την κερδίσαμε αλλά κακά τα ψέματα. Ήταν ένα παιχνίδι το οποίο θα μπορούσαμε να χάσουμε από τη στιγμή που οδηγήθηκε στις λεπτομέρειες. Δεν θα άλλαζε όμως τίποτε απ’ όλα όσα ανέφερα. Δεν ήταν ούτε η Εθνική στη Ρουμανία, ούτε η Εθνική στα ματς με Πορτογαλία και Ουκρανία. Ήταν η Εθνική που πάλευε για όλες τις κατοχές. Η Εθνική που δεν άφηνε τίποτε στην τύχη της. Δεν ξέρω τι ρόστερ θα έχουμε τον Νοέμβριο ή μετά τον Φεβρουάριο, δεν ξέρω ποιοι παίκτες θα είναι διαθέσιμοι, δεν ξέρω πώς θα παρουσιαστούμε αγωνιστικά, αλλά αυτό το τσαγανό οφείλουμε να το βγάλουμε.

Ψάχνουμε το 4/4 για να έχουμε το κεφάλι μας ήσυχο. Και έχουμε να παίξουμε τον Νοέμβριο με την Γεωργία εντός και την Ισπανία εκτός ενώ στο τελευταίο «παράθυρο» με την Ουκρανία εντός και την Γεωργία στην Τιφλίδα.

Ανέφερα προχθές ότι δεν πιστεύω ότι θα είμαστε στο Παγκόσμιο. Δεν αλλάζω γνώμη. Και μακάρι την 1η Μαρτίου να πω «mea culpa».