Εθνική: Από τη Λετονία στη... μελαγχολία!

Κατ' αρχάς, καλό θα είναι να μην δραματοποιούμε καταστάσεις που συμβαίνουν μέσα στις τέσσερις γραμμές, όταν έξω απ' αυτές, στην κανονική ζωή, υπάρχουν αναρρίθμητα κακώς κείμενα και ένα... μάτσο από τραγωδίες!

Επομενως κανένα αποτέλεσμα εντός αγωνιστικού χώρου, δεν αποτελεί ντροπή με την απόλυτη έννοια του όρου! Στην περίπτωση της χρήσης της συγκεκριμένης λέξης από τον Βασίλη Σπανούλη, όμως, στις δηλώσεις που έκανε στην Δημόσια Τηλεόραση, μετά την απρόσμενη ήττα (73-66) της Εθνικής ομάδας από την Ρουμανία, είναι από τις ελάχιστες φορές που συμφωνώ και επαυξάνω!

Και αυτό γιατί ο ομοσπονδιακός τεχνικός ήταν σαφές ότι επέλεξε αυτόν τον τρόπο έκφρασης για να στείλει ένα ηχηρό μήνυμα σε όλο το οικοσύστημα του ελληνικού μπάσκετ. Δηλαδή στους παίκτες, τους παράγοντες, τις ομάδες αλλά και τους απανταχού Έλληνες μπασκετόφιλους. Και αυτό κυρίως, γιατί σύμπτωση επαναλαμβανόμενη, παύει να θεωρείται σύμπτωση!

Τι θέλει να πει ο «ποιητής»; Ότι η τριταθλήτρια Ευρώπης στο προηγούμενο Eurobasket, δεν νοείται να πηγαίνει στη 2η φάση των προκριματικών του Παγκοσμίου Κυπέλλου με δύο ήττες, από το Μαυροβούνιο (και μάλιστα εντός έδρας) και την Ρουμανία! Όποιες και αν είναι οι συνθήκες των υποχρεώσεών της, όποιες και αν είναι οι απουσίες της!

Η τεχνογνωσία του αθλήματος στην χώρα μας, οι παραστάσεις αλλά και οι εμπειρίες, οι διεθνείς διακρίσεις αλλά και τα συμβόλαια των παικτών μας, βρίσκονται σε τόσο υψηλό επίπεδο, που η εικόνα παραίτησης των τελευταίων 12 λεπτών στην Οραντέα, είναι κάτι περισσότερo από ανεπίτρεπτη.

Σύμφωνοι, τα περισσότερα παιδιά προήλθαν από αγωνιστική απραξία σχεδόν ενός μηνός και μπήκαν σε αυτό το mini camp προετοιμασίας για το 3ο παράθυρο της FIBA, ερχόμενοι ουσιαστικά από τις διακοπές και τις παραλίες. Αλλά μήπως, λίγο έως πολύ, το ίδιο δεν ισχύει και για όλους τους αντιπάλους μας;

Σύμφωνοι, οι απουσίες μας ήταν πάμπολλες (Σλούκας, Ντόρσεϊ, Μήτογλου, Ρογκαβόπουλος, Σαμοντούροφ, Καλαϊτζάκης, Αβδάλας, Κατσίβελης, Φλιώνης, Θανάσης και Κώστας Αντετοκούνμπο) και αρκετά από τα κενά τους δυσαναπλήρωτα, χωρίς να συμπεριλαμβάνω σε αυτές, εκείνη του Γιάννη Αντετοκούνμπο, την οποία θα σχολιάσω παρακάτω...

Αλλά βρε αδερφέ, δεν γίνεται να μην μπορούμε να νικήσουμε μία ομάδα που έχασε τους 3 πρώτους αγώνες του ομίλου (με μέση διαφορά 16,3 πόντων) και της οποίας ο πιο επιδραστικός της παίκτης, είναι άσημος ο νατουραλιζέ Νταρόν Ράσελ της Ναπόκα Κλουζ! Πολλώ δε μάλλον, όταν είχαμε προηγηθεί με +14, 12 λεπτά πριν από το τέλος.

Δεν γίνεται να παρουσιάζουμε μία εικόνα παραίτησης στο παραπάνω διάστημα, η οποια «αποτυπώθηκε» σε επιμέρους 8-29 εις βάρος μας, ούτε φυσικά να σουτάρουμε με 16,6% εντός πεδιάς (3/18 σουτ εντός πεδιάς από το 28ο λεπτό και μετά), να δίνουμε κρίσιμες δεύτερες επιθέσεις, να υποπίπτουμε σε παιδιάστικα λάθη και να φεύγουμε με κατεβασμένο κεφάλι, μένοντας στους 66 πόντους!

Δεν υπάρχει αμφιβολία, ότι το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα υποτίμησε παραπάνω απ' όσο θα έπρεπε τον αντικειμενικά ευκολότερο όμιλο από τους οκτώ των προκριματικών και δεν διαχειρίστηκε σωστά την παθογένεια των απουσιών από τις υποχρεώσεις της, που ταλαιπωρεί όλες τις ομάδες, με αποτέλεσμα τώρα να «τρέχει» για να μην κινδυνεύσει να δει από την τηλεόραση το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ.

Η νίκη της Ελλάδας στο ματς της Κυριακής (05/07, 19.30) επί της Πορτογαλίας για να τερματίσει ως πρώτη του 2ου ομίλου με ρεκόρ 4-2, είναι πλέον όχι απλά μονόδρομος, αλλά ένα μη συζητήσιμο αποτέλεσμα. Αν τα καταφέρουμε, σφίξουμε τα λουριά και σοβαρευτούμε στην συνέχεια, πολύ δύσκολα θα αντιμετωπίσουμε πρόβλημα...

Στο καλύτερο δυνατό σενάριο, θα μπούμε στον όμιλο της 2ης φάσης υπολειπόμενοι της Ισπανίας (εκτός απροόπτου θα είναι στο 6-0), λογικά ισόβαθμοι της Ουκρανίας (αν δεν χάσει εκτός έδρας από την Δανία) και πιθανά δύο νίκες πάνω από την Γεωργία (αν χάσει εντός από την «ρόχα» θα μπει με ρεκόρ 2-4).

Οπότε οι ενδεχόμενες νίκες στις 28 και τις 31 Αυγούστου αντίστοιχα, με Γεωργία (εκτός) και Ουκρανία (εντός), θα μας δώσουν ένα σαφέστατο προβάδισμα για την 2η θέση (προκρίνονται οι 3 πρώτες ομάδες).

Ωστόσο, το ζητούμενο δεν βρίσκεται εκεί. Βρίσκεται στο ότι η Εθνική ομάδα είναι ιερή και έτσι πρέπει να αντιμετωπίζεται πάντα. Σε κάθε της υποχρέωση. Ανεξαρτήτως ονόματος του αντιπάλου.

Δόξα τω Θεό, από το 2017 οπότε και θεσμοθετήθηκε το σύστημα των «παραθύρων», η «γαλανόλευκη» είναι από τις ομάδες με τα μεγαλύτερα ποσοστά επιτυχίας, εκμεταλευόμενη στο έπακρο την μεγάλη δεξαμενή παικτών που μπορούσαν να ανταποκριθούν στις συγκεκριμένες απαιτήσεις.

Ποιος ξέρει; Ίσως η επιστροφή μας στις επιτυχίες και το χάλκινο μετάλλιο της Ρίγα στο πρόσφατο Eurobasket, να μας αποπροσανατόλισε λίγο και να μπήκαμε με υπερβολική σιγουριά στην μάχη της πρόκρισης στο επόμενο Mundobasket.

Η συνολική εικόνα που έχουμε παρουσιάσει μέχρι τώρα, από τον περασμένο Νοέμβριο μέχρι σήμερα, όμως, απέχει πολύ από αυτό που πρεσβευε πάντα η Εθνική ομάδα και ακόμη περισσότερο απ' αυτό που πρεσβεύει ένα συγκρότημα με την υπογραφή του Βασίλη Σπανούλη.

Αυτό είναι ένα κομμάτι πάνω στο οποίο πρέπει να δουλέψουμε όλοι μαζί. Η ομοσπονδία με τους προπονητές και τους παίκτες μαζί, σε συνεργασία με τις ομάδες και την FIBA. Σίγουρα το καλεντάρι με τα δύο παράθυρα μέσα στο καλοκαίρι δεν βοηθάει. Ωστόσο αυτές είναι οι προδιαγραφές του format και πάνω σε αυτές πρέπει να προσαρμοστούμε...

Δεν σας κρύβω ότι ζήλεψα πολύ την Σερβία, την Λιθουανία, την Τουρκία και την Ισπανία, που παρατάχθηκαν με παίκτες πρώτης γραμμής, έστω κι αν όλες (πλην ίσως της πρώτης και της δεύτερης, σε καθαρά θεωρητικό και τυπικό βαθμό), δεν αντιμετώπιζαν κανένα κίνδυνο αποκλεισμού.

Δηλαδή γιατί οι Σέρβοι να πάνε στην Ελβετία με τον Γιόκιτς των Νάγκετς και τον Γιόβιτς των Χιτ (πέτυχαν από 22 πόντους);

Γιατί οι Λιθουανοί να χρησιμοποιήσουν τους Βαλαντσιούνας, Μπουζέλις και Γιακουτσιόνις (είχαν μαζί 48 πόντους, 22 ριμπάουντ και 14 ασίστ) κόντρα στην Μεγάλη Βρετανία;

Γιατί οι αήττητοι Τούρκοι να παίξουν με Σενγκούν, Μπόνα, Μπιμπέροβιτς, Όσμαν, Γιούρτσεβεν και Κορκμάζ στην Βοσνία Ερζεγοβίνη;

Γιατί η Ισπανία να κατεβάσει τον Ούγκο Γκονζάλεζ των Σέλτικς και τον Σαιντ-Σουπερί του Γκονζάγκα στο εύκολο ματς με την Δανία;

Κι εμείς να παραταχθούμε με μία σύνθεση, που θα απέχει κατά πολύ από τους παίκτες που θα είναι στην τελική 12άδα του Παγκοσμίου Κυπέλλου;

Υγ.1: Το εφετινό καλοκαίρι ίσως να ήταν το μοναδικό στο οποίο ο Γιάννης Αντετοκούνμπο θα μπορούσε να πάρει μέρος σε αγώνες παραθύρων... Αν και ξέρω ότι δύσκολα θα συμβεί, ακόμη προλαβαίνει...

Υγ.2: Δεν υπάρχουν λόγια για τον Κώστα Παπανικολάου! Δεν είναι μόνο η συνέπεια και το σχεδόν μόνιμο παρών στις Εθνικές ομάδες από το 2005 και μετά, είναι και κυρίως η διάθεση και η θετικότητα που εκπέμπει η γλώσσα του σώματος του κάθε φορά! Λες και είναι η πρώτη φορά...