Μακάρι ο Ολυμπιακός και το «βαριέμαι στο σπίτι» να ήταν τα μοναδικά μας προβλήματα

Ο Κωνσταντίνος Μελάγιες γράφει για τον Ολυμπιακό που τσεκάρει την αγορά και για τις δύο ατάκες που άκουσε στον τηλεμαραθώνιο και του έμειναν.

Μακάρι ο Ολυμπιακός και το «βαριέμαι στο σπίτι» να ήταν τα μοναδικά μας προβλήματα

Αν ζούσαμε σε έναν νορμάλ κόσμο τα κομπιουτεράκια θα είχαν πάει φωτιά. Θα απέμενε μία αγωνιστική στην Euroleague και τα σενάρια θα είχαν απλοποιηθεί.

Λογικά και εμπειρικά μιλώντας θα είχαμε ξεκινήσει τα σενάρια 3-4 αγωνιστικές πριν το τέλος και θα ήταν καμιά 200αριά. Την εβδομάδα πριν την τελευταία αγωνιστική θα ήταν όλα πιο απλά.

Επίσης ως Έλληνες θα ασχολούμασταν με τις θεωρίες συνωμοσίες τύπου «η Μπαρτσελόνα θα κάτσει να χάσει από τον Ολυμπιακό γιατί προτιμά να βρει απέναντί της τον Παναθηναϊκό» ή «ο Παναθηναϊκός έχει την δυνατότητα να επιλέξει αντίπαλο αφού με νίκη στην Μπασκόνια θα παίξει με Ρεάλ και με ήττα με Μπαρτσελόνα».

Βλακείες, αλλά κρίμα που τις γλιτώσαμε διότι δυστυχώς η ζωή μας δεν είναι νορμάλ.

«Αχτίδα φωτός» στη μουντή μας καθημερινότητα στάθηκε ο τηλεμαραθώνιος του ΠΣΑΠ τον οποίο οργάνωσε το gazzetta. Δεν μπορούσα να φανταστώ πως το Μέσο το οποίο εργάζομαι θα κατάφερνε κάτι τόσο μεγάλο και με τέτοια ποιότητα σε τόσο δύσκολες συνθήκες.

Δεν ξέρω τι νούμερα κέρδισε επί της ουσίας το gazzetta, αλλά όπως είπε πολύ σωστά ο Τσαμπάς, προσθέσαμε ένα αστέρι στη φανέλα μας.

Μου έμεινε μία ατάκα του Δημήτρη Παπανικολάου και μία του Ντέμη Νικολαΐδη.

Ο «Φον Δημητράκης» είπες πως όποιος κυκλοφορεί για πλάκα παραβαίνοντας τις οδηγίες του κράτους είναι εν δυνάμει δολοφόνος.

Σωστό, πολύ σωστό.

Ο Ντέμης είπε πως, «υπάρχουν σπίτια που θρηνούν κάποια απώλεια από τον κορονοϊό. Υπάρχουν σπίτια που έχουν κάποιον ασθενή από κορονοϊό. Υπάρχουν σπίτια που αντιμετωπίζουν οικονομικό πρόβλημα. Θεωρώ γελοίο να προβληματίζεται κόσμος επειδή απλά βαριέται να είναι σπίτι».

Βρισκόμαστε σε πόλεμο με αόρατο εχθρό και δε μας ζήτησε κανείς ούτε να πάρουμε τα όπλα στα χέρια, ούτε τίποτα. Μας ζήτησαν απλά να μείνουμε σπίτι μας.

Ε, ας βαρεθούμε δεν πειράζει. Μακάρι αυτή να είναι η στεναχώρια κάθε σπιτικού. Η βαρεμάρα και «τι θα κάνω σήμερα για να περάσει η ώρα».

ΤΣΕΚΑΡΟΥΝ ΠΑΙΚΤΕΣ ΣΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ

Αγωνιστική δράση δεν υπάρχει, αλλά μην νομίζετε πως δεν ασχολούνται στον Ολυμπιακό. Έτσι κι αλλιώς από πολύ νωρίς ξεκίνησαν οι σκέψεις για την επόμενη χρονιά.

Ο Γιώργος Μπαρτζώκας και οι συνεργάτες τους εξετάζουν κάθε πιθανή και απίθανη περίπτωση παικτών που μπορεί έστω και 5% να απασχολήσουν ή να έχουν κάποιο ενδιαφέρον χαρακτηριστικό.

Μάλιστα επειδή υπάρχει σημαντικό χρονικό περιθώριο, η συγκεκριμένη δουλειά γίνεται με λεπτομέρεια και χωρίς βιασύνη.

Ο coach έχει στο μυαλό του ξεκάθαρη εικόνα για την ομάδα που θέλει να δημιουργήσει, αλλά όταν δεν είναι ξεκάθαρη η εικόνα της ίδιας της ζωής μας και της κοινωνίας που θα συναντήσουμε όταν περάσει η πανδημία, δεν μπορείς να κάνεις σχέδια για μπάσκετ.

Απλά λοιπόν τα κρατούν στο μυαλό τους και παρατηρούν. Θα ήταν αφύσικο να μην έχουν σημαδέψει 2-3 περιπτώσεις παικτών, αλλά είναι κι αφύσικο να έχουν προχωρήσει σε οποιασδήποτε μορφής επίσημη κίνηση.

Κλείνοντας να αναφέρω πως στην παρούσα φάση (αυτά βέβαια μπορούν να αλλάξουν μέσα σε λίγες μέρες) ο Ολυμπιακός δεν ενδιαφέρεται το παραμικρό να παίξει στην Basket League. Δεν ξέρω αν θα μπορούσε φυσικά, αλλά και να μπορούσε δε θα δεχόταν.

Και να ξέρετε πως αυτό δεν έχει να κάνει αποκλειστικά με την παρουσία του Βασιλακόπουλου στην ΕΟΚ. Σε μεγάλο βαθμό, ναι. Δεν είναι όμως μόνο αυτό.

Δεν εξετάζω αν είναι καλό ή κακό, σωστό ή λάθος.

Απλά αναφέρω την πρόθεση της ομάδας.

ΥΓ: Το έχω γράψει πολλές φορές και θα το επαναλάβω. Οφείλουμε να οπλιστούμε με πνευματική δύναμη διότι αν το μυαλό μας είναι δυνατό, δεν έχουμε να φοβηθούμε τίποτα και κανέναν. Από εκεί ξεκινούν όλα.

ΥΓ 2: Βασίλη σε ευχαριστώ που μου έδωσες την ευκαιρία να εργαστώ στο καλύτερο περιβάλλον που θα φανταζόμουν ποτέ πως θα δούλευα. Ελπίζω να σε έβγαλα «ασπροπρόσωπο».