Παναθηναϊκός: Η Σόφια δείχνει τον δρόμο!

Ο Παναθηναϊκός έχασε ένα ματς υψηλών παλμών το οποίο ήλεγχε πλήρως μέχρι την τελική του ευθεία. Είχε τον Κώστα Σλούκα σε μεγάλη βραδιά και μια ξεκάθαρη υπεροχή στο πεδίο των κατοχών, έχοντας κερδίσει πλήθος προσωπικών μονομαχίων απέναντι στην ταχυδυναμική Χάποελ. Αλήθεια, πόσο πιθανό -με βάση την εικόνα των πρώτων 32 λεπτών- ήταν πιθανό να συμβεί αυτό; Καθόλου. Η διαδρομή αυτής της ομάδας τα τελευταία 2.5 χρόνια και η αντίδραση της σε παρόμοιες καταστάσεις, λειτουργεί μάλλον αποστομωτικά.

Το βράδυ της Πέμπτης είδαμε την “εξαίρεση”, όχι τον “κανόνα”. Αυτό που δεν αποτελεί όμως “εξαίρεση” αλλά δυστυχώς “κανόνα”, είναι η γύμνια της ομάδας και η έλλειψη τακτικού βάθους στα μετόπισθεν όπως και η αστοχία της στις στατικές εκτελέσεις, μεταβλητή που καθορίζει το -ζωτικής σημασίας- διαθέσιμο πλαίσιο χώρων στην πράσινη Heavy-PnR επίθεση. Ο Παναθηναϊκός του 2024 (με σαφώς πιο μίνιμαλ οπλισμό) “έγραφε” από θέση 1.134 πόντους/κατοχή και 39% στα τρίποντα (Νο2), ο περυσινός 1.056 και 38.2% (Νο6) αντίστοιχα ενώ η φετινή version μετράει 1.007 πόντους/κατοχή (Νο16) και 35% (Νο16). Οι μόνοι παίχτες που εκτελούν με ποσοστό μεγαλύτερο του 37% στο σημερινό ρόστερ είναι οι Χέις-Ντέιβις, Σλούκας και Ναν.

Απέναντι στους Ισραηλινούς το “τριφύλλι” δημιουργεί σε συνέχεια (ειδικά στο πρώτο ημίχρονο) ελεύθερες εκτελέσεις αλλά αδυνατεί να ευστοχήσει. Και στο τέλος, πέφτει από τη φετινή αγωνιστική “πληγή” του, την Pick & Roll-άμυνα όταν και αδυνατεί πλήρως να κατευθύνει τον αντίπαλο χειριστή με αποτέλεσμα να δέχεται το ένα κάρφωμα μετά το άλλο. Οι συνεργασίες και η επικοινωνία στις συγκεκριμένες αμυντικές δράσεις αξιολογούνται με αρνητικό πρόσημο από το ξεκίνημα της σεζόν. O φετινός Παναθηναϊκός έχει τόνους ταλέντου όμως δεν έχει τη συνοχή και το τακτικό βάθος για να ματσάρει μια απουσία όπως αυτή του defensive stopper του, Τζέριαν Γκραντ. Ο τρόπος που παίζει και δουλεύεται καθημερινά (έμφαση στο επιθετικό κομμάτι και ανάλογη διαχείριση του rotation), δεν του το επιτρέπει.

To μήνυμα από τη χθεσινή βραδιά είναι ξεκάθαρο και απλά πιστοποιεί την κυριαρχούσα -από το ξεκίνημα της χρονιάς-άποψη. Οι πράσινοι χρειάζονται μέγεθος, αμυντικό φίλτρο, επαρκές playmaking και αποτελεσματικότητα στις περιφερειακές στατικές εκτελέσεις από τον γκαρντ που θα πλαισιώνει την τριάδα των Ναν-Σλούκα-Γκραντ. Κάποιον που θα μπορεί να ταιριάξει με τον καθένα από τους τρεις σε διαφορετικές καταστάσεις, όντας λειτουργικός με τη μπάλα στα χέρια αλλά και χωρίς αυτήν. Και σίγουρα θα χρειαστούν και μια μερική διαφοροποίηση στον τρόπο που αναπτύσσονται, αξιοποιώντας τις δημιουργικές αρετές των “πλαγίων” τους. Τότε, θα έχουν οικοδομήσει καλύτερες προϋποθέσεις για να ματσάρουν πιθανές κομβικές απουσίες, όντας ικανοί να ανταποκριθούν σε μάχες διαφορετικής φύσεως.

Ο Παναθηναϊκός πλέον, αναφορικά με την τρέχουσα σεζόν, οφείλει να είναι έτοιμος να περπατήσει το δύσκολο μονοπάτι. Αυτό του Play-In tournament. Χρειάζεται όλα του τα όπλα διαθέσιμα, τακτική διαύγεια από τον προπονητή του και υψηλό ηθικό, για να παίξει την τελευταία του ζαριά για παρουσία στο F4 της διοργάνωσης. Η προσωπικότητα και το ταλέντο είναι εκεί, όχι όμως και η σιγουριά που πηγάζει από την ανθεκτικότητα αυτού του γκρουπ στα δύσκολα. Είναι η περίφημη “αστρόσκονη”. Αυτήν που όλα τα σημάδια έδειχναν ότι έχει η ομάδα στο πέτο της δύο χρόνια πριν, αλλά τώρα ψάχνει ξανά και ξανά.

Κανείς δεν θέλει να παίξει με τον Παναθηναϊκό στα φετινά playoffs, αυτή είναι μια πραγματικότητα. ‘Ομως αλήθεια, κατά πόσο ο ίδιος πλέον πιστεύει στο δικό του, “φονικό” ένστικτο;

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.