Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός: Basketball is all about closer!

• Παναθηναϊκός: Ο Άταμαν έχει ένα καλό, ξέρει να διαλέγει παίκτες που την... βάζουν και τους δίνει την ευθύνη!
• Ολυμπιακός: Τι δείχνει το 0/5 στα κλειστά ματς και το 0/8 εκτός Ελλάδας!

Συμπληρώσαμε το 86,5% της διαδρομής στον «μαραθώνιο» της regular season και σε λιγότερο από 48 ώρες, θα απομένουν μόλις τέσσερις στροφές για τον τερματισμό, που θα καθορίσει και την τελική κατάταξη.

Όπως γίνεται αντιληπτό τοις πάσι, πλέον όποιοι έκαναν... λάθος, «τιμωρήθηκαν» και απομακρύνθηκαν από την 10άδα (η Ντουμπάι και η Αρμάνι χρειάζονται ένα θαύμα για να μπουν στα play in), με εξαίρεση την Φενέρμπαχτσέ και τον Ολυμπιακό!

Από την άποψη ότι, περισσότερο η πρωταθλήτρια Ευρώπης και λιγότερο οι Πειραιώτες, είχαν ελαφρώς παραπάνω «λίπος για να κάψουν», οπότε μπορούν ακόμη να κρατούν την τύχη στα χέρια τους ώστε να τερματίσουν στις θέσεις που βρίσκονται στην δεδομένη στιγμή. Δηλαδή στην πρωτιά η ομάδα του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους και στην 2η θέση εκείνη του Γιώργου Μπαρτζώκα.

Κοινώς, οι ήττες τους στο πλαίσιο της 33ης αγωνιστικής στην Euroleague τους στέρησαν την ευκαιρία να πατήσουν με το ενάμιση πόδι στο προνόμιο με το οποίο πριμοδοτούνται οι πρώτοι τέσσερις της βαθμολογίας και δεν έχει παρά να κάνει με το ένα επιπλέον παιχνίδι εντός έδρας στον δρόμο προς το Final 4 της Αθήνας (22-24 Μαϊου).

Όποιος πιστεύει ότι ξέροντας τα υπόλοιπα αποτελέσματα, οι «ερυθρόλευκοι» δεν «κυνήγησαν» μέχρι τέλους το «διπλό» για να αποφύγουν την διεκδίκηση της πρωτιάς (θα ήταν απολύτως εφικτή, λόγω της ήττας της Φενέρ από την Μακάμπι) ή για να στρώσουν με περισσότερα... αγκάθια τον δρόμο του Παναθηναϊκού, είναι μάλλον αφελείς και σίγουρα όχι πονηροί!

Και αυτό γιατί ο συνδυασμός του 2/2 των ελληνικών ομάδων σε Βαλένθια και Σαράγεβο αντίστοιχα, θα διευκόλυνε σφόδρα το έργο αμφοτέρων στην συνέχεια (σίγουρα δεν θα το έθετε σε επιπλέον κίνδυνο) και πιθανότατα θα απομάκρυνε το ενδεχόμενο του «εμφυλίου» σε μία σειρά playoffs.

Και αυτό γιατί στον Ολυμπιακό θα έφταναν ίσως και δύο νίκες στα εναπομείναντα τέσσερα ματς (ανάλογα και με τα υπόλοιπα σκορ) για μία εξασφαλισμένη θέση στην 4άδα, μία κατάκτηση που υπό προϋποθέσεις θα γινόταν πιο προσιτή ακόμη και για τον Παναθηναϊκό (όχι ότι τώρα έγινε απλησίαστη), που μέχρι πρότινος κινδύνευε ακόμη και για τα play in.

Ας βάλουμε τα πράγματα, όμως, σε μία σειρά, αρχίζοντας την ανάλυση από την πιο σημαντική εκτός έδρας νίκη του «τριφυλλιού» στο 2026 (εννοείται πως αυτό ισχύει μέχρι την επόμενη) και η οποία του προσέδωσε πολλαπλά κέρδη ενόψει της δουλειάς που έχει μπροστά του στο διάστημα των επόμενων 3,5 εβδομάδων.

Παναθηναϊκός: Ο Άταμαν έχει ένα καλό, ξέρει να διαλέγει παίκτες που την... βάζουν και τους δίνει την ευθύνη!

Στο Σαράγεβο, οι «πράσινοι» πήγαν με προίκα μία σαφώς βελτιωμένη εικόνα στην άμυνα, η οποία σε μεγάλα διαστήματα τους βοήθησε να καταθέσουν αποθέματα ενέργειας μέσα στο παρκέ και να «γιατρέψουν» την μέχρι προ δύο εβδομάδων «άρρωστη» εικόνα τους, παίρνοντας δύο υπερπολύτιμες νίκες (με Ζάλγκιρις και Ερυθρό Αστέρα) και αποτρέποντας τα χειρότερα...

Γιατί κακά τα ψέματα, με τις 8 ήττες που έκαναν στα πρώτα 13 ματς του 2026, είχαν περιέλθει σε κατάσταση (βάσει και του δύσκολου προγράμματος στις τελευταίες 8 αγωνιστικές) ώστε να απειλείται και η είσοδος στην 10άδα.

Κόντρα στην Ντουμπάι με το άφθονο επιθετικό ταλέντο (στις νίκες της σκοράρει κατά μ.ο. 92,8 πόντους) και τα ελάχιστα λάθη που κάνει (τα λιγότερα στην διοργάνωση), ένας λογικά σκεπτόμενος μπασκετόφιλος θα περίμενε ότι το physicality στα μετόπισθεν θα ήταν σε έναν βαθμό «οδηγός» για ένα «διπλό» που θα άλλαζε την προοπτική του Παναθηναϊκού από πολλές απόψεις.

Αν, λοιπόν, κάποιος δεν είδε το ματς στην “Zetra Arena”, είναι μερικώς λογικό να εξεπλάγη βλέποντας το τελικό αποτέλεσμα (107-104). Αν το έβλεπε, όμως και σε συνδυαστική κρίση με το τι έγινε στα δύο προηγούμενα (κάτι που έχει καθοριστική σημασία), δεν θα δυσκολευόταν να δει ότι ο «επτάστερος» είναι πλέον άλλη ομάδα!

Και το εντυπωσιακό της υπόθεσης, δεν είναι ότι απλά ότι έχει ανεβάσει την απόδοσή του, αλλά ότι πλέον είναι τρομακτικός και ικανός ακόμη και να μην ξαναχάσει, φτάνοντας μέχρι τέλους και ανεβαίνοντας μέχρι το βάθρο!

Οι βασικοί λόγοι για τον οποίο συμβαίνει αυτό είναι μεν απλοί, αλλά δεν θα μπορούσαν να υφίστανται, αν το ρόστερ του (γι’ αυτό είναι και το ακριβότερο στην Ευρώπη) δεν ήταν γεμάτο από 9-10 παίκτες, που σε ένα βράδυ που μπορούν να σκοράρουν μίνιμουμ 20 πόντους στην Euroleague!

Με την υποσημείωση ότι διαθέτει και 2-3 (Ναν, Χεϊζ-Ντέιβις και Όσμαν) που μπορούν να το κάνουν με τρομερή συνέπεια και στο «καλό τους φεγγάρι», να βάλουν ακόμη και 25-30! Έχοντας την πολύ σημαντική ικανότητα να τελειώνουν φάσεις με όλο τους τρόπους με προσωπική απόφαση.

Η άλλη πολύ σημαντική λεπτομέρεια έχει να κάνει με τον coach-διαχειριστή αυτού του συνόλου, που μπορεί να είναι ένας άκομψος σε συμπεριφορά τύπος, που δεν χτίζει στην προσωπική επαφή με τους παίκτες, που τους βγάζει στην σέντρα δημοσίως, δεν φταίει σχεδόν ποτέ και δεν στηρίζεται στην τακτική και στο πλανο, αλλά έχει ένα τεράστιο καλό: αφήνει τους παίκτες να παίξουν ελεύθερα και να αξιοποιήσουν το ταλέντο τους, αρκεί να μην κλέβουν στην άμυνα και γίνονται βλαβεροί για την ομάδα.

Ο λόγος φυσικά για τον Εργκίν Άταμαν, ο οποίος ήρθε στην Ελλάδα πριν τρία χρόνια έχοντας κερδίσει – με τους δύο ευρωπαϊκούς τίτλους της Αναντολού Εφές – το προνόμιο να έχει το ακριβότερο συμβόλαιο προπονητή στην Ευρώπη (επομένως και μεγάλο budget στην διάθεσή του) και το τρίτο που κατέκτησε με τον Παναθηναϊκό το 2024, τον κατέστησε αυτομάτως σε απόλυτο «αφεντικό» στον αγωνιστικό τμήμα των «πρασίνων».

Κάπως έτσι, λοιπόν και στην βάση της περυσινής αποτυχίας (ο τραυματισμός του Λεσόρ έπαιξε τεράστιο ρόλο) αλλά και της εφετινής συγκυρίας με το Final 4 στο σπίτι του, η πληθώρα των ποιοτικών λύσεων που έχει φέτος η ομάδα, δίνει στον 60χρονο τεχνικό την πολυτέλεια να παίζει το πιο ελεύθερο και το πιο απλό μπάσκετ που υπάρχει και το οποίο – τώρα που γύρισε ο Λεσόρ και έφτασε ο κόμπος στο χτένι – αποδίδει στο μέγιστο, πολύ απλά γιατί είναι η ώρα που γουστάρουν οι παίκτες.

Το γιατί αυτή η μέθοδος δεν καρποφορούσε νωρίτερα έχει εξήγηση, αλλά σηκώνει μεγάλη κουβέντα και δεν είναι της παρούσης.

Το ζητούμενο τώρα είναι ο Άταμαν (είτε γιατί το κατάλαβε, είτε επειδή άκουσε τον Σερέλη, τον Παππά ή κάποιον από τους υπόλοιπους συνεργάτες του), επιτέλους αξιοποίησε ταυτόχρονα το μέγεθος και την αθλητικότητα που έχει στην διάθεσή σε μία πεντάδα και εκεί που η Ντουμπάι ξέφυγε με -12, έχοντας σκοράρει 41 πόντους πριν συμπληρωθούν 15 λεπτά αγώνα.

Το σχήμα με χειριστή τον καλύτερο αμυντικό guard του (Γκραντ) και τους Όσμαν, Χέιζ-Ντέιβις, Χουάντσο και Λεσόρ στο παρκέ, έκρυψε το γήπεδο και προκάλεσε τρία μαζεμένα λάθη μέσα σε ισάριθμες επιθέσεις και σε λιγότερο από ενάμιση λεπτό, ο Παναθηναϊκός κατέβασε την διαφορά στους 7 (41-34) και ξαναμπήκε στο ματς, κλείνοντας το ημίχρονο με 3/3 τρίποντα και πλησιάζοντας στην μία κατοχή.

Το τρίο Όσμαν, Χέιζ-Ντέιβις και Λεσόρ (είχαν μαζί 31 πόντους στο πρώτο μέρος) και τα δύο μαζεμένα τρίποντα του Μήτογλου, τον κράτησαν όρθιο στην διάρκεια της απουσίας του Ναν (έμεινε σχεδόν 19 λεπτά στον πάγκο, λόγω των τριών φάουλ με τα οποία χρεώθηκε στα πρώτα 6,5 του αγώνα).

Όταν ο περυσινός MVP της Euroleague επέστρεψε στο παρκέ, ήταν θέμα χρόνου να ζεσταθεί και να απελευθερώσει και τους υπόλοιπους δίπλα του. Ο Σλούκας έβαλε 5 μαζεμένους «καυτούς» πόντους (τους μοναδικούς του) στο τελείωμα του 3ου δεκαλέπτου και έβαλε την ομάδα του στην θέση του οδηγού. Ο Χέιζ-Ντέιβις ανέλαβε δράση στο τελευταίο δεκάλεπτο και έδειξε γιατί αποκτήθηκε και πληρώθηκε τόσο ακριβά. Ο Όσμαν άγγιξε την αριστεία για 30 λεπτά! Και φυσικά ο Ναν, που είναι ο μοναδικός παίκτης στην Ευρώπη που μπορεί να σκοράρει με όποιον τρόπο θέλει και όποτε θέλει!

Εν κατακλείδι, η 3η και 4η περίοδος των συνολικά 60 πόντων (με 12 ασίστ έναντι 3 λαθών και 60% εντός πεδιάς), είναι η απόλυτη απόδειξη των δυνατοτήτων του εφετινού Παναθηναϊκού, που χρειάστηκε απλά ένα δίλεπτο αμυντικής έξαρσης (στο πρώτο μέρος) για να ξαναφέρει το ματς στα μέτρα και να κυριαρχήσει.

Αλήθεια, ποια άλλη ευρωπαϊκή ομάδα έχει στην πολυτέλεια να διαθέτει δύο παίκτες με την ευχέρεια να σκοράρουν 24 από τους 26 πόντους της ομάδας τους στα δέκα τελευταία λεπτά με πάνω από 5-6 τεράστια σουτ, με όλη την άμυνα πάνω τους;

Αυτή είναι η απάντηση στο γιατί ο «επτάστερος» έχει την ικανότητα να τελειώσει την κανονική περίοδο με 7/7 και αν δεν πάρει πλεονέκτημα, να αποτελεί φόβητρο για οποιονδήποτε αντίπαλο βρεθεί στον δρόμο στα playoffs.

Υγ.1: Κρατείστε μία πολύ σημαντική λεπτομέρεια, την οποία – όταν έρθει η ώρα – θα αναλύσουμε διεξοδικά. Το καλοκαίρι του 2024, μετά την Euroleague στο Βερολίνο και το πρωτάθλημα με την υπογραφή του Σλούκα, ο Άταμαν υπέγραψε διετή επέκταση και στο νέο του συμβόλαιο και έβαλε ως όρο μία παχυλή ρήτρα για την περίπτωση αποδέσμευσης πριν το τέλος της διάρκειάς του. Τα υπόλοιπα αργότερα...

Ολυμπιακός: Τι δείχνει το 0/5 στα κλειστά ματς και το 0/8 εκτός Ελλάδας!

Στην υπερσύγχρονη και νεότευκτη “Roig Arena”, οι «ερυθρόλευκοι» ήξεραν ότι κόντρα σε έναν πολύ αξιόμαχο και ποιοτικό αντίπαλο (που τους είχε νικήσει καθαρά στο Φάληρο), είχαν μία μεγάλη ευκαιρία.

Κατ’ αρχάς να δώσουν μία σπρωξιά στην μπασκετικά πολύ «ενοχλητική» Βαλένθια και ουσιαστικά να την «πετάξουν» στην 5η θέση (απομακρύνοντας το μη επιθυμητό σενάριο της μεταξύ τους ισοβαθμίας) και κατά δεύτερον να διατηρήσουν την απόσταση ασφαλείας των δύο βαθμών με την επίσης ισχυρή Ρεάλ, από την οποία έχουν χάσει με -14 και την υποδέχονται σε δύο εβδομάδες στο ΣΕΦ.

Μία ενδεχόμενη νίκη, επομένως, θα τους εδραίωνε στην 2η θέση που θα χανόταν πλέον μόνο με θαύμα και ταυτόχρονα και ασχέτως αν θα υπήρχε προοπτική διεκδίκησης ακόμη και της πρωτιάς, θα «έκλεινε πολλά στόματα» σχετικά με την αξισοημείωτη δυσκολία με την οποία κερδίζει φέτος εκτός Ελλάδας!

Και εδικότερα σε μία έδρα απ’ όπου έχουν περάσει μόνο η Φενέρ, η Χάποελ (στην αρχή της σεζόν) και η Μπαρτσελόνα (δεν την έχει επισκεφτεί ακόμη ο Παναθηναϊκός) και στην οποία οι «πορτοκαλί» σκοράρουν 88,4 πόντους ανά αγώνα.
Το ότι έχασε (85-84) στις λεπτομέρειες σε καμία περίπτωση δεν συνιστά καταστροφή, γιατί το πλάνο του ήταν πολύ ορθολογικό στην αντιμετώπιση μίας ομάδας που παίζει στο όριο του φάουλ (εξ’ ού και η διαφορά στις βολές, για τις οποίες έχει γίνει πολύς ντόρος στα social) και που έχει χαρακτηριστικά (αθλητικότητα, έφεση στο ριμπάουντ, transition game και εντυπωσιακή κυκλοφορία) που την καθιστούν εξαιρετικά δυσκολοκατάβλητη, πολλώ δε μάλλον στο γήπεδό της.

Αυτά που προβληματίζουν ενόψει της μεγάλης εικόνας που πλησιάζει, είναι οι επαναλαμβανόμενες συμπτώσεις που τον θέλουν να χάνει όλα τα ματς που έχει δώσει δώσει εκτός Ελλάδας (έχει νικήσει μόνο τον Παναθηναϊκό μακριά από το ΣΕΦ) με αντιπάλους τις ομάδες από την 1η έως την 11η θέση, αλλά και όλα παιχνίδια τα οποία κρίθηκαν (εις βάρος τους κι ενώ είχαν το πάνω χέρι ή είχαν ανατρέψει μεγάλες διαφορές) στην τελευταία κατοχή.

Αυτό συνέβη στο Μιλάνο (88-87), στο Ντουμπάι (108-98 στην παράταση), στο Κάουνας (99-94 στην παράταση), στο Μόντεκάρλο (81-80) και στην Βαλένθια και ο λόγος έχει να κάνει με την έλλειψη του “closer”, δηλαδή του παίκτη με την ικανότητα στην προσωπική φάση.

Ο Ντόρσεϊ και ο Φουρνιέ την έχουν μεν, αλλά δεν φτάνουν μέχρι μέσα, γιατί αρέσκονται στο μακρινό σουτ και το midrange και όταν βγαίνουν από το comfort zone τους δεν είναι αποτελεσματικοί.

Σκεφτείτε επίσης, ότι ο πρώτος σε αξιολόγηση και δεύτερος σκόρερ της Euroleague (Σάσα Βεζένκοβ), που χθες ήταν εξαιρετικός στο πρώτο μέρος με 15 πόντους, σε όλο το δεύτερο πήρε μόλις μία προσπάθεια. Αυτή που του απέφερε τις δύο βολές με τις οποίες οι φιλοξενούμενοι ισοφάρισαν σε 81-81.

Για μία ακόμη φορά, πάντως, ο Ολυμπιακός δημιούργησε τις προϋποθέσεις για να πάρει το ματς, ξεφεύγοντας με +9 και +8 στο πρώτο μέρος και με +7 στο 34’, με +6 στο 36’ και με +5 στο 37ο λεπτό. Όταν η ομάδα του Πέδρο Μαρτίνεθ ισοφάρισε και προσπέρασε, αλήθεια πόσοι έδιναν πιθανότητες νίκης στην ομάδα του Πειραιά.

Αν δεν έκανε κάτι, που θα μπορούσε να κάνει, αυτό στα δικά μου μάτια ήταν να ακουμπήσει περισσότερο την μπάλα στον Μιλουτίνοφ, που πήρε μόλις δύο σουτ και παρ’ ότι έπαιξε λίγο (16’27”) και δεν έγινε παράγοντας του παιχνιδιού, πρόλαβε να κερδίσει 7 φάουλ (ήταν άστοχος στις βολές) απέναντι σε μία ομάδα χωρίς κλασσικό σέντερ!

Κάπως έτσι, λοιπόν, ο Ολυμπιακός καλείται να νικήσει τα δύο βατά εναπομείναντα παιχνίδια που του απομένουν (με Βιλερμπάν εκτός και Αρμάνι εντός) για να παραμείνει ζωντανός στο κόλπο της 4άδας και από ‘κει και πέρα να «λυγίσει» την Ρεάλ στο Φάληρο για να «κλειδώσει» το πλεονέκτημα.

Εύκολα ή δύσκολα θα καταφέρει... Το μεγαλύτερο πρόβλημα που καλείται να λύσει εκ των έσω, όμως, είναι η απόφαση στα δύσκολα. Και αυτό γιατί δεν δείχνει να τον ευνοούν, τα υλικά που έχει στα χέρια του ο Μπαρτζώκας αλλά και το μπάσκετ που παίζει... Μέχρι αποδείξεως του εναντίου, πάντα...