Ο Βαλεντίνος δεν μένει πια εδώ

Η ευρωπαϊκή αγωνιστική ολοκληρώθηκε, οι εχθροπραξίες ξεθύμαναν, μεσημέριασε Σάββατο της 14ης Φεβρουαρίου, αλλά αντί να μυρίζουν λουλούδια και έρωτες πλημμύρισε ο τόπος από την αποφορά της πυρίτιδας. Μετά τις αναμετρήσεις του Παναθηναϊκού με τη Φενέρ και (σε δεύτερο πλάνο) του Ολυμπιακού με τον Ερυθρό Αστερα, όλα εκεί έξω θυμίζουν πλέι-οφ.

Ας μη γράψω «φάιναλ φορ» και με αρπάξετε από τη μύτη. Έλληνες, Τούρκοι, Σέρβοι, κάπου στο βάθος Ισραηλινοί και λοιπές δημοκρατικές δυνάμεις, ο Μάιος είναι κιόλας εδώ. Οι φανατικοί και οι λιγότερο φανατικοί ξεχύθηκαν στα μαρμαρένια αλώνια και …let the games begin.

Θα βαφτίζουμε προκλητικό όποιον αντίπαλο πανηγυρίσει και ήρωα όποιον δικό μας χυμήξει για να του δώσει μάθημα, θα απαιτούμε ιερή εκδίκηση για κάθε πάθημα, θα μας φαίνεται εριστικός όποιος ανταποδώσει αυτά που πρώτοι του κάναμε εμείς, θα αδελφοποιηθούμε με τον εχθρό και θα τραγουδάμε τα τραγούδια του μέχρι να νιώσουμε τους κυνόδοντές του στο λαιμό μας, θα μπλέξουμε στην εξίσωση τα εθνικά και τα όσια, θα προειδοποιήσουμε ότι εμείς είμαστε γκαμήλες και δεν ξεχνάμε, θα δώσουμε ραντεβού στους νυχτερινούς δρόμους για τα περαιτέρω.

Και αν παρ’ ελπίδα ηττηθούμε, θα ασπαστούμε σύγκορμοι την πατροπαράδοτη συνωμοσιολογία και θα ρίξουμε την ευθύνη σε αόρατες δυνάμεις που μας επιβουλεύονται, θέλουν το κακό μας και, ανθέλληνες γαρ, υπόσχονται τρόπαια στους αντιπάλους. Το ίδιο, άλλωστε, κάνουν και οι άλλοι, οι ανταγωνιστές γείτονες. Στη Σερβία ο αδελφός λαός με τα ίδια χρώματα βοά για τη διαιτησία του Φαλήρου, ενώ στην Τουρκία ξαναβγήκαν από τα συρτάρι τα σκονισμένα εικονίσματα του Σεπτέμβρη, με το μουστάκι του Άταμαν στην απέναντι πλευρά του τείχους αυτή τη φορά.

«Έλληνες, σιωπήστε», παροτρυνε τουρκιστί το πρώτο τιτίβισμα που εμφανίστηκε στο κινητό μου μόλις τελειώσαμε το μεταμεσονύχτιο Gazz Floor της Παρασκευής. Αλλιώς το έγραφε, αλλά το μετέφρασα από τα τουρκικά στα κομψά. Τότε και μόνο τότε έφυγαν από το timeline μου οι κατάρες που εκτοξεύονταν από Βελιγράδι μεριά για τους «γκρίζους» και τον Μποντιρόγκα. Τις απαντήσεις των δικών μας δεν τις μεταφέρω εδώ, τις ακούσατε από πρώτο χέρι και από πρώτο στόμα, ακόμα και όσοι είχατε τις τηλεοράσεις σβηστές και τους υπολογιστές σκοτεινούς.

Επειδή η δική μου διαστροφή είναι να αδιαφορώ για την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και να αφοσιώνομαι στα του αγωνιστικού χώρου, αφήνω τις άναρθρες και έναρθρες κραυγές για τον Μάιο, ξαναβλέπω το καλάθι του Μπάλντγουιν και αναρωτιέμαι φωναχτά το εξής. Σε ποιον πλανήτη θεωρείται δικαιολογημένη επιλογή να μείνει στο παρκέ για την τελευταία άμυνα 2,5 δευτερολέπτων ο Τι Τζέι Σορτς, ο οποίος μάλιστα χρεώθηκε να μαρκάρει την επαναφορά της μπάλας;

Ο Νάντο Ντε Κολό είδε τους συμπαίκτες του πεντακάθαρα πάνω από το κεφάλι του μικροσκοπικού Σορτς σαν να μην είχε κανέναν μπροστά του. Μελέτησα και ξαναμελέτησα κάμποσες παρόμοιες φάσεις, ταξίδεψα μέσω Google ακόμα και στο μακρινό 1989 για να παρακολουθήσω το «The Shot» του Τζόρνταν που τόσο έμοιαζε με το νικητήριο του Μπάλντγουιν, και είδα πάντοτε την ίδια μέθοδο.

Οι προπονητές της ομάδας που αμυνόταν είτε έστελναν κάποιο ντερέκι να δυσκολέψει με τις χερούκλες του την επαναφορά είτε την άφηναν εντελώς ανενόχλητη ώστε να στείλουν τον έξτρα παίκτη για ντουμπλάρισμα σε ρόλο λίμπερο. Σε απλά παναθηναϊκά, ο Άταμαν μπορούσε να στείλει π.χ. τον Κένεθ Φαρίντ μπροστά στον Ντε Κολό ή να τον ξαμολύσει στα μετόπισθεν για να ρίξει ο Αμερικανός τη σκιά του στο σημείο απ’ όπου η Φενέρ θα εξαπέλυε το τελευταίο σουτ.

Πού βρισκόταν ο Φαρίντ; Στον πάγκο, δίπλα στον έτερο μπλοκέρ Ρισόν Χολμς. Στην πεντάδα του Παναθηναϊκού, εκτός του Γκραντ που μπλέχτηκε σε ένα απλό σκριν του Μπιμπέροβιτς αλλά πρόλαβε να βγει και να μαρκάρει αποτελεσματικά τον Μπάλντγουιν (ο οποίος πέταξε χαρταετό αλλά στάθηκε τυχερός), ήταν ο Καλαϊτζάκης (στον Μπιμπέροβιτς), ο Όσμαν (στον Χόρτον-Τάκερ), ο Χουάντσο και ο …Σορτς.

Δεν το καταλαβαίνω, όπως δεν κατάλαβα και την αλλαγή της άμυνας στην δ’ περίοδο, βούτυρο στο ψωμί του Σάρας που κόντευε να ξεραθεί. Τις επιθετικές επιλογές στο φινάλε τις αφαιρώ από την εξίσωση, αφού η παρουσία του Κέντρικ Ναν (δίχως Σλούκα) επιβάλλει Nunn-ball με όσα αυτό συνεπάγεται. Τις δύο φορές που ο Ναν εμπιστεύτηκε τα κουρασμένα πόδια του και πήγε προς τα μέσα στο τελευταίο δίλεπτο δεν βρήκε ούτε στεφάνη. έχθηκε μία τάπα από τον Χόρτον-Τάκερ και σούταρε ένα αίρμπολ αέρος-αέρος.

Προσπαθώ να ξαναπώ, αυτό που λέω -και όχι μόνο εγώ- εδώ και μήνες. Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν είναι το έμψυχο υλικό (που με την προσθήκη του Χέις-Ντέιβις σπάει τα κοντέρ της ποιότητας), αλλά η έλλειψη καθοδήγησης από τον πάγκο. Η χθεσινή παρτίδα με τον Σάρας ήταν συνολικά μία καλή βραδιά για τον Άταμαν και η σκασίλα της ήττας δεν μπορεί να κρύψει την όψιμη αισιοδοξία, αλλά και πάλι έμειναν στο τραπέζι πολλά ερωτηματικά.

Ο Παναθηναϊκός, που αν κάναμε την ίδια συζήτηση 72 ώρες νωρίτερα θα τον χαρακτηρίζαμε «πλήρη», πόνταρε πάλι σε επτά ή οκτώ παίκτες, από τους οποίους οι τρεις έπαιξαν 32-37 λεπτά κατά κεφαλήν. Μονάδες χρυσοπληρωμένες έμειναν ανενεργές στον πάγκο ή εκτός δωδεκάδας, ενώ κάποιοι περιορίστηκαν σε ένα σκάρτο δεκάλεπτο συμμετοχής.

Παίκτες εγνωσμένης αξίας όπως ο Χολμς, ο Σορτς, ο Φαρίντ, ο Μήτογλου, αλλά και οι Ρογκαβόπουλος, Τολιόπουλος, Σαμοντούροφ παραμένουν αναξιοποίητοι με ευθύνη του προπονητή που δεν ξέρει τι να κανει με δαύτους. Πιστός στις συνήθειές του, ο Άταμαν θα πάει με αυτούς που κάνουν τη δουλειά και θα εξοστρακίσει τους υπόλοιπους δίχως να λογαριάσει ονόματα και συμβόλαια.

Ωστόσο, στην τελική ευθεία θα τους χρειαστεί όλους και θα συναντήσει ομάδες που -όπως η Φενέρ- ξέρουν να κρύβουν τις μαύρες τρύπες (πχ. τον χθεσινό Χόρτον-Τάκερ) και να βγάζουν από τη μύγα (Μπιτίμ) ξύγκι. Προς το παρόν, και μέχρι την έλευση του Νάιτζελ Χέις-Ντέιβις, αυτό που παραδίδει στο παρκέ ο Παναθηναϊκός είναι κατώτερο των προσδοκιών και του υλικού του. Και δεν γίνεται να δίνει πάντοτε τις λύσεις ο κουμπαράς.

Ο Ερυθρός Αστέρας, στο μεταξύ, υπενθύμισε ότι στα μεσαία στρώματα της βαθμολογίας υπάρχουν αντίπαλοι ικανοί να ζορίσουν τον Ολυμπιακό και να του βάλουν πολύ δύσκολα με την αθλητικότητά τους, την ίδια που χρησιμοποιήθηκε ως κρυπτονίτης από τη Μονακό στον περυσινό ημιτελικό. Τα των «κόκκινων», όμως, όσα δεν αναλύσαμε προχθές, θα τα ξαναδούμε σε άλλo σημείωμα.

Τα υπόλοιπα τα είπαμε χαρτί και καλαμάρι με τον Ιωάννη Παπαπέτρου και με τον Hoopfella στο χθεσινοβραδυνό Gazz Floor. Όσοι το χάσατε, που κακώς το χάσατε, μπορείτε να το βρείτε με ένα κλικ σε αυτόν εδώ τον σύνδεσμο.

VISA: Νιώθουμε το πάθος σου. Και είμαστε εκεί για να το ζήσουμε μαζί σου.