Ένας πρίγκιπας της δυτικής όχθης

Για εμάς που πήγαμε σχολείο στο Χαϊδάρι στις αρχές της δεκαετίας του ‘80, ο Θανάσης Σκουρτόπουλος ήταν ο αθλητικός μας ήρωας. Ένας παίδαρος δύο μέτρα, που εμφανιζόταν στο τσιμεντένιο γήπεδο του μπάσκετ και έκρυβε τον ουρανό. Γεννημένος το 1965, ήταν έναν χρόνο μεγαλύτερος από εμένα και πολλά έτη φωτός μπροστά όταν έπιανε στα χέρια του τη μπάλα του μπάσκετ.

Όταν παίζαμε π.χ. Β’ Λυκείου εναντίον Γ’ Λυκείου, δεν είχαμε καμία ελπίδα, αφού ο Θανάσης μας έβαζε για πλάκα 40 πόντους. Δεν είχαμε καν το ποδόσφαιρο για παρηγοριά, εμείς της Βήτα, αφού δύο χρόνια μικρότερος ήταν ο Μάνος Παπαδόπουλος, αυτός που αργότερα έγινε επαγγελματίας στην ΑΕΚ και στον Ολυμπιακό. Χάναμε από τους μεγαλύτερους, χάναμε και από τους μικρότερους. Πώς να φανταστούμε, ότι θα έφτανε η μέρα που θα τους κλαίγαμε και τους δύο, τους ήρωες των εφηβικών μας χρόνων;

Η μικτή του σχολείου μας ήταν πολύ δυνατή χάρη στον Θανάση και σκαρώσαμε πρωτάθλημα γυμνασίων εκεί όπου δεν υπήρχε: Χαϊδάρι εναντίον Περιστερίου. Εμείς είχαμε τον Σκουρτόπουλο, αυτοί τον Αργύρη Πεδουλάκη. Τελικός στο Αιγάλεω, μέγα ντέρμπι που κρίθηκε στον πόντο και στα κυνηγητά στους γύρω δρόμους. Οι εποχές δεν ήταν πιο άγριες από τις σημερινές. Περισσότερο είχαμε το νου μας στην πολιτική, εμείς. Όλο το χρόνο, περιμέναμε όχι τους τελικούς του μπάσκετ και του ποδοσφαίρου, αλλά την πορεία του Πολυτεχνείου. Μαντέψτε ποιον βάζαμε να κρατάμε τα πανό.

Σχολιαρόπαιδο ήδη, ο Θανάσης έπαιζε μπάσκετ στη Δάφνη Δαφνίου, όπου ξεχώρισε με το ταλέντο του και πήρε μεταγραφή για την ΑΕΚ. Κάπως έτσι, βρεθήκαμε να τρέχουμε στο κλειστό του Ιωνικού Νέας Φιλαδέλφειας ή στο «Γεώργιος Μόσχος», για να θαυμάσουμε το φιλαράκι μας, που είχε ανοίξει την πόρτα των μεγάλων σαλονιών. Τότε δεν έπαιζαν ξένοι στην Α1, οπότε η διάκριση ήταν ευκολότερη υπόθεση. Στη γειτονιά και στο λύκειο ο Θανάσης έπαιζε πεντάρι, στην ΑΕΚ γκαρντ.

Στα τάιμ-άουτ, άκουγε με τα αυτιά ορθάνοιχτα. Είχε αποφασίσει από νωρίς, ότι το μέλλον του ήταν στην προπονητική. Στο μεταξύ παντρεύτηκε, έκανε οικογένεια, έζησε και μία άγρια περιπέτεια όταν στενό συγγενικό του πρόσωπο νεαρής ηλικίας πέθανε από καρκίνο. Τον έβλεπα συχνά και μοιραζόμουν μαζί του καφεδάκι και κουβέντα, στις βόλτες στην παλιά γειτονιά, συνήθως στο «Αίνιγμα». Σηκωνόταν όρθιος και έκρυβε τον ήλιο. Αυτό δεν άλλαξε ποτέ.

Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος, ο local hero της περιοχής μου, έμεινε παντοτινά και local και hero. Εάν άλλαξε, άλλαξε προς το καλύτερο και προς το σεμνότερο. Δεν ξέρω πολλούς ανθρώπους του μπάσκετ που είχαν την ικανότητα να ελιχθούν επιδέξια στα «κοκκινοπράσινα» σαλόνια και στους διαδρόμους της Ομοσπονδίας δίχως να παραδοθούν στη διαπλοκή και δίχως να σκαρφαλώσουν σε κάποιο άρμα.

Το ελληνικό μπάσκετ θα του χρωστάει παντοτινά την εύρωστη εικόνα που παρουσίασε η δική του Εθνική ομάδα τον πρώτο καιρό των «παραθύρων», όταν ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός έπαιζαν παιχνιδάκια στην πλάτη τους, με τη διοίκηση Βασιλακόπουλου σε ρόλο Πόντιου Πιλάτου. Εάν η Εθνική επιβίωσε και έμεινε όρθια χωρίς να απουσιάσει από κανένα μεγάλο ραντεβού, το οφείλει στην άοκνη δουλειά και στις εξισορροπιστικές ικανότητες του Θανάση Σκουρτόπουλου και του Κώστα Κότση.

Στα τελευταία χρόνια της τόσο σύντομης ζωής του, ο Σκουρτόπουλος γνώρισε την αγνωμοσύνη από τη νεοφυή διοίκηση Λιόλιου, την οποία ωστόσο κατανίκησε στα δικαστήρια μετά από πολυετή διαμάχη. Η εξαψήφια δικαίωση τον βρήκε αυτοεξόριστο στην άλλη άκρη του πλανήτη. Όπως και ο ανίκητος θεριστής.

Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος κάθισε στο πηδάλιο της Εθνικής Ανδρών μεταξύ 2018-21, ενώ για μία τετραετία νωρίτερα υπήρξε βοηθός των Φώτη Κατσικάρη, Κώστα Μίσσα. Κοουτσάρισε αυτοδικαίως την «επίσημη αγαπημένη» στο Μουντομπάσκετ του 2019 στην Κίνα, όπου την οδήγησε ο ίδιος, και της αφιέρωσε το απόλυτο των δυνάμεων και των δυνατοτήτων του. Η «μεταπολίτευση» στην ΕΟΚ τον οδήγησε στην άνευ αποζημίωσης ανεργία, μολονότι υπήρχε ισχυρό συμβόλαιο μέχρι το 2023.

Η ανάγκη του βιοπορισμού έκανε τον Σκουρτόπουλο να ξενιτευτεί στον «τρίτο κόσμο» του μπάσκετ και ο θάνατος τον συνάντησε στη μακρινή Μογγολία, όπου εργαζόταν τους τελευταίους μήνες. Οι συνεργάτες του ανησύχησαν όταν δεν τον είδαν στην πρωινή προπόνηση και τον αναζήτησαν στο σπίτι του, όπου τον βρήκαν νεκρό από ανακοπή.Ο Θανάσης με τη μεγάλη καρδιά είχε αντιμετωπίσει και στο παρελθόν προβλήματα με την καρδιά του και έπαιρνε ιατρική αγωγή. Χθες το βράδυ έπεσε για ύπνο και σήμερα δεν ξύπνησε.

Θα τον θυμάμαι πάντοτε αξιοπρεπή, ευθυτενή, ευγενή, ταπεινό, με καθαρό βλέμμα, αλλεργικό στους βυζαντινισμούς, στα τερτίπια και στις υπόγειες διαδρομές, κιμπάρη. Αφτιασίδωτο, όπως έγραψε κάποιος κοινός φίλος. Ένα γνήσιο παιδί της ασυμβίβαστης δυτικής όχθης. Ένας αγαπημένος φίλος, ένας άνδρας. Θερμά συλλυπητήρια στη μητέρα του, στη σύζυγο, στη 15χρονη κόρη του, στον αδελφό του τον Αλέκο και σε όλη την οικογένεια. Θα τον ξεπροβοδίσουμε όλοι μαζί.

Πίσω στη γειτονιά, οι σημαίες στο σχολειό μας θα κυματίσουν ξανά μεσίστιες. Τον Μανώλη Παπαδόπουλο τον αποχαιρετήσαμε στις 16 Μαΐου του 2025, λίγες μέρες μετά από τα 57α γενέθλιά του. Ο Θανάσης Σκουρτόπουλος αναχώρησε από αυτόν τον μάταιο κόσμο μόλις ξημέρωσε το 2026, σε ηλικία 60 ετών, στο παγερό Ουλάν Μπατόρ. «Νικόλα ετοιμάσου, καλούν την κλάση μας», μου είπε κάποιος φίλος όταν μαθεύτηκε το μαύρο μαντάτο. Η αλήθεια είναι ότι τελευταία δεν αισθάνομαι πολύ καλά.