Παναθηναϊκός, Ολυμπιακός: H έδρα του Final 4 δεν προεξοφλεί ότι θα έχουμε και εκπρόσωπο!

• Παναθηναϊκός: Παραμένει στα top φαβορί, «πληρώνει» την ξεροκεφαλιά του Αταμάν και την λάθος αντίδραση μετά το ντέρμπι!
• Ολυμπιακός: Καλό το upgrade, αλλά χωρίς σκληράδα δεν καλύπτεται το χαμένο έδαφος!
• Το συμπέρασμα

Πέρα από δύσκολη και «δυσανάγνωστη», είναι πολύ διαφορετική η εφετινή Ευρωλίγκα! Μεγαλύτερη διάρκεια στην κανονική περίοδο (6,5 μήνες), περισσότερα παιχνίδια (38 αγωνιστικές), δέκα «διαβολοβδομάδες» και μεγαλύτερος ανταγωνισμός, από την άποψη ότι οι αποστάσεις από την πρώτη 4άδα έως και την 14η θέση (η Μακάμπι θεωρητικά είναι η τελευταία που έχει βλέψεις), έχουν μικρύνει περισσότερο από ποτέ.

Στην εξίσωση θα πρέπει να βάλουμε και δύο οργανισμούς (Χάποελ και Βαλένθια), που πέραν των γνωστών λοιπών δυνάμεων, φέτος έχουν μπει στην μάχη (με 3ετές συμβόλαιο) με άγριες διαθέσεις και με την εικόνα τους στο παρκέ (αλλά και την οικονομική επιφάνεια των ιδιοκτητών τους), δείχνουν ότι μπορούν όχι απλά να πρωταγωνιστήσουν... Αλλά να φτάσουν μέχρι τέλους, παράμετρος που έχει αυξήσει τους διεκδικητές της διάκρισης αλλά και τον βαθμό δυσκολίας.

Για να μην κοιτάμε, όμως, μόνο τι γίνεται έξω από τον «οίκο μας», να δούμε και τι γίνεται στην δική μας αυλή; Και να καταγράψουμε τι φταίει και έχοντας διανύσει το 52,6% της διαδρομής, οι δύο «κολοσσοί» του ελληνικού και του ευρωπαϊκού μπάσκετ, δυσκολεύονται περισσότερο από ποτέ φέτος, σε σχέση με τις δύο (Παναθηναϊκός) και τις τέσσερις (Ολυμπιακός) προηγούμενες σεζόν, στις οποίες πέτυχαν έξι προκρίσεις, έχοντας στις πέντε από αυτές το πλεονέκτημα έδρας!

Σύμφωνοι, η τεχνογνωσία, η ποιότητα, το βάθος, οι προπονητές αλλά και το χρονικό «μαξιλάρι» των 18 αγωνιστικών που απομένουν, αποτελούν παράγοντες που είναι με το μέρος των «πράσινων» και των «ερυθρόλευκων» και σίγουρα δεν υπάρχει κανένας λόγος πανικού.

Αυτό, όμως, δεν αναιρεί το γεγονός ότι αμφότερες οι ελληνικές ομάδες θα πρέπει από 'δω και στο εξής, να είναι πιο «ψυλλιασμένες» και να αντιμετωπίζουν την κάθε αναμέτρηση με την δέουσα αίσθηση του κατεπείγοντος.

Γιατί ο μεν Παναθηναϊκός φαίνεται ότι έχει επηρεαστεί σφόδρα από την εσωστρέφεια που προκάλεσε η 10η σερί ευρωπαϊκή ήττα σε «αιώνιο» ντέρμπι, ο Άταμαν δεν βρίσκεται σε φόρμα και ο Γιαννακόπουλος προσπαθεί να πάρει την κατάσταση στα χέρια του, με τρόπο που μέχρι στιγμής δεν φαίνεται να έχει επιδράσει θετικά στο αγωνιστικό τμήμα...

Αλλά και γιατί ο δε Ολυμπιακός, των πολλών τραυματισμών από το ξεκίνημα της σεζόν και της ποιοτικής αναβάθμισης στην οποία προχώρησε με τις προσθήκες Μόρις και Τζόουνς, μετράει πέντε ήττες από τις έξι πρώτες ομάδες (από την Βαλένθια και την Μονακό εντός και από τις υπόλοιπες τρεις με διαφορές από 8 έως 13 πόντους).
Θέλω να πω ότι αν δεν προσέξουν, δεν απέχει πολύ το σενάριο του μειονεκτήματος έδρας και για τους δύο ή ακόμη και των αγώνων νοκ-άουτ στα play-in. Μπορεί να ακούγεται λίγο υπερβολικό, αλλά αν μελετήσετε καλά το πρόγραμμα και την βαθμολογία, θα δείτε ότι δεν είναι και τόσο...

Παναθηναϊκός: Παραμένει στα top φαβορί, «πληρώνει» την ξεροκεφαλιά του Αταμάν και την λάθος αντίδραση μετά το ντέρμπι!

Μπαίνοντας στα του «τριφυλλιού», να αρχίσω με μία υπενθύμιση. Μιλάμε για την ίδια ομάδα που πριν από 15 μέρες, προερχόταν από τρεις εκκωφαντικές νίκες (στην Πόλη επί της Φενέρ με ανατροπή, στο “T-Center” άνετα επί της Χάποελ και στο Κάουνας με επιμέρους +25 στο 2ο μέρος)!

Είναι δυνατόν αυτές οι επιτυχίες να διαγραφούν μονοκοντυλιά, μόνο και μόνο επειδή ο Παναθηναϊκός ηττήθηκε ξανά από τον «αιώνιο» αντίπαλό του και μετράει 0/10 κόντρα στον Ολυμπιακό στην Euroleague;

Είναι δυνατόν να επικεντρώνει ο Άταμαν την αξιολόγηση των παικτών του αποκλειστικά στην επιθετική τους απόδοση και να βγάζει στην σέντρα τον Ερνανγκόμεθ επειδή δεν σκόραρε κόντρα στους «ερυθρόλευκους»; Είναι δυνατόν να χρειάζονται οι «πράσινοι» παιχταρά από το ΝΒΑ για την θέση “4” και αν ναι, γιατί ο Τούρκος τεχνικόςιατί ο Τούρκος τεχνικός το ανέφερε εμμέσως πλην σαφώς και όχι ευθέως;

Είναι δυνατόν να μην αναλαμβάνει την ευθύνη αμέσως μετά το τέλος (ειδικά μετά από τέτοια κατά κράτος ήττα στο κομμάτι της τακτικής) και να μην βάζει τέλος στα μετεγγραφικά σενάρια (τα οποία τόσο πολύ επηρεάζουν τους παίκτες), όταν είναι τόσο έμπειρος και γνωρίζει καλά ότι μόνο έτσι θα ύψωνε ασπίδα γύρω από την ομάδα και περιόριζε στο ελάχιστο την περιρρέουσα αμφισβήτηση; Άσχετα αν το έκανε με καθυστέρηση δύο ημερών και μετά την ήττα από την Αρμάνι...

Επίσης, ξαφνικά οι παίκτες ξενυχτάνε (λες και δεν βγαίνουν όλοι στις γιορτές ανεξαρτήτου ομάδας), πίνουνε και έχουν κακή εξωγηπεδική ζωή, επειδή έχασαν από τον Ολυμπιακό; Παρ' ότι γύρισαν μέσα σε 10 λεπτά, ένα ματς από το -17 και το διεκδίκησαν μέχρι τέλους, παρ' ότι – εκτός του συγκλονιστικού Ναν, που μόνο σπαθιά δεν έχει καταπιεί – οι περισσότεροι ήταν κατώτεροι των περιστάσεων από πλευράς απόδοσης...

Συμπερασματικά, θεωρώ ότι ο «επτάστερος» πληρώνει το ότι ο τρεις φορές πρωταθλητής Ευρώπης που κάθεται στον πάγκο του έχει φέτος την λιγότερη επίδραση στον τρόπο που αγωνίζεται η ομάδα του και φέρεται εγωιστικά από την άποψη ότι δεν αναγνωρίζει τα λάθη του (ένα μεγάλο είναι η επιλογή του Σορτς, χωρίς να μπορεί να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να είναι αποτελεσματικός) και δεν επικεντρώνεται στην διόρθωσή τους.

Στην εφετινή Euroleague με το υψηλότατο επίπεδο ανταγωνισμού, δεν θα είναι πάντα εφικτό να κερδίζει η ομάδα μόνο χάρη στην σαφή υπεροχή που έχει σε παίκτες με ατομικό ταλέντο και ικανότητα στην απόφαση! Χρειάζεται και η καθοδήγηση, που έως τώρα λείπει εμφατικά...

Συνυπολογίστε και τον «χαμούλη» που έχει γίνει το τελευταίο 4ήμερο με αναρτήσεις, προαναγγελίες μετεγγραφικής «βόμβας» και επίσκεψη στην προπόνηση και έχετε όλους τους λόγους για τους οποίους η ομάδα έχει χάσει την ηρεμία της. Όταν την ξαναβρεί και ο Άταμαν συγκεντρωθεί (όσο γίνεται) στο τακτικό κομμάτι, τότε ο Παναθηναϊκός θα επιστρέψει στις μεγάλες νίκες και θα ξαναμπει στην τροχιά που βρισκόταν πριν από δύο εβδομάδες.

Ολυμπιακός: Καλό το upgrade, αλλά χωρίς σκληράδα δεν καλύπτεται το χαμένο έδαφος!

Σκεφτείτε που θα ήταν οι Πειραιώτες αν δεν είχαν νικήσει μέσα στο ΟΑΚΑ (στην 10η θέση με ρεκόρ 10-9) και ποιο θα ήταν το κλίμα στο «λιμάνι» (η νίκη, πόσω μάλλον το «διπλό» στο "T-Center" προσδίδει έξτρα ηρεμία), αν έκλειναν τον 1ο γύρο της regular season με μόλις μία νίκη κόντρα στους αντιπάλους που φιγουράρουν στις επτά πρώτες θέσεις της βαθμολογίας!

Τουλάχιστον η προσθήκη του Ταϊρίκ Τζόουνς, δεν θα είχε την επίδραση που έχει μέχρι τώρα στο «πράσινο» στρατόπεδο το ενδεχόμενο απόκτησης NBAer, πολύ απλά γιατί η στόχευση ενός ψηλού είχε καταστεί σαφές ότι ήταν απαραίτητη και είχε επικοινωνηθεί.

Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι μέχρι τώρα, οι «ερυθρόλευκοι» τα έχουν πάει όπως θα ήθελαν και το κυριότερο δεν έχουν παίξει το μπάσκετ που έχουμε συνηθίσει, με τον coach Μπαρτζώκα να έχει το μερίδιο ευθύνης του για την πολύ κατώτερη των περιστάσεων αμυντική λειτουργία της ομάδας.

Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν έχουν αρκετά ελαφρυντικά λόγω του μεγάλου κύματος τραυματισμών που τους «χτύπησε» (με σοβαρότερη περίπτωση αυτόν του Έβανς).
Στην πλέον κατάλληλη και απαιτητική στιγμή, όμως, που η ομάδα ενισχύθηκε και οι τραυματίες (Γουόρντ, ΜακΚίσικ) σιγά-σιγά επιστρέφουν, ήρθε η νίκη επί του Παναθηναϊκού και ξαφνικά όλα είναι μέλι-γάλα λες και η ομάδα τα πάει μια χαρά.

Προσωπικά πιστεύω ότι οι πρωταθλητές θα «εγκληματήσουν» κατά του εαυτού τους αν δεν μπουν στην λογική του “sense of urgency” από το επόμενο ματς με την Μπάγερν κιόλας.

Πλέον κάθε ματς πρέπει να έχει τον χαρακτήρα τελικού, όλοι να είναι στην τσίτα και να μην υπάρξει η παραμικρή χαλαρότητα, γιατί αυτή την στιγμή ο Ολυμπιακός έχει ανάγκη ένα μεγάλο νικηφόρο σερί ώστε να ξαναμπει στο group των πρωτοπόρων και όταν επισκεφτεί η Μπαρτσελόνα (29 Γενάρη) να έχει μεγαλώσει η αυτοπεποίθησή του, ώστε να πετύχει την νίκη επί ενός μεγάλου αντιπάλου (πλην Παναθηναϊκού), που τόσο πολύ του λείπει.

Μέχρι τότε, λοιπόν, το 4/4 (με Μπάγερν εντός, Παρτίζαν εκτός, Μακάμπι εντός και Αναντολού Εφές εκτός), μοιάζει επιβεβλημένο. Αλλά για να συμβεί αυτό πρέπει η ομάδα να αυξήσει την σκληράδα της στην άμυνα και να βγάλει χαρακτήρα που παραπέμπει σε μπασκετικό «πόλεμο». Εκτός κι αν θεωρείτε «ευκολάκι» να έρθει η νίκη στο Βελιγράδι και την Πόλη...

Σίγουρα, οι απουσίες του Νιλικίνα και Μιλουτίνοφ ψαλίδισαν αισθητά το physicality στην περιφέρεια και την ικανότητα στο ριμπάουντ κόντρα στην Φενέρ, ωστόσο, η εικόνα του αγώνα και οι 52 πόντοι που δέχτηκαν οι φιλοξενούμενοι στο 2ο μέρος, δείχνει ότι για μία ακόμη πρυτάνευσε η συνήθεια της διεκδίκησης της νίκης μέσα από την επιθετική τους ποιότητα.

Και επέτρεψαν στην πρωταθλήτρια Ευρώπης με την 16η παραγωγικότητα στην διοργάνωση να τους νικήσει, σκοράρονtας 9 πόντους περισσότερους από τον μέσο όρο τους.

Το συμπέρασμα

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τόσο ο Παναθηναϊκός και ο Ολυμπιακός κρατούν την τύχη στα χέρια τους για τον στόχο του Final 4, αλλά αν δεν διορθώσουν τα θέματά τους (οι μεν να διορθώσουν τα «γύρω-γύρω» και ο Αταμάν να αξιοποιήσει καλύτερα το ρόστερ του και οι δε να γίνουν αισθητά πιο σκληροί και να γίνουν πιο «πεινασμένοι»), τότε μην αποκλείετε καμία αρνητική έκπληξη.

Στην εφετινή Euroleague τίποτε δεν είναι δεδομένο... Ούτε καν η μία ελληνική συμμετοχή στο ετήσιο μεγάλο ραντεβού του ευρωπαϊκού μπάσκετ (22-24 Μαϊου)...