Learn how to see: Η ιδιοφυΐα του Σάρας

Θυμάμαι τους τόνους δουλειάς που έδινε “προς μελέτη” για το σπίτι σε όλους τους μαθητές του αθλήματος (από απλούς χομπίστες μέχρι καταξιωμένους προπονητές του ΝΒΑ) εκείνη η Ζάλγκιρις του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους τo 2018.

Μια Old-school ομάδα που ζούσε στα κενά των σελίδων ανάμεσα στις παραγράφους που διηγούνται ιστορίες. Και εν τέλει έγινε η ίδια μια ιστορία, από τις ωραιότερες που μας έχουν αφηγηθεί. Στην εποχή που όλοι οι υπόλοιποι είχαν εξοπλιστεί για να δαμάσουν το κύμα του τριπόντου που χτυπούσε τις ακτές της Ευρώπης, οι Λιθουανοί έπαιζαν ένα μπάσκετ που ερχόταν από το μακρινό παρελθόν, τότε που το τρίποντο δεν είχε αγιοποιηθεί και αντιμετωπιζόταν με σκεπτικισμό. Έπαιζαν το μπάσκετ που κάποτε δίδαξαν τα δυνατά μυαλά του αθλήματος στα αγροτόπαιδα της Ιντιάνα και στους νέους του Σιδηρού παραπετάσματος στη Γηραιά ήπειρο. Απαντούσε στο ερώτημα “50 δίποντο ή 33% τρίποντο” με τρόπο που θα έκανε τον Λάρι Μπράουν (γνωστό για την απέχθεια του στην αλόγιστη χρήση του τριπόντου) να χαμογελάει. Ήταν αυτή η άφατη ομορφια του vintage και ένα αγωνιστικό στυλ από το οποίο ανάβλυζε η μυρωδιά παλαιωμένου ουίσκι.

Τα χρόνια πέρασαν και η εμπειρία της Βαρκελώνης αποδείχθηκε άκρως διδακτική για τον Σάρας (αλλά και για τους Καταλανούς που στη θητεία του κέρδιζαν παντού τη Ρεάλ και πλέον δακρύζουν βλέποντας στο πρόγραμμα ένα Clasico να έρχεται). Το απόλυτο “first master the fundamentals” σύστημα του που αποτελούσε ένα κράμα διδαχών των Ζοτς, Ρενέσες & Πασκουάλ, ήταν ικανό εκτοξεύσει ένα γκρουπ χωρίς ελίτ ατομικές δεξιότητες και ταλέντο όμως χρειαζόταν ραφινάρισμα ως προς την εφαρμογή του σε ένα σύνολο γεμάτο αστέρες και μεγάλα “εγώ”. Πρωτίστως όμως, χρειαζόταν ραφινάρισμα το “εγώ” του ίδιου του Γιασικεβίτσιους. Η ευλογία εκείνης της ταπείνωσης, έστρωσε το χαλί για τη δημιουργία του πιθανόν καλύτερου tactician της Ευρωλίγκας σήμερα.

Ο Σάρας δουλεύει σε βάθος λεπτομερειών που μόνο ο Ζοτς έχει φτάσει. Προφανώς η συνύπαρξη τους του έδωσε το mentoring που χρειαζόταν. Συχνά το ότι είναι υπεραναλυτικός, λειτουργεί ανασταλτικά στην αποτελεσματικότητα του τρόπου που διδάσκει και επικοινωνεί τη φιλοσοφία του. Η αποδοχή του λάθους και η μεταστροφή του σε έναν πιο “players’ coach”, τροφοδότησε τον περυσινό θρίαμβο της Φενέρ. Πάντα σε μια αγωνιστική πλατφόρμα με κοινό -σε σχέση με το δικό του παρελθόν- υπόβαθρο αναφορικά με την έννοια της συνεργασίας, ακούμπησε στις ατομικές δεξιότητες, επένδυσε σε χαρακτηριστικά που είχε απορρίψει παλαιότερα και κατασκεύασε ένα two-way σύνολο που έφτασε πέρυσι πανάξια στην κορυφή.

Λένε πως η ιδιοφυΐα ενός ατόμου αντανακλάται στην ικανότητα του να διαμορφώσει την εποχή του και το επαγγελματικό πεδίο στο οποίο κινείται. Στην Αμερική το playbook του Γιασικεβίτσιους καταναλώνεται αδηφάγα, με τον ίδιο τρόπο που καταναλωνόταν στην Ευρώπη κάποτε το αντίστοιχο του Μπραντ Στίβενς. Η ουσία πάντα όμως βρίσκεται στον τρόπο που βλέπουμε τα πράγματα πέρα από την επιφάνεια τους, παρατηρώντας τις λεπτομέρειες, τη δομή και τη σχέση μεταξύ τους. Όπως έλεγε και ο μέγας Leo (Da Vinci): “Learn how to see”. Στην περίπτωση του Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, αυτή η φράση αποτέλεσε τη θεμελιώδη αρχή, για να γραφτεί το δικό του σενάριο.