Ολυμπιακός: Καλώς ορίσατε στο 2022!

Την περασμένη εβδομάδα, μετά το φινάλε της αναμέτρησης με τη Χάποελ, ένιωθες ένα μεγάλο «ουφ» να βγαίνει από χείλη «ερυθρόλευκα». Μία νίκη που, τότε, αποτίναξε αρκετή από την πίεση που είχε ο Ολυμπιακός. Δικαιολογημένη ή αδικαιολόγητη για την εποχή, είναι άλλη συζήτηση.

Με αυτό ως δεδομένο, θα περίμενε κανείς πως απέναντι στην Παρτίζαν, οι παίκτες του Γιώργου Μπαρτζώκα μπορούσαν να απελευθερωθούν και να κάνουν τη δουλειά τους πιο εύκολη.

Όχι απλώς δε συνέβη κάτι τέτοιο, αλλά η βελόνα της έντασης κατέβηκε απ΄τα κόκκινα όπου βρισκόταν κόντρα στη Χάποελ, σε... βαρομετρικά χαμηλά. Ο Ολυμπιακός είναι μια πολύ καλή ομάδα όταν παίζει το μπάσκετ του, τον είδαμε και πέρσι να κερδίζει παιχνίδια από την επίθεσή του, αφήνοντας στην άκρη την άμυνα.

Όχι όμως με τον Εβάν Φουρνιέ εκτός για ένα ημίχρονο, ταλαιπωρημένο και από την ίωση της εβδομάδας που πέρασε. Ούτε με τον Σάσα Βεζένκοβ μη παράγοντα για ένα ημίχρονο. Η φετινή βερσιόν του δεν αντέχει να βλέπει τον Τάιλερ Ντόρσεϊ στο μηδέν μετά από περίοδο και στους δύο του ημιχρόνου.

Ακόμα και έτσι, όμως, ο Ολυμπιακός κερδίζει. Και τη δεδομένη χρονική στιγμή αυτό είναι που μετράει. Την εικόνα του Οκτωβρίου και του Νοεμβρίου δε θα τη θυμάται κανείς. Το ρεκόρ είναι αυτό που κουβαλάει στις πλάτες του και θα τον συνοδεύσει στον μαραθώνιο.

Και ο απολογισμός με Χάποελ, Παρτίζαν έφερε δύο ροζ φύλλα. Παρότι οι Σέρβοι έδειξαν ένα διαφορετικό πρόσωπο από αυτό που παρουσίασαν τις περασμένες αγωνιστικές. Η Παρτίζαν ήρθε ως η χειρότερη άμυνα με βάση το Defensive Rating, αλλά Καλάθης, Τζόουνς και Φερνάντο άλλαξαν τη ροή. Οι δύο ψηλοί εμφανίστηκαν και μαζί, για να κάνουν τη ζωή των Πειραιωτών ακόμα πιο δύσκολη, με τον Μπόνγκα να γίνεται... Μπλόσομγκεϊμ και τους Σέρβους να παίζουν εκπληκτικές άμυνες στο ποστ.

Κακά τα ψέματα, το πόσο δε λειτούργησε η επίθεση του Ολυμπιακού, φαίνεται από έναν αριθμό στο ημίχρονο. Γουόκαπ και Νιλικίνα μέτρησαν 15 πόντους αθροιστικά, αλλά μόλις μία ασίστ. Αν δεν υπήρχε το επιθετικό ριμπάουντ, τώρα μπορεί να κάναμε συζήτηση από διαφορετική βάση. Όπως από διαφορετική βάση θα συζητούσαμε αν ο Καλάθης, από... μαέστρος δε γινόταν στόχος της άμυνας, που του έδωσε τρία ξεμαρκάριστα σουτ και αυτός κόλλησε στο ζερό. Όπως και κάποια άτσαλα τελειώματα του Φερνάντο.

Ο Γουόκαπ ήταν ο καλύτερος του γηπέδου για τον Ολυμπιακό, αλλά χρειαζόταν ανάσες. Η παρουσία του Νιλικίνα, που δεν άφησε ούτε σήμερα τις κακές αποφάσεις κατά μέρους, αυτήν τη φορά ήταν καταλυτική. Η ικανότητά του και το μάκρος του στην άμυνα, του δίνουν μια μοναδική ευχέρεια να μπλοκάρει τουλάχιστον ένα σουτ ανά παιχνίδι. Αυτός με τις άμυνές του άνοιξε το γήπεδο και ξαναέβαλε στην εξίσωση τον Ολυμπιακό και ανάγκασε τον Μπαρτζώκα να αφήσει περισσότερο από όσο ήθελε τον Γουόκαπ, αφού δεν μπορούν να παίξουν μαζί.

Μέχρι να έρθει μια... χρονομηχανή. Με τον Φουρνιέ παροπλισμένο, ο ΜακΚίσικ δικαίως πήρε τα λεπτά στο δεύτερο μέρος. Εδώ και πάρα πολλά χρόνια, λειτουργεί ως plan b, όταν το πράγμα για τον Ολυμπιακό... στραβώνει. Σήμερα το ξαναέκανε με τεράστια επιτυχία, όσο και να τα χρόνια βαραίνουν τα πόδια. Ο Μπαρτζώκας τοποθέτησε στο παρκέ την ομάδα του... Βελιγραδίου, του πρώτου Final Four αυτής της βερσιόν, το «μακρινό» 2022, συν τον Μιλουτίνοφ. Γουόκαπ, Ντόρσεϊ, ΜακΚίσικ, Βεζένκοβ και ο Σέρβος αντί για τον Φαλ. Φουρνιέ δεν υπήρχε απόψε. Μπλοκάροντας τον Μίλτον σε σουτ ισοφάρισης, έμοιαζε να σκεπάζει τους αιθέρες σαν τον Γάλλο.

Μόλις ο Ολυμπιακός οχύρωσε τη ρακέτα του, έβαλε χέρια σε κάθε μπάλα και βρήκε λύσεις από χέρια που δεν ήταν ζεστά ως τότε. Ugly wins τις ονομάζουν οι ποδοσφαιρικοί. Ugly, αλλά και wins. Με τον Φουρνιέ ένα οκτάλεπτο στο παρκέ, τον Γουόρντ με άλλα 14 και φορτωμένο με φάουλ από νωρίς, τα λάθη στο 18, παρά τρία και να καιγόταν.

Ugly, αλλά wins. Αυτό μετράει τώρα. Ναι, με προβλήματα σε τρία διαδοχικά παιχνίδια, αφού Μονακό, Χάποελ και Παρτίζαν του «κλείδωσαν» την επίθεση. Με όλα αυτά ως δεδομένα, ο Ολυμπιακός κέρδισε ένα ματς στους 62 πόντους και ένα ακόμα στους 80. Μαζί με τη Μακάμπι πήρε ένα ακόμα κλειστό παιχνίδι. Δεν παίζει καλά, αλλά κερδίζει.

Περιμένοντας να δει και τον Έβανς, που σταδιακά μπορεί να γίνει μέρος της εξίσωσης, αρχής γενομένης από το πρώτο του επίσημο ματς με τα «ερυθρόλευκα» την Κυριακή. Ο Φουρνιέ του Μαρτίου, θα είναι αυτός που πρέπει τον Μάρτιο. Και ο Ολυμπιακός του Μαρτίου, θα κάνει τα πάντα για να είναι έτοιμος τότε. Ως εκεί, είναι μακρύς ο δρόμος. Ο Βεζένκοβ το είπε πολύ απλά και πολύ σοφά στο ξεκίνημα της σεζόν. Καλύτερα να μαθαίνεις κερδίζοντας.