Εσείς αν ήσασταν Παναθηναϊκός, θα φοβόσασταν κάποιον;

Έχοντας δει και καλύψει εκατοντάδες αγώνες της Euroleague, του Ευρωπαϊκού πρωταθλήματος και του Κυπέλλου Πρωταθλητριών, από τα τέλη της δεκαετίας του '80 και μετά, νιώθω την ανάγκη να σας πως την αμαρτία μου...

Με την Μακάμπι να βρίσκεται στο καλύτερο «φεγγάρι» της σεζόν, τον εκ της Μπνέϊ Χερτζελία ερχόμενο, Τζίμι Κλαρκ να της έχει δώσει μεγάλη ώθηση και να προέρχεται από 4 σερί νίκες στην διοργάνωση, θεωρούσα το αποψινό παιχνίδι πολύ «πονηρό» και άκρως επικίνδυνο...

Βάλτε στην εξίσωση των τριών γνωστών απουσιών (Γκριγκόνις, Λεσόρ και Γιούρτσεβεν), τα δύο προβλήματα της τελευταίας στιγμής (Παπαπέτρου και Όσμαν υπέστησαν διάστρεμμα κόντρα στην Άλμπα), συνυπολογίστε και την ξαφνική αδιαθεσία του Γκραντ (στομαχικές διαταραχές), που έσφιξε τα δόντια κι έπαιξε κι έχετε το ιδανικό σενάριο για ένα άκρως φυσιολογικό στραβοπάτημα!

Για μία ενδεχόμενη ήττα που ναι μεν – με τόσες αντιξοότητες – δεν θα πονούσε πολύ, αλλά σίγουρα θα... «έτσουζε» όπως λέγαμε μικροί όταν μας έβαζαν οξυζενέ στις ματωμένες πληγές!

Σκεφτείτε το συνδυασμό μίας ήττας των «τριφυλλιού» στο Βελιγράδι, που θα «παντρευόταν» από ένα ενδεχόμενο διπλό της Μονακό στο ΣΕΦ... Το ματς της επόμενης εβδομάδας στο Μοντεκάρλο θα μπορούσε να του προκαλέσει κατρακύλα εκτός τετράδας και μετά το τελευταίο ματς με τον Ερυθρό Αστέρα, θα ήταν τελικός για το πλεονέκτημα εδρας.

Όλα αυτά, λοιπόν, τριγύριζαν στο μυαλό μου, βλέποντας τον Παναθηναϊκό να αντέχει περίπου 8 λεπτά παίζοντας στα «κόκκινα», επιδιώκοντας το transition game και πλησιάζοντας σε κάθε ευκαιρία κοντά στο καλάθι (άρχισε το ματς με 7/7 δίποντα)...

Σύμφωνοι, φανταστική εξέλιξη το +9 του 8ου λεπτού (13-22), με τις 7 ασίστ, τα 3 κλεψίματα, τις 2 τάπες και το «πράσινο» προβάδισμα της 1ης περιόδου, ωστόσο, στα δικά μου μάτια ήταν θέμα χρόνου η προοδευτική καθίζηση των φιλοξενουμένων. Κακά τα ψέματα, με την ένταση και την ενέργεια που έβγαλαν στην αρχή του ματς, ήταν φύσει αδύνατον να «ματσάρουν» για πολλή ώρα ακόμη το physical game των παικτών του Κάτας.

Τα χειρότερα νέα για τον Εργκίν Αταμάν, όμως, δεν ήταν ότι η κατάσταση αναστράφηκε πολύ γρήγορα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο συνέβη αυτό. Όταν η Μακάμπι σου στάζει 5/6 τρίποντα και σκοράρει 23 πόντους μέσα σε σχεδόν 6 λεπτά, τότε και το ηθικό καταρρακώνεται και οι αντιστάσεις πέφτουν! Αλλά το πιο σοβαρό είναι ότι, ελλείψει λύσεων στους ψηλούς (ο Μήτογλου χρεώθηκε με 3 φάουλ στο 14' και με το τέταρτο πριν συμπληρωθεί το 21ο λεπτό), τα χειρότερα δεν είχαν έρθει. Όσο ασταμάτητος κι αν ήταν ο Ναν του 1ου μέρους με άξιο συμπαραστάτη τον Γκέιμπριελ.

Και πράγματι, πριν αλέκτωρ λαλήσει τρεις, η Κυπελλούχος Ισραήλ άρχισε να «χτυπάει» μέσα στην ρακέτα, με τον Κοέν, τον Σόρκιν και τον Ράντολφ να σαρώνουν τα επιθετικά ριμπάουντ και είτε να σκοράρουν από κοντά, είτε να ανανεώνουν τις επιθέσεις.

Μοιραία, η διαφορά που σταδιακά έχτιζε η Μακάμπι, άγγιξε το διψήφιο νούμερο (61-51 στο 25' και 78-67 στο 30') και απόντος δεύτερου αξιόπιστου επιθετικού πόλου (ο Σλούκας ήταν από μέτριος έως κακός για 3ο σερί ματς, ο Χουάντσο ήταν νωθρός, ο Γκραντ χωρίς πολλά αποθέματα δυνάμεων και ο Μπράουν διστακτικός), το ματσάκι πήγαινε καρφί για 15 πόντους!

Με την Μακάμπι να σκοράρει 28 πόντους στην 2η περίοδο και 31 στην 3η, να έχει 14 επιθετικά ριμπάουντ, να είναι κοντά στο 50% στο τρίποντο (10/21) και να είναι αλάνθαστη στις βολές (16/16), ποιος μπορούσε να διακρίνει πιθανότητες νίκης του Παναθηναϊκού;

Σε εκείνο ακριβώς το σημείο, όμως, που ο ηλεκτρονικός πίνακας έδειξε 82-67 και οι Ισραηλινοί επέδειξαν μία στιγμιαία χαλάρωση, πατήθηκε ξαφνικά ένα κουμπί και για 133 δευτερόλεπτα, οι «πράσινοι» έκρυψαν το γήπεδο στην άμυνα (0/7 σουτ και 2 λάθη είχαν οι γηπεδούχοι) και τα «έβαλαν όλα»μπροστά (4/5 τρίποντα και 2/2 δίποντα), «ενορχηστρώνοντας» ένα ασύλληπτο 0-18 σερί και παίρνοντας προβάδισμα στο σκορ.

Αλήθεια, τι αποθέματα και πόσο μεγάλος βαθμός αυτοπεποίθησης απαιτούνται για να γίνει τέτοια ολική επαναφορά (εντάξει, το άδειο γήπεδο βοήθησε), ανεξάρτητα από την δεδομένη ικανότητα των πρωταθλητών Ευρώπης; Κι αν για τον Ναν (MVP με 26 πόντους & 8 ασίστ) έχουν ψιλοστερέψει τα λόγια, τι να πει κανείς για τον Ερνανγκόμεθ των 11 πόντων της 4ης περιόδου, την ασφάλεια που προσέδωσε ο Μήτογλου όταν έγινε δέκτης της μπάλας και τις θύμησες των περυσινών εμφανίσεων (όταν ήταν αντίπαλος), που ξαναζωντάνεψε ο Μπράουν; Αλλά και για τον Αταμάν που έκανε την κίνηση ματ, με την εντολή να πάνε οι παίκτες σε άμυνα με αλλαγές σε όλα τα μαρκαρίσματα/screen.

Αυτό το διπλό (92-99) του Παναθηναϊκού στο Βελιγράδι δεν μοιάζει απλά με ένα τρίτο turning point μέσα στο 2025 (τα δύο πρώτα ήταν οι δύο νίκες επί του Ολυμπιακού σε πρωτάθλημα και Κύπελλο). Αυτό ήταν ευθεία βολή προς πάσα κατεύθυνση, συστημένο γράμμα ή μήνυμα (ότι εσείς προτιμάτε) ότι οι πρωταθλητές Ευρώπης δεν είναι απλά εδώ για να διεκδικήσουν τις πιθανότητές που τους αναλογούν για το repeat!

Eίναι εδώ για να το ξαναπάρουν και να τους αφήσουν όλους σύξυλους! Εσείς αν ήσασταν Παναθηναϊκός θα φοβόσασταν κάποια ομάδα, μετά από όλα όσα έγιναν στην πάλαι ποτέ “Hala Pionir”...