Παναθηναϊκός: Έλειψε το... τρίποντο κερασάκι από την τούρτα

• Τα δεδομένα και η απορία
• Ο «πράσινος» χαρακτήρας η... πίεση που θα έβαζε ο Ολυμπιακός
• Τα δικαιολογημένα παράπονα του Αταμάν
• Ο Μπράουν, ο Ναν και η συνέχεια

Έχω μια απορία. Αν και για πρόκειται για ρητορικό ερώτημα βάσει του δικού μου τρόπου σκέψης. Ο Ολυμπιακός ήταν ο μεγάλος νικητής στο ντέρμπι της 29ης αγωνιστικής της Euroleague απέναντι στον Παναθηναϊκό με 76-74 και ουσιαστικά αγκάλιασε την 1η θέση στην κανονική περίοδο. Ούτε με «αυτοκτονία» θα μπορέσει να τη χάσει.

Αντίστοιχα και μιλώντας καθαρά και μόνο βαθμολογικά, δεν... ίδρωσε το αυτί των «πρασίνων» από αυτήν την ήττα. Μηδέν οξέα, μηδέν λιπαρά θα πω. Ήταν στην τετράδα, παρέμεινε στην τετράδα μετά και τα ευνοϊκά αποτελέσματα των υπολοίπων ανταγωνιστών του αβαντάζ έδρας και εκτός συγκλονιστικού απρόοπτου θα παραμείνει στην τετράδα έως και την ολοκλήρωση της regular season που αποτελεί και τον πρώτο στόχο της χρονιάς.

Ωραία ως εδώ; Αυτά ήταν τα δεδομένα. Όπως δεδομένα ήταν και δύο επιμέρους κομμάτια του αγώνα.

Τα δεδομένα και η απορία

Το πρώτο: Ο Ολυμπιακός ήταν ΠΟΛΥ ανώτερος του Παναθηναϊκού στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα. Και αυτό δεν μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς. Βρέθηκε να προηγείται μέχρι και 19 πόντους διαφορά, έχοντας στην αντίπερα όχθη του παρκέ «πράσινα φαντάσματα» και σε καμία περίπτωση την ομάδα που «μάσαγε σίδερα» όπως την περασμένη εβδομάδα απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης.

Το δεύτερο: Αυτός ο κακός-κάκιστος Παναθηναϊκός, κατάφερε να πραγματοποιήσει τρομερή ανατροπή και να φτάσει στο σημείο να διεκδικήσει τη νίκη μέχρι τα τελευταία δευτερόλεπτα. Φανταστείτε τι θα είχε επακολουθήσει εάν είχε ευστοχήσει ο Σλούκας. Άλλωστε δεν ήθελε και πολύ. Είχε την ευκαιρία του και απλά αστόχησε. Όπως αστόχησε, έτσι θα μπορούσε να είχε ευστοχήσει και τώρα να κάναμε μια τελείως διαφορετική κουβέντα. Από τη στιγμή, λοιπόν, που δεν υπήρχε κάποιο σοβαρό διακύβευμα σε αυτό το ντέρμπι, έρχομαι τώρα και (σας) ρωτάω:

«Ποιος πρέπει να είναι περισσότερο χαρούμενος; Ο Ολυμπιακός ή ο Παναθηναϊκός;»

Αναμφίβολα ο νικητής είναι πάντα ο νικητής ωστόσο καταλαβαίνετε τι θέλω να πω. Να είναι χαρούμενος ο Ολυμπιακός που ναι μεν κέρδισε αλλά στα τελευταία οκτώ λεπτά ήπιε θάλασσα και σταμάτησε να παίζει μπάσκετ ή ο Παναθηναϊκός που ναι μεν έχασε αλλά κατάφερε στο τέλος να κερδίσει τις εντυπώσεις; Στο δικό μου το μυαλό και μιλώντας για το συγκεκριμένο παιχνίδι, περισσότερο πρέπει να προβληματιστεί ο Ολυμπιακός και λιγότερο ο Παναθηναϊκός.

Ο «πράσινος» χαρακτήρας η... πίεση που θα έβαζε ο Ολυμπιακός

Κακά τα ψέματα: Ήταν ματς για 10-15 πόντους μίνιμουμ υπέρ των «ερυθρολεύκων» βάσει της εικόνας των δύο ομάδων στη μεγαλύτερη διάρκεια του αγώνα αλλά στο τέλος οι γηπεδούχοι είδαν τον Χάρο με τα μάτια τους. Φαντάζομαι πόσο... βασανιστικά θα ήταν αυτά τα δύο δευτερόλεπτα που χρειάστηκαν από τη στιγμή που έφυγε η μπάλα από τα χέρια του Σλούκα μέχρι να αστοχήσει. Όπως ήταν βασανιστικά και... αντίθετα στο ματς του ΟΑΚΑ μ' εκείνο το κρεμασμένο τρίποντο του Φουρνιέ μπροστά από τον Όσμαν. Το σίγουρο είναι ότι ο Παναθηναϊκός δεν τα παράτησε. Ακόμα και ένα θεωρητικά (τουλάχιστον στα δικά μου μάτια) χαμένο παιχνίδι, κατάφερε να το φέρει στα μέτρα του.

Και όχι μόνο να το φέρει, αλλά να έχει τον τελευταίο λόγο για τη νίκη. Θυμάστε πολλές φορές σε ντέρμπι «αιωνίων» μια ομάδα να επιστρέφει από το -19 στο 27' μέσα στην αντίπαλη έδρα η οποία «κόχλαζε», να ήταν πίσω στο σκορ από την αρχή έως και το τέλος αλλά στο τέλος να «αποφάσιζε» για τον τελικό νικητή με ένα σουτ; Και το πόσο έτρεμε το φυλλοκάρδι των γηπεδούχων αποτυπώθηκε τη στιγμή που ο Σλούκας σηκωνόταν για το σουτ και δεν ήταν λίγοι εκείνοι που έπιαναν τα κεφάλια τους στην εξέδρα.

Αν μη τι άλλο οι παίκτες του Εργκίν Αταμάν έδειξαν χαρακτήρα μέσα στο Στάδιο Ειρήνης και Φιλίας, είχαν το μέταλλο του Πρωταθλητή Ευρώπης και παρά το γεγονός ότι επιθετικά βρέθηκαν σε μια από τις χειρότερες βραδιές της φετινής σεζόν, παρά το γεγονός ότι ο Κέντρικ Ναν είχε βγει παντελώς εκτός κλίματος αγώνα, παρά το γεγονός ότι ο Τζέριαν Γκραντ πραγματοποίησε ένα από τα χειρότερα παιχνίδια του, παρά το γεγονός ότι έχουν κάθε λόγο να «φωνάζουν» για τα (μη) διαιτητικά σφυρίγματα, λίγο έλειψε να αποδράσουν με μια (ξαναλέω) όχι και τόσο σημαντική νίκη από το ΣΕΦ. Μάλλον για να το θέσω καλύτερα, την λιγότερη σημαντική της σεζόν. Κάτι που ίσχυε και κάτι που φυσικά ισχύει και για τον Ολυμπιακό.

Στο ΣΕΦ κρινόταν μόνο το γόητρο και τίποτε περισσότερο. Και αν θέλετε την άποψή μου, ο Ολυμπιακός ήθελε περισσότερο τη νίκη εάν βάλουμε στο τραπέζι το πνευματικό κομμάτι του ντέρμπι. Μετά τις τρεις σερί νίκες του Παναθηναϊκού, δύο για το πρωτάθλημα και μία στον τελικό του Κυπέλλου όπου κρίθηκε και ένας τίτλος, οι «ερυθρόλευκοι» έψαχναν μια «απάντηση». Περισσότερο για τη δική τους ηρεμία. Γιατί θεωρώ ότι εάν είχε νικήσει για τέταρτη σερί φορά ο Παναθηναϊκός, ενδεχομένως οι φιναλίστ της Κρήτης να είχαν μια έξτρα πίεση. Όχι ότι θα γκρεμιζόταν το σύμπαν αλλά δεν θα ένιωθαν και τόσο ήρεμοι. Και ας ήταν το πιο αδιάφορο παιχνίδι της σεζόν.

Τα δικαιολογημένα παράπονα του Αταμάν

Θέλω επίσης να σταθώ στην ατάκα του Αταμάν μετά το τέλος του αγώνα και δη στη συνέντευξη Τύπου που ακολούθησε. Ο Τούρκος τεχνικός εξέφρασε τα παράπονά του λόγω των αποφάσεων που πήραν (ή δεν πήραν) οι διαιτητές στα τελευταία λεπτά. Τι είπε για δύο συγκεκριμένες φάσεις;

«Βλέπουν το Instant Replay και δεν είδαν ότι ήταν δική μας η κατοχή. Όλοι είδαν από την τηλεόραση ότι ο ΜακΚίσικ άγγιξε την μπάλα. Στην Euroleague TV είπαν ότι η μπάλα έχει βγει από τον ΜακΚίσικ και την έδωσαν την κατοχή στον Ολυμπιακό. Στην επόμενη κατοχή ο Φαλ σκόραρε με τέσσερα βήματα, ίσως και με πέντε και δεν δίνουν το σφύριγμα. Φοβούνται να δώσουν το σφύριγμα. Αυτό είναι δύσκολο να το καταλάβω. Είναι τρεις πολύ καλοί και έμπειροι διαιτητές αλλά χάσαμε για μια κατοχή ενώ έπρεπε να πάρουμε εμείς δύο κατοχές.»

Σίγουρα δεν είπε κάτι που δεν ισχύει. Και όταν ένα ματς φτάνει στην κόψη του ξυραφιού, τέτοιες φάσεις μπορούν να κρίνουν ένα αποτέλεσμα. Που το έκριναν. Ασχέτως αν ήταν (ξαναλέω) το πιο αδιάφορο παιχνίδι της χρονιάς. Σε γενικές γραμμές δεν μου αρέσει να αναφέρομαι ιδιαίτερα στην διαιτησία και προσπαθώ να το αποφεύγω. Όμως κάποια πράγματα τα οποία γίνονται (ή δεν γίνονται), πρέπει να τα υπογραμμίζουμε. Δεν ξέρω αν είχε αλλάξει η ιστορία του αγώνα εάν είχε πάρει αυτές τις δύο κατοχές ο Παναθηναϊκός.

Η μία όταν λανθασμένα δόθηκε η μπάλα στον Ολυμπιακό καθώς φάνηκε ξεκάθαρα ότι ο ΜακΚίσικ την είχε διώξει μέσα από τα χέρια του Σλούκα στα 2:45 για το τέλος και με το σκορ στο 74-67. Η δεύτερη στο 01:17 για το τέλος όταν ο Μουστάφα Φαλ έκανε πεντακάθαρα βήματα και στη συνέχεια κάρφωσε την μπάλα για το 76-69. Η 3η που δεν ανέφερε ο Αταμάν ήταν το φάουλ που δεν δόθηκε στον Βιλντόζα όταν ο Κέντρικ Ναν είχε ευστοχήσει σε τρίποντο για το 76-72 στα 56''. Και στέρησε τη δυνατότητα από τον Αμερικανό για μια βολή και πιθανόν έναν ακόμα πόντο. Ενδεχομένως να μην είχε αλλάξει η ιστορία του αγώνα. Και το αποτέλεσμα να ήταν ίδιο. Κανείς δεν μπορεί να το γνωρίζει. Εγώ θα πω πάλι καλά που έγιναν λάθη (σ.σ. ενδεχομένως να έχει και ο Ολυμπιακός κάποιες φάσεις να αντιπαρατάξει, αλλά όχι όταν το ματς ακροβατεί -που εν τέλει ακροβάτησε- σε τεντωμένο σχοινό) σε ένα αδιάφορο ματς και όχι για παράδειγμα στο... Final Four.

Ο Μπράουν, ο Ναν και η συνέχεια

Αγωνιστικά ο Αταμάν θα πρέπει να είναι αρκετά χαρούμενος από την καλή παρουσία του Λορέντζο Μπράουν στο ματς. Αν και τη φετινή σεζόν ο Αμερικανός γκαρντ δεν έχει ανταποκριθεί (σχεδόν) καθόλου στις προσδοκίες που υπήρχαν όταν έγινε κάτοικος ΟΑΚΑ, προσπαθεί να κάνει το καλυτερο δυνατόν κάθε φορά που του δίνεται η ευκαιρία. Μαζί με τον Σλούκα ήταν οι γκαρντ που «κράτησαν» τον Παναθηναϊκό στο παιχνίδι, δίνοντας και εκείνος το «παρών» σε μια περίοδο όπου οι «πράσινοι» θα χρειαστούν την εμπειρία του.

Πραγματοποίησε «γεμάτη» εμφάνιση και προσπαθούσε να οργανώσει όσο το δυνατόν καλύτερα τους «πράσινους» στο δεύτερο ημίχρονο και δη στην τελευταία περίοδο. Ταίριαξε πολύ καλά με τον Σλούκα στο συγκεκριμένο παιχνίδι και ουσιαστικά ήταν εκείνοι οι οποίοι είχαν συνολικά 20 πόντους, 12 ασίστ (από τις συνολικά 19 του Παναθηναϊκού), 6 ριμπάουντ και 3 κλεψίματα έχοντας αγωνιστεί από 27 λεπτά ο καθένας.

Αντίθετα ο Κέντρικ Ναν έπεσε στην παγίδα που (του) είχε στήσει ο Ολυμπιακός. Του «χάλασε» το μυαλό, τον εκνεύρισε, ο (καλύτερος παίκτης συνολικά του Ολυμπιακού) Γουίλιαμς-Γκος -που αν δεν αντιμετώπιζε το πρόβλημα ίσως το ματς να συνέχιζε να είχε την ίδια εικόνα- έπαιξε πολύ καλή άμυνα και από τη στιγμή που ο Ναν δεν μπορεί να βρει ρυθμό από την αρχή, στη συνέχεια παρασύρεται, χάνει τη συγκέντρωσή του, φορτώνεται με φάουλ και υποπίπτει σε λάθη. Βέβαια στο τέλος ευστόχησε στο μεγάλο τρίποντο, αλλά οι «πράσινοι» χρειάζονταν πολλά περισσότερα στο προηγούμενο διάστημα του αγώνα. Αν δεν είναι σε καλή βραδιά ο Ναν σε ντέρμπι «αιωνίων», δεν είναι καθόλου καλά και ο Γκραντ, θα επαναλάβω και θα πω «και πάλι καλά που ο Παναθηναϊκός κατάφερε να επιστρέψει από το -19». Ας είναι καλά φυσικά και ο Ντίνος Μήτογλου ο οποίος ήταν άχαστος με 18 πόντους, 4/4 δίποντα, 2/2 τρίποντα, 4/4 βολές και σημαντικές βοήθειες στην άμυνα τη στιγμή που οι «πράσινοι» γύριζαν το ματς. Αν μη τι άλλο δείχνει να βρίσκεται σε σταθερά ανοδική πορεία!

Όσο για τη συνέχεια, την τετράδα και το αβαντάζ της έδρας στα playoffs; Τα πάντα παραμένουν στο χέρι του Παναθηναϊκού. Έχει να δώσει πέντε ματς απέναντι σε Άλμπα (εντός), Μακάμπι (εκτός), Παρί (εντός), Μονακό (εκτός) και Ερυθρό Αστέρα (εκτός). Βρίσκεται τώρα στην 3η θέση με 18-11 ρεκόρ και έχοντας μια νίκη περισσότερη από Μονακό (17-12) και Μπάγερν (17-12). Με 4/5 και χωρίς να τον νοιάζει τι θα γίνει στα άλλα ματς θα έχει το αβαντάζ της έδρας. Μπορεί και με 3/5. Μπορεί και με 2/5 γιατί κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί τι θα κάνουν οι υπόλοιποι ανταγωνιστές της τετράδας. Το πρώτο ζητούμενο είναι το 3/3 στο ΟΑΚΑ και από εκεί και πέρα θεωρείται πολύ δύσκολο να μην έχει πλεονέκτημα ο Παναθηναϊκός στα playoffs.