Ο Άρης μουτζούρωσε τον δικό του πίνακα

Μπαίνοντας στην ουσία του ζητήματος, στα τελευταία λεπτά της ήττας στην Τουρκία, ο Άρης δεν έκανε τίποτε λιγότερο από αυτό που είχε ως τακτική βάση στα παιχνίδια που κέρδισε στις μία-δύο τελευταίες κατοχές. Κι αυτά δεν είναι λίγα. Η ειδοποιός διαφορά ήταν στην ποιότητα του αντιπάλου σε συνδυασμό με το ολοκληρωμένο scouting που επίσης είχε κάνει επί της τακτικής του Άρη. Γιατί δεν επέτρεψε το «τάισμα» του Αμίν Νούα στη ρακέτα. Στην πραγματικότητα δεν τον άφησε σε… χλωρό κλαρί, μη δίνοντας του τον χώρο για ένα ελεύθερο σουτ ακόμη κι έξω από τη γραμμή του τριπόντου. Δεν έδωσε το δικαίωμα καμίας απομόνωσης στο low post παρά έκλεισε την άμυνά της, μειώνοντας τις αποστάσεις προς την κατεύθυνση εξουδετέρωσης του κύριου τρόπου έκφρασης του Άρη.

Η διαχείριση του παιχνιδιού στα τελευταία έξι λεπτά μάλλον στοιχειοθετεί ένα case study ως προς το τί πρέπει να αποφύγει μια ομάδα. Η ποιότητα της Μπαχτσεσεχίρ αναδείχθηκε μέσα από την αποτελεσματικότητά της στις δικές της έξι κατοχές από το 61-75 κι έπειτα. Ο Άρης δεν είχε την ωριμότητα ορθής χρήσης των αμυντικών φάουλ προς όφελος διακοπής του ρυθμού της τουρκικής ομάδας και παρασύρθηκε σ’ ένα παιχνίδι τζόγου με βαρύ τίμημα. Δηλαδή, τις 6Χ6 σερί επιθέσεις των γηπεδούχων. Κάβανο (2/2), Φορντ και Χόμεσλι ευστόχησαν σε προσπάθειες τριών πόντων, ακόμη τέσσερις πόντους πρόσφεραν οι Ουίλιαμς, Μαλακάι Φλιν πριν ο τελευταίος φτάσει στο σημείο του (ουσιαστικά) buzzer beater. Δηλαδή, μέσα σε περίπου 5:30 αγωνιστικά λεπτά η Μπαχτσεσεχίρ σημείωσε έναν πόντο παραπάνω σε σύγκριση με την αποδοτικότητά της σε όλη την τρίτη περίοδο!

Ο Άρης είχε φτάσει στο +14 λόγω της αμυντικής προσήλωσής του. Σε συνδυασμό με τις αποφάσεις στην επίθεση, είχε την ανθεκτικότητα απορρόφησης της αποτελεσματικότητας του Φλιν ή και του Κάβανο οι οποίοι τελείωσαν το παιχνίδι με 13/20 σουτ. Στα τελευταία έξι λεπτά του αγώνα, κανένα από τα σουτ που επιχειρήθηκαν δεν ήταν υπό καλές προϋποθέσεις. Τα (υπό πίεση) σουτ τριών πόντων των Χαρέλ, Τζόουνς, Άντζουσιτς και Μήτρου Λονγκ ήταν οι συνέπειες της αδυναμίας εκτέλεσης μιας ορθής απόφασης, ίσως και της έλλειψης ενός plan b καθώς δεν έβγαινε αυτό της απομόνωσης του Νούα.

Η αλλαγή σχήματος με τη συνύπαρξη των Κουλμπόκα-Νούα με σκοπό μια έξτρα επιλογή στην επίθεση δεν ήταν κακή απόφαση, αλλά δεν αναζητήθηκε κάτι διαφορετικό από την απέλπιδα προσπάθειας τροφοδότησης του Γάλλου. Κοινώς, δεν δούλεψε η ομάδα για ένα σουτ του Λιθουανού ή ένα isolation του Άντζουσιτς. Και στο τέλος, μη έχοντας τη δυνατότητα αλλαγής, ξέμεινε με το δίδυμο των συγκεκριμένων δύο ψηλών στο παρκέ και στον ανοιχτό διάδρομο που βρήκε ο Μαλακάι Φλιν. Κι όμως, το παιχνίδι είχε χαθεί νωρίτερα. Γιατί; Διότι δεν εκτέλεσε σωστά καμία από τις δέκα επιθέσεις της και παράλληλα ήταν ευάλωτη και επιπόλαια στην άμυνα.

Κι έτσι πετάχτηκε στο καλάθι των αχρήστων ένας όμορφος πίνακας ο οποίος είχε σχεδιαστεί για περίπου 35 αγωνιστικά λεπτά. Μέχρι το 61-75, ο Άρης είχε κάνει τρομερό παιχνίδι βάζοντας τους ψηλούς στον τρόπο έκφρασής του και στις δύο πλευρές του παρκέ. Είτε με τα pick n’ roll με τελικό αποδέκτη τον Κώστα Αντετοκούνμπο, είτε με τα σουτ από μέση απόσταση που έχει ο Τζέικ Φόρεστερ αλλά τα είχαμε δει μόνο την περσινή χρονιά. Είτε επίσης με τα επιτυχημένα hedge out’s και των δύο ψηλών σε κατάσταση άμυνας τα οποία έπαιξαν καταλυτικά ρόλο στον περιορισμό μιας φύσει επιθετικής ομάδας στους 61 πόντους σε 34 αγωνιστικά λεπτά.

Τα συναισθήματα είναι αντικρουόμενα γιατί στη μία πλευρά της ζυγαριάς κάθεται η φανερή βελτίωση αυτής της ομάδας καθότι το ίδιο γκρουπ – πριν από έναν μήνα – θα έχανε 20+ πόντους στην Κωνσταντινούπολη. Στην άλλη πλευρά, βρίσκεται η απώλεια μιας ευκαιρίας η οποία ενδέχεται να κοστίσει την πρόκριση στην επόμενη φάση.