Eurobasket, Εθνική Ομάδα: Δεδομένο ότι θα ανέβαινε επίπεδο, ζητούμενο να το διατηρήσει

• Το τρομερό στατιστικό με τον Γιάννη
• Χαμογελάμε, αλλά δεν πρέπει να πετάμε στα σύννεφα

Τον περιμέναμε και λίγο πολύ το... περιμέναμε κιόλας. Όπου «τον περιμέναμε» συμπληρώστε το όνομα του Γιάννη Αντετοκούνμπο και όπου «το περιμέναμε» την σαφέστατη βελτίωση που θα παρουσίαζε η Εθνική μας ομάδα και στις δύο πλευρές του παρκέ.

Βελτίωση κυρίως στην επίθεση, όπου ήταν και το μεγάλο μας πρόβλημα στα τέσσερα προηγούμενα φιλικά που είχαμε δώσει. Στην άμυνα λίγο-πολύ την βρίσκαμε και στο τέλος της ημέρας θα την βρίσκαμε τη λύση. Στο επιθετικό κομμάτι «πονούσαμε» με αποτέλεσμα να ήταν κάτι περισσότερο από επιτακτική ανάγκη η ένταξη του Έλληνα σούπερ σταρ στις τάξεις της Εθνικής.

Το τρομερό στατιστικό με τον Γιάννη

Οι αριθμοί αποτελούν αδιάψευστο μάρτυρα. Στα τέσσερα παιχνίδια που είχε δώσει η ελληνική ομάδα χωρίς τον Γιάννη, ο μέσος όρος του σκοραρίσματος ήταν 66.7 πόντοι ενώ στο τελευταίο φιλικό με την Λετονία για το τουρνουά «Ακρόπολις» το αντιπροσωπευτικό μας συγκρότημα σκόραρε 104 πόντους! Είναι χαρακτηριστικό, επίσης, ότι στο ημίχρονο του εν λόγω αγώνα είχε σκοράρει 61 πόντους «αγγίζοντας» τον συνολικό της μέσο όρο!

Μόνο και μόνο από αυτό το (απλό, πλην όμως ενδεικτικό) στατιστικό στοιχείο, εύκολα μπορεί να καταλάβει κάποιος το πόσο διαφορετική παρουσιάστηκε και θα παρουσιάζεται από εδώ και στο εξής η Εθνική μας ομάδα έχοντας τον Γιάννη Αντετοκούνμπο στο ρόστερ της. Πρόκειται για το μεγαλύτερο σημείο αναφοράς της «γαλανόλευκης». Για την ακρίβεια όχι μόνο για την «γαλανόλευκη» αλλά και για ολόκληρο το Eurobasket.

Και δεν έχει να κάνει μόνο με την Ελλάδα, αλλά γενικά με όλες τις ομάδες. Ίδια ομάδα θα είναι η Σερβία χωρίς τον Γιόκιτς; Ίδια ομάδα θα είναι η Σλοβενία χωρίς τον Ντόντσιτς; Ίδια ομάδα θα είναι η Λιθουανία χωρίς τον Βαλαντσιούνας; Ίδια ομάδα θα είναι η Λετονία χωρίς τον Πορζίνγκις; Ίδια ομάδα θα είναι η Τουρκία χωρίς τον Σένγκουν; Ίδια ομάδα θα είναι η Γερμανία χωρίς Βάγκνερ ή και Σρούντερ; Ίδια ομάδα θα είναι η Φινλανδία χωρίς τον Μάρκανεν; Θεωρώ ότι ήταν απολύτως λογική και φυσιολογική η εικόνα που παρουσίαζε η Εθνική μας ομάδα στα φιλικά χωρίς τον Γιάννη στο παρκέ.

Δεν την ανεβάζει μόνο ένα επίπεδο, αλλά δύο και τρία και τέσσερα επίπεδα. Δίκην υπερβολής υπήρχαν στιγμές στο ματς με την Λετονία που η διαφορά του Γιάννη με τους αντίπαλους παίκτες ήταν η μέρα με την νύχτα. Λες και είχε... παιδιά απέναντί του. Από την άλλη ωστόσο δεν πρέπει να επικρατεί υπέρμετρος ενθουσιασμός. Το πάθημα όλων των προηγούμενων διοργανώσεων θα πρέπει να μας έχει γίνει μάθημα και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να πετάμε στα σύννεφα από ένα (ομολογουμένως) πολύ καλό παιχνίδι της ομάδας.

Αποδεδειγμένα σε μια διοργάνωση εθνικών ομάδων η οποία διαρκεί δύο εβδομάδες με αποτέλεσμα να μην υπάρχει και αρκετός χρόνος για σωστή προετοιμασία, τα πάντα μπορεί να συμβούν σ' ένα βράδυ. Μπορεί για παράδειγμα μια ομάδα να πετάει στα παιχνίδια των ομίλων αλλά μόλις έρθουν τα κρίσιμα και δη τα νοκ άουτ ματς, να ρίξει μια κλωτσιά και να χύσει την καρδάρα με το γάλα. Άλλωστε έχουμε έντονα στις μνήμες το δικό μας παράδειγμα.

Χαμογελάμε, αλλά δεν πρέπει να πετάμε στα σύννεφα

Στο προηγούμενο Eurobasket είχαμε κάνει το 5/5 στα ματς των ομίλων, κερδίσαμε την Τσεχία στο παιχνίδι για τη φάση των «16» αλλά στα προημιτελικά πήγαμε για μαλλί κόντρα στη Γερμανία και βγήκαμε... κουρεμένοι. Όπως και βγαίνουμε τα τελευταία 16 χρόνια. Ούτε λίγο, ούτε πολύ, δεν είναι μόνο το γεγονός ότι έχουμε να κατακτήσουμε μετάλλιο από το μακρινό 2009 στο Eurobasket της Πολωνίας, αλλά είναι και ότι έχουμε να μπούμε στην τετράδα από τότε! Είτε μιλάμε για Eurobasket, είτε για Παγκόσμιο Κύπελλο, είτε για Ολυμπιακούς Αγώνες. Βλέπουμε με τα... κιάλια την ζώνη των μεταλλίων.

Γι' αυτό και λέω. Όσο και αν βλέπουμε την Εθνική μας να βελτιώνεται (και θα συνεχίσει να βελτιώνεται) με την παρουσία του Γιάννη Αντετοκούνμπο, άλλο τόσο πρέπει να δείξει την ίδια σταθερότητα στο υψηλότερο επίπεδο. Και όσο και αν εγκυμονούν οι κίνδυνοι της «μίας βραδιάς», άλλο τόσο οφείλει η «γαλανόλευκη» να παρουσιάζεται όσο το δυνατόν πιο έτοιμη προκειμένου να εξαλείψει τις όποιες κακοτοπιές μπορεί να προκύψουν.

Θεωρώ δεδομένο ότι όλες οι ομάδες που θα αντιμετωπίσει η Ελλάδα στο Eurobasket θα προσπαθήσουν να «χαλάσουν» το μυαλό του Γιάννη και να τον περιορίσουν με συνεχόμενα double teams και μπασκετικό «ξύλο» ώστε να τον βγάζουν εκτός (του δικού του) ρυθμού. Εάν έχουμε ένα ποσοστό της τάξεως το 38% στα τρίποντα από τη στιγμή που θα είναι αναγκαίο να «ανοίγει» το γήπεδο, τότε μπορούμε να χαμογελάμε. Τουλάχιστον στη θεωρία. Στην πράξη είναι αλλουνού παπά ευαγγέλιο καθώς κανείς δεν μπορεί να προδικάσει το μέλλον και τα όσα μπορεί αν συμβούν κατά τη διάρκεια ενός αγώνα και δη νοκ άουτ.

Το σίγουρο είναι ότι έχουμε παίκτες οι οποίοι μπορούν να το κάνουν και να σουτάρουν με καλά ποσοστά. Ασχέτως εάν στα πρώτα φιλικά, και με εξαίρεση το τελευταίο με την Λετονία, ήταν κάτι περισσότερο από άθλια. Δεν είναι ενδεικτικό. Μπορούμε, πιστεύω, να διατηρήσουμε ικανοποιητικό ποσοστό έξω από γραμμή των 6.75 μέτρων. Αρκεί να συμβεί αυτό όταν πραγματικά θα «καίει» η μπάλα και η πίεση θα έχει αρχίσει να «βαραίνει» τις πλάτες.

ΥΓ: Στα δικά μου τα μάτια δεν γίνεται να μείνει εκτός ο Σαμοντούροβ από την 12άδα. Σπανούλης δεν είμαι για να αποφασίσω, αλλά θεωρώ ότι ο 20χρονος φόργουορντ/σέντερ φαίνεται το πόσο χρήσιμος και σημαντικός μπορεί να αποδειχθεί. Τόσο στην άμυνα, αλλά ειδικά από τη στιγμή που σουτάρει καλά και μπορεί να «ανοίξει» το γήπεδο.

ΥΓ2: Το «φατούρο» που έριξε στο τέλος του αγώνα ο Λαρεντζάκης στον Γιάννη Αντετοκούνμπο ήταν η καλύτερη απάντηση στον ντόρο που είχε προηγηθεί. Και όχι. Δεν ήταν για το θεαθήναι. Το πλατύ χαμόγελο στο πρόσωπο του Greek Freak «μιλούσε» από μόνο του.