Αυτός ο Άρης είναι χάρμα οφθαλμών

Τελικά, οι σωματοφύλακες δεν ήταν τρεις ή τέσσερις, αλλά πολλοί περισσότεροι. Ο τόπος συγκέντρωσής τους διαφέρει ανά βδομάδα, αυτό που δεν αλλάζει όμως είναι η κουλτούρα τους. Φάνηκε και μέσα από την επιβλητική νίκη επί του Ολυμπιακού. Στην πραγματικότητα αποδεικνύεται δύο φορές την εβδομάδα καθώς εναλλάσσονται οι αγώνες και οι διοργανώσεις. Αυτό είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα του Βασίλη Σπανούλη και του Νίκου Ζήση. Δεν θα αποτυπωθεί στο φύλλο της στατιστικής, γίνεται όμως αντιληπτό μέσα από εκατοντάδες μικρές εικόνες στη διάρκεια ενός αγώνα, οι οποίες έχουν μεγαλύτερη αξία από ένα εύστοχο τρίποντο.

Είναι αυτό που είπε με φυσικότητα ο 44χρονος προπονητής του Άρη. «Ο ένας παίζει για τον άλλον, ο ένας αγαπάει τον άλλον». Δεν είναι τόσο απλή η «εξασφάλιση» αυτού του κλίματος σε μια ομάδα, ειδικά σε μια νεόχτιστη σαν τον Άρη με μόλις 2.5 μήνες συνεργασίας ή μάλλον συνύπαρξης. Δεν είναι τόσο ευνόητη η αποδοχή και η εκτέλεση ενός ρόλου, όταν ο καθένας από δαύτους είχε συνηθίσει σε κάτι διαφορετικό. Σαν τον Κεμ Μπιρτς ο οποίος – από συνήθεια στα χρόνια του στη Φενέρμπαχτσε – είχε μάθει να δουλεύει (στην επίθεση) για τους άλλους. Σε σημείο να ψάχνει τις πάσες προς τα έξω, όταν ο ίδιος βρίσκεται κάτω από το καλάθι. Το έκανε και με τον Ολυμπιακό και αφού άκουσε έναν «εξάψαλμο» από τον Βασίλη Σπανούλη, μετά «τελείωσε» όλες τις μπάλες που πήρε στα λημέρια του και εξελίχθηκε σε παίκτης-καταλύτης.

Αυτός ήταν ένας από τους λόγους της επιβλητικής εμφάνισης επί του Ολυμπιακού. Ένας εξίσου βασικός είναι ότι το λέει η καρδούλα τους ή μάλλον, πλέον ο Άρης νιώθει ότι δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από κανέναν κι έχει το ποιοτικό και μπασκετικό background για να κοιτάξει στα μάτια τον οποιονδήποτε βρεθεί μπροστά του. Υπάρχει σεβασμός αλλά κανένας φόβος.

Ο προβληματικός Ολυμπιακός πριν από 72 ώρες έριξε 30αρα στην Ντουμπάι γιατί έκανε ολοκληρωτικά το παιχνίδι του. Σήμερα «έφαγε» 100αρα από τον Άρη διότι συνέβη το αντίθετο. Ο Άρης νίκησε γιατί οι Πειραιώτες δεν κατάφεραν να ανταποκριθούν στην υψηλή ταχύτητα και στο physicality του. Άντεξαν ένα ημίχρονο χάρη στον Εβάν Φουρνιέ, επιχείρησαν να κρατηθούν και στο τρίτο δεκάλεπτο και πάλι λόγω του Γάλλου αλλά το παρκέ του Nick Galis Hall ήδη είχε πάρει κατηφορική κατεύθυνση. Φτάνοντας στο σημείο διάκρισης συναισθημάτων απόλυτης απογοήτευσης των περσινών Πρωταθλητών Ευρώπης. Πριν από δύο εβδομάδες, το ίδιο είχε πάθει και ο Παναθηναϊκός. Κι αυτός δεν άντεξε το μπάσκετ που αποδίδει αυτή την περίοδο ο Άρης.

Στα επιμέρους του αγώνα, υπάρχουν αυτά που φαίνονται και τα αντίστοιχα που κάνουν όλους όσοι αποτελούν το «σταφ» της ομάδας να χαμογελούν. Για παράδειγμα, φαίνονται οι 11 πόντοι και οι τέσσερις ασίστ του Νέναντ Ντιμιτρίγεβιτς στο τρίτο δεκάλεπτο προσφέροντας κατ’ αυτόν τον τρόπο τους 20 από τους 29 πόντους της ομάδας του σ’ αυτό το διάστημα. Έτσι πήγε η διαφορά στο +17 (76-59). Δεν φαίνεται η τρομερή άμυνα του Ελάιζα Μήτρου Λονγκ ο οποίος εκτροχίασε τους point guards του Ολυμπιακού, έχοντας καταπληκτικές συνεργασίες με τον Κεμ Μπιρτς. Δεν φαίνεται η ταχύτητα στην άμυνα αλλαγών η οποία διορθώθηκε στο δεύτερο ημίχρονο και ο Ολυμπιακός δεν βρήκε τα μις ματς πάνω στα οποία βασίστηκε στο πρώτο. Δεν φαίνεται ότι είτε ο Ρόμπινσον Ερλ είτε ο Λιντέλ κράτησαν τον Σάσα Βεζένκοφ στους τέσσερις πόντους έως το +20 του Άρη και ότι ο Σάσα πήρε ελάχιστες μπάλες στο δεύτερο μέρος.

Για να μην υποτιμούμε την αξία των αριθμών, οι επιπλέον κατοχές που πήρε ο Άρης μέσα από την αναλογία ασίστ/λαθών (22-10) έχουν αξία, όπως και το σχετικό αρνητικό αποτέλεσμα για τον Ολυμπιακό (13-19) το οποίο δείχνει ότι κάποιοι φρόντισαν για να μην νιώσουν άνετα στο παρκέ οι Πειραιώτες. Μένοντας στους αριθμούς, ένα εκ των προβλημάτων του Άρη στα προηγούμενα παιχνίδια ήταν τα χαμένα αμυντικά ριμπάουντ. Σήμερα αυτά ήταν μόλις έξι καθώς οι δικοί του παίκτες μάζεψαν τα διπλάσια. Κι όταν αναγκάζεις τον αντίπαλο σε λάθη ή σε κακές επιθέσεις και ταυτόχρονα μαζεύεις τα αμυντικά ριμπάουντ βάζεις 22 πόντους από τα λάθη κι άλλους τόσους σε αιφνιδιασμό.

Εν τέλει, αυτή τη στιγμή ο Άρης είναι πραγματικά χάρμα οφθαλμών λόγω έντασης παιχνιδιού, ταχύτητας αλλά και συνδυασμού ουσίας με θέαμα. Γιατί κι αυτό έκανε απέναντι στον Ολυμπιακό και μάλιστα σε φάσεις που δεν περίμενες να εξελιχθούν σε alley oop κάρφωμα.