Nous sommes… Strasbourg! (pics)

Πρώτα απ’ όλα, οφείλω να διευκρινίσω ότι δεν θα ήθελα να παρερμηνευθεί ο τίτλος του κειμένου, που βεβαίως παραπέμπει στη νύχτα του Αγίου Βαρθολομαίου την οποία βίωσε την Παρασκευή το Παρίσι. Στο κάτω κάτω αυτή η υπόθεση είναι πολύ τραγική και πολύ φρικτή, ώστε να καταντάει αντικείμενο ενός παρανοϊκού ελληνικού σε debate με λάβαρο (στην κυριολεξία) τη σημαία της Γαλλίας και τα συναφή...

Μια δεύτερη απαραίτητη διευκρίνιση, γλωσσολογικού χαρακτήρα: επειδή μικρός έφαγα πολύ ξύλο από τη Γαλλίδα γκουβερνάντα μου (sic) για να το εμπεδώσω, θεωρώ απαραίτητο να τονίσω ότι η πόλη και η ομάδα της γράφονται βεβαίως Strasbourg, αλλά αμφότερες προφέρονται Στρασμπούρ.

Σκέτο Στρασμπούρ χωρίς το γκ στην κατάληξη!

Ειδικώς δε η ομάδα που συμμετέχει για τρίτη φορά στην ιστορία της στη Euroleague, θα μπορούσε να αναφέρεται και ως ο μπασκετικός... Φωστήρας της διοργάνωσης! Ενας πραγματικός «φονέας των γιγάντων», καθώς μέσα σε είκοσι ημέρες κατάφερε να στείλει αδιάβαστες τη Φενέρμπαχτσε Ούλκερ και τη Ρεάλ Μαδρίτης, που για πολλούς και προφανείς λόγους ξεπερνούν κατά πολύ το δικό της μικρό βεληνεκές.

Και όχι μόνο τις νίκησε, αλλά τις κατατρόπωσε κιόλας: πρώτα έριξε 21 πόντους στο κεφάλι των φιλόδοξων Τούρκων και έκανε τον Ομπράντοβιτς να πάρει εκείνο το παροιμιώδες μελιτζανί χρώμα και προτού συνέλθει η πιάτσα από αυτό το ταρακούνημα, έριξε στο καναβάτσο και τους πρωταθλητές Ευρώπης, που κατάφεραν στα τελευταία λεπτά να σώσουν τα προσχήματα και ν’ αποφύγουν μια πανωλεθρία!

Στην παρθενική συμμετοχή της στη Euroleague τη σεζόν 2005-06, στο πλαίσιο της οποίας είχε αντιμετωπίσει και την ΑΕΚ (71-73, 70-66), η Στρασμπούρ σημείωσε τρεις νίκες, (μία εξ αυτών επί της φιναλίστ της Ευρωλίγκας, Ταού Βιτόρια) και έντεκα ήττες. Πρόπερσι (2013-14) έμεινε πάλι στις τρεις νίκες σε δέκα αγώνες, ενώ εφέτος έκλεισε τον πρώτο γύρο με 2-3 και επιφυλάσσεται δια τα περαιτέρω, με την ελπίδα ότι σε βάθος χρόνου μπορεί να δει να ανατέλλει μπροστά της ο ήλιος του Αούστερλιτς!

Τούτο προέρχεται από άλλο, επίσης γαλλικό, ανέκδοτο και συνιστά τον κλασικότερο και δη Ναπολεόντειο τρόπο με τον οποίο οι «πουρκουάδες» (όπως τους έλεγε υποτιμητικά ο Γιάννης Ιωαννίδης) εκλαμβάνουν ένα γεγονός ως αίσιο οιωνό. Ταιριάζει ωστόσο στην περίσταση, διότι τη συγκεκριμένη έκφραση είχε χρησιμοποιήσει ο Βενσάν Κολέ, ως προπονητής της Εθνικής Γαλλίας, τον Σεπτέμβριο του 2014 σχολιάζοντας τον θρίαμβο επί της οικοδέσποινας Ισπανίας στον προημιτελικό του Μουντομπάσκετ...

Είχε δει, λέει, ανήμερα του αγώνα από το παράθυρο του δωματίου του στο ξενοδοχείο τον λαμπερό ήλιο του Αούστερλιτς και το θεώρησε καλό σημάδι για τους «τρικολόρ»!

Πλάκα πλάκα μετά από έναν μήνα, ο Κολέ θα μπορούσε να βλέπει και τον ήλιο του... Σαρωνικού, αλλά προς δεδηλωμένη θλίψη του, ο (πρόεδρος της Στρασμπούρ) Μαρτιάλ Μπαλόν δεν δελεάσθηκε από την προσφορά των Αγγελόπουλων και τον κράτησε στο Στρασβούργο.

Ήταν τότε που ο Ολυμπιακός επί ημερών Μίλαν Τόμιτς αναζητούσε τον διάδοχο του Γιώργου Μπαρτζώκα και προτού καταλήξει στον Γιάννη Σφαιρόπουλο απευθύνθηκε στον Κολέ. Μετά από ενάμιση μήνα, που τον συνάντησα στη «Disneyland», στο περιθώριο της κλήρωσης του Εurobasket, ο συμπαθέστατος Γάλλος προπονητής μου είπε πόσο κολακευμένος ένιωσε από αυτή την πρόταση και πόσο στενοχωρήθηκε που δεν μπόρεσε να αρπάξει την ευκαιρία και να κοουτσάρει τον Ολυμπιακό...

Έναν χρόνο αργότερα ο άνθρωπος ο οποίος το 2013 οδήγησε τη Γαλλία στον στοιχειωμένο θρόνο της Ευρώπης, ακόμη προσπαθεί ν’ αποδείξει πως δεν είναι ελέφαντας! Για την ακρίβεια (προσπαθεί ν’ αποδείξει πως) δεν είναι το... ρομπότ του Τόνι Πάρκερ ο οποίος τάχα επιλέγει τους παίκτες, σχεδιάζει την τακτική, αποφασίζει πώς θα παίξει η Εθνική και έχει τον Κολέ «σήκω πάνω, κάτσε κάτω»!

Η Στρασμπούρ ιδρύθηκε το 1929, αλλά χρειάστηκε να περιμένει έως το 1994 για να ανέβει στην Α’ κατηγορία και να μετρήσει εβδομήντα έξι ολόκληρα χρόνια μέχρι να κατακτήσει τον πρώτο και μοναδικό εθνικό τίτλο της! Στέφθηκε πρωταθλήτρια Γαλλίας, τη σεζόν 2004-05, με προπονητή τον Ερίκ Ζιράρ νικώντας στον τελικό τη Νανσί, αλλά η επιτυχία της δεν είχε συνέχεια. Τις επόμενες επτά σεζόν έμεινε εκτός τετράδας, ωστόσο ανένηψε με προπονητή τον Κολέ και τα τελευταία τρία χρόνια διεκδίκησε άνευ επιτυχίας τον τίτλο σε ισάριθμες παρουσίες της στους τελικούς των πλέι οφς και βρήκε μια μορφή παρηγοριάς με το Κύπελλο του 2015.

Η Στρασμπούρ δεν είναι και δεν θα γίνει ποτέ Λιμόζ ή Βιλερμπάν, ούτε καν Πο Ορτέζ, αλλά σε κάθε περίπτωση προσπαθεί να κρατήσει ψηλά το γόητρο του γαλλικού μπάσκετ, που σε αντίθεση με τις μαζεμένες επιτυχίες των εθνικών ομάδων, σε συλλογικό επίπεδο βρίσκεται στα κάτω ράφια. Το τι θα καταφέρει στην εφετινή τρίτη συμμετοχή της στην κορυφαία ευρωπαϊκή διασυλλογική διοργάνωση παίζεται, σίγουρα πάντως αυτή η παρουσία της δεν θα έχει περάσει απαρατήρητη...

Απαρατήρητος δεν περνάει επίσης και ο πάγκος της, που είναι όντως σπάνιος στην εμφάνιση του: το εννοώ αυτό διότι εκεί βρίσκεται ως ασίσταντ κόουτς μια γυναίκα γεγονός που δεν συνηθίζεται, τουλάχιστον σε αυτό το υψηλό επίπεδο. Κόντρα, λοιπόν, στην όποια φαλλοκρατική (sic) αντίληψη ο Κολέ έχει από εφέτος στο πλευρό του την 32άχρονη Λοριάν Ντολ, η οποία πήρε προαγωγή μετά τα εξαιρετικά αποτελέσματα που σημείωσε με την ομάδα Νέων της Στρασμπούρ, την οποία οδήγησε πέρυσι στην κατάκτηση του τίτλου.

Βεβαίως η Ντολ δεν είναι η πρώτη γυναίκα ασίσταντ σε ομάδα της Ευρωλίγκας, καθώς αυτό το ρεκόρ ανήκει σε μια Ελληνίδα: στη Δάφνη Μπουζίκου, η οποία διετέλεσε συνεργάτης του Καναδού Γκόρντον Χέρμπερτ και του Τούρκου Μουράτ Ντιντίν στους Σκαϊλάινερς της Φρανκφούρτης όταν αυτοί κατέκτησαν τον τίτλο στο γερμανικό πρωτάθλημα (2003-04) και την επόμενη σεζόν (με παίκτη τον Σπύρο Παντελιάδη) έλαβαν μέρος στην Ευρωλίγκα.

Μιας και το ‘φερε η κουβέντα σε αυτή την υπόθεση, η Μπουζίκου δεν πρόλαβε μόνο τον Κολέ, αλλά και τον... Γκρεγκ Πόποβιτς, που από πέρυσι συμπεριέλαβε στο επιτελείο του την Μπέκι Χάμον, την οποία μάλιστα άφησε να κοουτσάρει αντ΄ αυτού στο Summer League του 2015.

Το φλερτ του Ολυμπιακού με τον Κολέ μπορεί να μην τελεσφόρησε, ωστόσο η Στρασμπούρ έχει να επιδείξει δυο ουσιαστικούς συνδετικούς κρίκους με τον Ολυμπιακό στο ρόστερ της...

Ο ένας είναι ο Αμερικανός φόργουορντ Μάρντι Κόλλινς, ο οποίος φόρεσε την ερυθρόλευκη φανέλα τη σεζόν 2013-14, με μέσο όρο στην μεν Ευρωλίγκα 2.1 πόντους, 1.6 ριμπάουντ και 1.1 ασίστ, στο δε ελληνικό πρωτάθλημα 6.1 πόντους, 3.4 ριμπάουντ, 2.2 ασίστ, ενώ εφέτος «γράφει» 9.2π., 2.8π. και 3.6ασ.

Ο δεύτερος είναι ο συμπατριώτης του, αλλά απών μέχρι στιγμής, λόγω τραυματισμού, Ματ Χάουαρντ που, σε πείσμα της κολεγιακής φήμης του (ως πρωτοπαλίκαρο του Μπραντ Στίβενς στο Μπάτλερ με το οποίο έπαιξε σε δυο σερί τελικούς του Φάιναλ Φορ του NCAA), αποδείχτηκε περαστικός από τον Πειραιά, την περίοδο 2011-12, με απολογισμό μόλις δύο πόντους σε τρία ματς της Ευρωλίγκας και 4 και 1.5 ριμπάουντ σε έξι αγώνες του ελληνικού πρωταθλήματος.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά οι λεγάμενοι βάζουν για τα καλά στον μπασκετικό χάρτη το Στρασβούργο, το οποίο ούτως ή άλλως έχει ένα πολύ έντονο και αδιαμφισβήτητο στίγμα στο παγκόσμιο γίγνεσθαι. Μετά λοιπόν το Συμβούλιο της Ευρώπης, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, το Ευρωπαϊκό Πανεπιστήμιο και την ανώτατη Διοικητική Σχολή της Γαλλίας, διαθέτει και μια ισχυρή έδρα στην Ευρωλίγκα.

Όλα αυτά δεν είναι ούτε λίγα, ούτε ευκαταφρόνητα για μια πόλη η οποία αποτελούσε για χρόνια μπαλάκι του πινγκ πονγκ ανάμεσα στη Γαλλία και στη Γερμανία και μάλιστα το 1939 εκκενώθηκε απ’ όλο τον πληθυσμό της και για κάμποσους μήνες αποτελούσε μια «πόλη φάντασμα»!