Παναθηναϊκός: Ένα buzzer beater δεν πρέπει να κρύψει την... παραλίγο «αυτοκτονία» κάτω από το χαλάκι

• Θα κρατήσει ΜΟΝΟ τη νίκη
• Τα «μαγκωμένα» χαμόγελα και η σωστή κατσάδα του Άταμαν
• Ο «locked in» Ναν, ο Σορτς που ανεβαίνει και ο πολύτιμος Όσμαν

Πρέπει να λέμε τα πράγματα με τ’ όνομα τους. Ο Παναθηναϊκός ναι μεν έφυγε με το «διπλό» από τη Βιτόρια ύστερα από οκτώ χρόνια και έχοντας μεσολαβήσει επτά σερί ήττες απέναντι στην Μπασκόνια ωστόσο ο προβληματισμός πρέπει να είναι μεγαλύτερος από τα χαμόγελα της νίκης και το «ουφ» της ανακούφισης.

Αυτή τη στιγμή πρέπει να επικρατεί το «γιατί χάθηκε η διαφορά και η ευκαιρία ενός υγιεινού περίπατου στη Βιτόρια» και όχι να υπάρχει η ικανοποίηση της νίκης. Θα μου πείτε βέβαια «φαντάσου να μην είχε κερδίσει ο Παναθηναϊκός». Ε, σε μια τέτοια περίπτωση τα πράγματα θα ήταν πολύ πιο άσχημα απ’ ότι (πρέπει να) είναι τώρα. Ένα ματς δικό του, παραλίγο να το χάσει.

Ή έστω να το πάει στην παράταση όπου εκεί κανείς δεν θα έβαζε το χέρι του στη φωτιά για την τελική εξέλιξη των πραγμάτων. Ειδικά από τη στιγμή που το «μομέντουμ» έλεγε ξεκάθαρα… Μπασκόνια από τη στιγμή που είχε κάνει την ανατροπή και είχε πάρει ψυχολογία.

Θα κρατήσει ΜΟΝΟ τη νίκη

Όμως για σταθείτε λίγο. Για ποια Μπασκόνια μιλάμε τώρα; Με όλον τον σεβασμό στην ομάδα του Βάσκων. Αλλά ποια Μπασκόνια ρε παιδιά; Να είχε συμβεί κάτι ανάλογο απέναντι σε μια Ρεάλ, σε μια Φενέρ, σε μια Μονακό να πω «εντάξει» μπορεί να συμβεί απέναντι σε ομάδες από την πρώτη ταχύτητα της Euroleague. Όμως η Μπασκόνια δεν είναι φέτος κανένα μεγαθήριο της διοργάνωσης. Για την ακρίβεια πρόκειται για μια άκρως αλλοπρόσαλλη ομάδα, από την οποία ισχύει το «όσα φάμε και όσα βάλουμε» χωρίς να έχει αρχές στο παιχνίδι της.

Τολμώ να πω και να προβλέψω ότι θα είναι επιτυχία εάν γλιτώσει τις 4-5 τελευταίες θέσεις της κατάταξης στο τέλος της regular season. Και η λογική λέει ότι από την «Fernando Buena Arena» θα περάσουν πολλές ομάδες οι οποίες θα διεκδικήσουν την τετράδα και τα απευθείας playoffs. Οπότε στο τελικό ταμείο το ενδεχόμενο μιας απώλειας στην Βιτόρια θα μπορούσε να αποδειχθεί και καταστροφικό. Ειδικά εάν και εφόσον τα πάντα θα κρίνονται στη μία νίκη ή στις τελικές ισοβαθμίες.

Όπερ και σημαίνει ότι ο Παναθηναϊκός κρατάει ΜΟΝΟ τη νίκη και πάει παρακάτω. Θα κοιτάξει ο Άταμαν και οι παίκτες τα κακώς κείμενα, θα δουν τι πήγε λάθος και χάθηκε μια τόσο μεγάλη διαφορά (ή ακόμα καλύτερα για ποιον λόγo χάθηκαν τρεις φορές οι μεγάλες διαφορές) και θα προσπαθήσουν να διορθώσουν τις (αρκετές ακόμα) ανορθογραφίες. Ξαναλέω. Είναι λογικό και επόμενο να υπάρχουν λόγω της ελλιπέστατης (ή ακόμα και της καθόλου) προετοιμασίας. Και δεν αποτελεί δικαιολογία ή άλλοθι αλλά είναι η πραγματικότητα.

Τα «μαγκωμένα» χαμόγελα και η σωστή κατσάδα του Άταμαν

Παρόλα αυτά δεν πρέπει να κρυφτεί ΤΙΠΟΤΑ κάτω από το χαλάκι επειδή ο φοβερός και τρομερός Κέντρικ Ναν ευστόχησε σε (ένα ακόμα μετά από αυτό στη Μπολόνια τη σεζόν 2023-24) buzzer beater. Μιας και το ανέφερα: Τι έβαλε ο άτιμος; Πάνω που το γήπεδο είχε αποκτήσει θόρυβο μετά την ισοφάριση, πήγε ο αθεόφοβος και έσπειρε την απόλυτη σιγή στους φίλους των γηπεδούχων οι οποίοι είχαν αρχίσει να πιάνουν τα κεφάλια τους και να τραβάνε τα μαλλιά τους πριν φύγει γλυκά η μπάλα από τα χέρια του Αμερικάνου γκαρντ.

Αντίθετα οι 100 περίπου φίλοι του Παναθηναϊκού οι οποίοι ταξίδεψαν με την αποστολή των «πρασίνων» είχαν ξετρελαθεί. Και με το δίκιο τους. Δεν λέω. Από τη μία υπήρχε ο προβληματισμός για τον τρόπο με τον οποίο έφτασε το παιχνίδι να κριθεί στο ένα σουτ, αλλά από την άλλη το να κερδίζει η ομάδα τους με buzzer beater, έχει και αυτό τη χάρη του. Όμως επιμένω και λέω. Ο Παναθηναϊκός έβαλε τα χέρια του και από… καθαρή τύχη δεν έβγαλε τα μάτια του. Δεν ήθελε και πολύ…

Και όχι τίποτε άλλο αλλά ακολουθεί και το ντέρμπι με τον Ολυμπιακό στο ΣΕΦ. Φανταστείτε να είχε γίνει η ανατροπή στο ματς από το +17 και στο τέλος να είχε χάσει κιόλας το «τριφύλλι». Με τι ψυχολογία θα πήγαινε στο ντέρμπι των «αιωνίων»; Ούτε που θέλω να το σκέφτομαι. Όχι ότι τώρα πετάνε στον 7ο ουρανό. Το αντίθετο. Άλλωστε τα χαμόγελα στην πτήση της επιστροφής ήταν λίγα και αρκετά μαγκωμένα. Ξέρουν και οι ίδιοι ότι τα έκαναν μαντάρα. Παρά το γεγονός ότι έφυγαν για πρώτη φορά με τη νίκη από τη Βιτόρια ύστερα από οκτώ χρόνια «σπάζοντας» την κατάρα.

Τυχαία η κατσάδα του Άταμαν στα αποδυτήρια της Fernando Buena Arena μετά το τέλος; Οι φωνές του ακούγονταν έως και το παρκέ. Θα νόμιζε κάποιος ότι είχε χάσει ο Παναθηναϊκός και όχι ότι είχε νικήσει. Και αν θέλετε την άποψη μου, πολύ καλά έκανε. Όχι μόνο επειδή ακολουθεί το ματς με τον Ολυμπιακό όπου ΑΠΑΝΤΕΣ πρέπει να είναι στην… πρίζα αλλά και επειδή υπάρχει η αυτογνωσία χωρίς να κρύβει τα προβλήματα (αγωνιστικά και νοοτροπίας) κάτω από το χαλάκι.

Ο «locked in» Ναν, ο Σορτς που ανεβαίνει και ο πολύτιμος Όσμαν

Από εκεί και πέρα θέλω να σταθώ σε δυο-τρία επιμέρους στοιχεία.

1. Για τον Κέντρικ Ναν τα λόγια έχουν στερέψει. Έχω την αίσθηση ότι είναι καλύτερος από ποτέ άλλοτε. Ότι επέστρεψε από την offseason όντας «locked in» όπως λένε και στην πατρίδα του. Τόσο σωματικά, όσο αγωνιστικά και πνευματικά. Με τέτοιον Ναν, ο Παναθηναϊκός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα και κανέναν. Όμως ΔΕΝ πρέπει να νιώθει και… μοναξιά.
2. Ο Τι Τζέι Σορτς ολοένα και βελτιώνεται. Ολοένα και εντάσσεται στην ομάδα. Ολοένα και αρχίσει να αφομοιώνει (και να ανταποκρίνεται) τον ρόλο του. Και δεν φαίνεται στην στατιστική του, με εξαίρεση το +21 που είχε στο +/- της παρουσίας του στο παρκέ, το οποίο και θεωρώ πολύ σημαντικό στοιχείο για την επιδραστικότητα ενός παίκτη. Στη Βιτόρια έκανε ένα βήμα μπροστά. Και έπονται και περισσότερα.
3. Πρόβλημα στη θέση του σέντερ. Τα «καθαρά» πεντάρια, ο Χολμς και ο Γιούρτσεβεν είχαν συνολικά 2/7 εντός παιδιάς και 0/2 βολές. Ο Αμερικανός ψηλός ακόμα ψάχνεται. Και για έναν σέντερ ο οποίος έρχεται από το NBA είναι πολύ πιο δύσκολη η προσαρμογή. Ο Τούρκος σέντερ κινήθηκε και πάλι στη μετριότητα με εξαίρεση κάποιες άμυνες που έβγαλε και κάποια ριμπάουντ που πήρε στο τέλος. Γι’ αυτό και ψυχανεμίζομαι (και ανέφερα στην εκπομπή Gazz Floor) ότι θα είναι εκείνος που θα κοπεί προκειμένου να παίξει ο Μήτογλου (όπως έπαιξε κόντρα σε ΠΑΟΚ και Μπασκόνια) στο «πέντε».
4. Ο Τσέντι Όσμαν ξαναβρίσκει τα πατήματα του και την έκρηξη του και αυτό είναι πολύ ευχάριστο νέο για τον Παναθηναϊκό. Λίγο μόνο τα λάθη από τον υπέρμετρο ενθουσιασμό να μετριάσει. Μάλιστα τον είδαμε και στο «τέσσερα» στα χαμηλά (και πιο ευέλικτα σχήματα) που επέλεξε ο Άταμαν. Αν και ο Χουάντσο προσπάθησε να ήταν παντού στην άμυνα καλύπτοντας χώρους και κατεβάζοντας ριμπάουντ, ενώ έδωσε και πολλές επιθετικές λύσεις.

Α! Και κάτι τελευταίο. Δεν γίνεται να μην δίνεται παράβαση το γεγονός ότι ο Φόρεστ μπήκε νωρίτερα μέσα ύστερα από την σκοπίμως άστοχη βολή με αποτέλεσμα να πάρει το ριμπάουντ και να ισοφαρίσει. Το τι ΔΕΝ έκαναν οι παίκτες του Παναθηναϊκού ώστε να αποτρέψουν το επιθετικό ριμπάουντ είναι μια άλλη, πονεμένη, ιστορία. Κακώς κάκιστα δεν έκαναν και ευθύνονται 100%. Όμως τέτοια παράβαση και να μην δοθεί σε ένα χρονικό σημείο που κρίνεται ένα παιχνίδι;