Τσιτσιπάς: Οι δύο δρόμοι

• Το τένις αλλάζει και οι μηχανές σβήνουν
• Δεν υπάρχει σταθερότητα, θα χρειαστούν υπερβάσεις

Τρίτο χωμάτινο Masters, τρίτο σχεδόν κόπι-πέιστ αποτέλεσμα. Ο Στέφανος Τσιτσιπάς πήρε το 1ο σετ, έμοιαζε απόλυτος κυρίαρχος αλλά είδε τη νίκη να του ξεγλιστρά από τα χέρια απέναντι στον Άρθουρ Φις, για τη φάση των “32” της Ρώμης. Λίγες ημέρες νωρίτερα, στη Μαδρίτη, ο Λορέντζο Μουζέτι σκάρωσε παρόμοια ανατροπή, επιστρέφοντας με πέντε διαδοχικά games από το 5-2 του 1ου σετ.

Ο ίδιος στο Μόντε Κάρλο γύρισε από τον εφιάλτη του 1-6 και πήρε τα επόμενα δύο σετ για να εκθρονίσει τον Τσιτσιπά. Με τρόπο ίδιο και απαράλλαχτο, ο Τσιτσιπάς έχασε τις ευκαιρίες του για να πετύχει κάτι καλό στα τουρνουά που προηγούνται του Roland Garros και έτσι έβαλε… τρικλοποδιά στον εαυτό του, όσον αφορά το ranking.

Κάτι που άλλωστε έγινε φανερό στην κλήρωση της Ρώμης. Εκεί όπου ο Έλληνας τενίστας είχε ένα από τα πιο δύσκολα ταμπλό, μοιάζοντας με λιοντάρι στην αρένα του Κολοσσαίου. Μία παγίδα που πολύ πιθανό να συναντήσει μπροστά του και στο Παρίσι, αφού απέχει πολύ πλέον από την πρώτη 10άδα και δεν μπορεί να ελπίζει στην τύχη, παρά μόνο στο τένις του.

Ποιο τένις του όμως; Ο Τσιτισπάς του 2021 θα είχε «καθαρίσει» τα παραπάνω παιχνίδια προτού προλάβει να σηκωθεί σκόνη από την αντίπερα όχθη του κορτ. Ακόμα και η βερσιόν του μέσα στο 2024, θα είχε τελειώσει τη δουλειά πολύ γρήγορα. Αντ’ αυτού όχι μόνο δεν παίρνει τις νίκες που θέλει, αλλά φεύγει με σκυμμένο κεφάλι και πληγώνει ακόμα περισσότερο την ήδη εύθραυστη ψυχολογία του.

Το τένις αλλάζει και οι μηχανές σβήνουν

Η ερώτηση έρχεται ως φυσικό απότοκο. Πώς γίνεται ένας τενίστας να μοιάζει απόλυτος κυρίαρχος για μεγάλο διάστημα της αναμέτρησης και έπειτα να αφήνει ένα παιχνίδι να ξεφύγει τόσο πολύ από τον έλεγχό του; Είναι αδύνατο να συμβεί; Όχι φυσικά! Αλλά η επαναλαμβανόμενη σύμπτωση ξεκινάει και γίνεται πρόβλημα.

Δεν μπορεί να είναι θέμα φυσικής κατάστασης, όταν μιλάμε για παιχνίδια των δύο, τριών σετ. Ο Τσιτσιπάς υπήρξε ένας από τους πιο σκληρούς και αλύγιστους τενίστες στο κομμάτι αυτό. Απέναντι στον Φις έβγαλε δύο συγκλονιστικές άμυνες, με την πλάτη στον τοίχο, όταν ο Γάλλος σερβίρει για το ματς. Αυτό και μόνο μαρτυρά πως τα πόδια του βρίσκονται εκεί.

Την ίδια ώρα όμως, σπατάλησε δύο μπάλες στο φιλέ, πετώντας στο καλάθι των αχρήστων όποια ευκαιρία μπορούσε να οραματιστεί για break και επιστροφή. Τα πόδια του είναι εκεί, το τένις του δεν είναι. Μιλάμε για ένα άθλημα που εξελίσσεται και αλλάζει κάθε μέρα. Ο Τσιτσιπάς θα μπορούσε να κερδίσει εύκολα αντιπάλους αυτού του βεληνεκούς πριν από μερικά χρόνια.

Πλέον το μπάκχαντ του σημαδεύεται όλο και περισσότερο. Τα σημάδια βελτίωσης μέσα στα ράλι είναι φανερά, αλλά όχι αρκετά. Το ίδιο το παιχνίδι γίνεται ολοένα και πιο physical. Απέναντί του συναντά τενίστες πιο δυνατούς και έτοιμους να τον σπρώξουν αρκετά πίσω από τη βασική γραμμή, στερώντας του τις πρωτοβουλίες από τη δική του ρακέτα.

Οι προσαρμογές αυτές δεν έχουν έρθει στο ποσοστό που πρέπει και κάνουν τη ζωή του Τσιτσιπά ακόμα πιο δύσκολη μέσα στο κορτ. Υπάρχουν δύο δρόμοι πλέον. Ή θα βελτιώσει και ο ίδιος σε τέτοιο βαθμό το παιχνίδι του για να γίνουν τα δικά του «όπλα» ισχυρότερα, είτε θα κληθεί να κερδίσει στο παιχνίδι των υπολοίπων, μιας και η νέα γενιά έρχεται με φόρα. Το πρώτο είναι πολύ δύσκολο στα 27. Το δεύτερο ολοένα και δυσκολεύει όσο δεν υπάρχει... έμπνευση. Ο Τσιτσιπάς έχει βελτιώσει τις επιστροφές από το μπάκχαντ του, χρησιμοποιεί πολύ περισσότερο το slice, αλλά τα μέτρα του στο κορτ διαρκώς μειώνονται και περιορίζονται πίσω από τη βασική γραμμή. Η επιθετικότητά του εξαφανίζεται.

Μαζί με τον έλεγχο των παιχνιδιών. Όταν ο εκάστοτε αντίπαλος βρει τον ρυθμό του, έρχονται οι αμφιβολίες. «Αυτό που δουλεύω πιο πολύ αυτή την περίοδο είναι το πνευματικό κομμάτι. Νιώθω ότι παίζω καλό τένις, αλλά θέλω να αρχίσω να το πιστεύω πραγματικά, να πιστέψω ότι μπορώ να σταθώ απέναντι στους κορυφαίους. Υπάρχουν στιγμές που κολλάω σε έναν προηγούμενο πόντο, και αυτό με κρατάει πίσω» ανέφερε μετά το πρώτο του παιχνίδι στη Ρώμη.

Στην πραγματικότητα δεν έχει παίξει κακό τένις σε όλη τη χωμάτινη σεζόν. Αλλά δεν έχει παίξει αρκετό τένις για να φτάσει σε επίπεδα κυριαρχίας. Δεν είναι λανθασμένη η παραδοχή πως ηττήθηκε από τον Φις, έναν αντίπαλο φορμαρισμένο και αυτήν την εποχή καλύτερο. Στη δική του αγαπημένη επιφάνεια, όμως, οι παρτίδες που ξεκινούν με τα λευκά θα έπρεπε να τελειώνουν με εκείνον στη δράση και όχι στην αντίδραση.

Δεν υπάρχει σταθερότητα, θα χρειαστούν υπερβάσεις

Πριν το ξεκίνημα της χωμάτινης περιόδου, είχαμε συζητήσει σχετικά με το πού τοποθετείται ο Τσιτσιπάς σε αυτήν και το πόσο κρίσιμη είναι για εκείνον. Ο λόγος έχει να κάνει με τα φαβορί που μόνο τέτοια δε μοιάζουν.

Η Ρώμη σηματοδοτεί την επιστροφή του Γιανίκ Σίνερ στη δράση, αλλά κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί πως μπαίνει στο Roland Garros με φούρια. Ακόμα και ο Κάρλος Αλκαράθ. Για τον Νόβακ Τζόκοβιτς δε, είναι φανερό πως ο χρόνος όχι απλώς έπαψε να είναι σύμμαχος, αλλά πλέον έγινε εχθρός. Ωστόσο φανερώνεται πως ο Τσιτσιπάς δίχως την αυτοπεποίθηση μερικών επιτυχημένων αποτελεσμάτων, δυσκολεύεται να βρει τη δική του θέση στη συζήτηση και απέχει πολύ περισσότερο από όσο πρέπει με τους παραπάνω.

Το Ντουμπάι έφερε έναν τίτλο, αλλά το κύμα αισιοδοξίας απομακρύνθηκε γρήγορα. Εκείνη η ήττα από τον Μουζέτι στο Μόντε Κάρλο απέκτησε τελικά πολύ πιο ισχυρό αποτύπωμα στη σεζόν του. Και πλέον αναζητεί υπερβάσεις. Την ώρα που οι υπόλοιποι δρέπουν τους καρπούς των θέσεών τους και απολαμβάνουν ταμπλό πολύ πιο εύκολα από εκείνους, ο Τσιτσιπάς καλείται να αντιμετωπίσει πολύ πιο υψηλά εμπόδια. Σε συνδυασμό με τη στιγμή, πολλές φορές και ανυπέρβλητα.

Το τένις του μεταμορφώνεται σε σύμμαχο μόνο σε τμήματα των παιχνιδιών του, αλλά οι αδυναμίες του είναι πληγές που στάζουν. Και ο Γκόραν Ιβανίσεβιτς μπορεί να μπει ως ανάχωμα με τις όποιες προσαρμογές, ειδικότερα στο σερβίς του όπως έκανε και με τον Τζόκοβιτς στο παρελθόν. Αλλά αυτή είναι μια συζήτηση που θα γίνει μετά το Roland Garros. Σε μία εποχή της σεζόν που ο Τσιτσιπάς παραδοσιακά δεν παίζει και το καλύτερό του τένις.

Για να έρθει όμως η πίστη, στην οποία και ο ίδιος στάθηκε, οι νίκες παραμένουν αυτοσκοπός. Απέναντι σε αντιπάλους, διψασμένους, φορμαρισμένους και πεπεισμένους πλέον πως έχουν τον τρόπο να τον υποτάξουν. Ο κύκλος αυτός δεν πρέπει να γίνει φαύλος, γιατί η επαναφορά στις συνθήκες του διεκδικητή των μεγάλων τίτλων ολοένα και δυσκολεύει. Για την ακρίβεια, αυτήν την ώρα, δεν πρέπει να γίνεται καν. Και το ταλέντο που απολαύσαμε κάποτε, πλέον δεν είναι αρκετό!