Derby Stories: Η άσβεστη φλόγα που «καίει» και κόβει τη Μαδρίτη στα δύο

Το αγγλικό ποδόσφαιρο έχει αφήσει το αποτύπωμά του στην παγκόσμια ποδοσφαιρική σκηνή. Έτσι έγινε και με το ντέρμπι της Μαδρίτης που... γεννήθηκε τα πρώτα χρόνια του 20ού αιώνα. Για την ακρίβεια, οι «ρίζες» της Ρεάλ ανάγονται στην εποχή που το ποδόσφαιρο εισήχθη στη Μαδρίτη από ομάδα φοιτητών, πολλοί από τους οποίους είχαν αποφοιτήσει από τα πανεπιστήμια του Κέιμπριτζ και της Οξφόρδης. Το 1897 ίδρυσαν την Sociedad Sky Football, με έδρα την Μαδρίτη, που αγωνιζόταν κάθε Κυριακή πρωί. Ωστόσο, μόλις τρία χρόνια αργότερα, οι εσωτερικές διαμάχες των μελών οδήγησαν στην απόσχιση κάποιων και την δημιουργία ενός νέου συλλόγου που τον Μάρτιο του 1902 ονομάστηκε επίσημα με Madrid Football Club.

Το αντίπαλο δέος δεν... άργησε να δημιουργηθεί. Τρεις Βάσκοι φοιτητές που ζούσαν στη Μαδρίτη αποφάσισαν να φτιάξουν μία ομάδα-παράρτημα της αγαπημένης τους Αθλέτικ Μπιλμπάο, επηρεασμένοι από την κατάκτηση του Κυπέλλου Ισπανίας το 1903. Σε αυτό το παρεάκι προστέθηκαν τα αντιφρονούντα μέλη της Ρεάλ, που εξακολουθούσε να έχει προβλήματα εκ των έσω, και κάπως έτσι εγένετο η Athletic Club Sucursal de Madrid, που το 1910 διαχωρίστηκε τελείως από την Αθλέτικ και έγινε πλέον γνωστή ως Athletic Club de Madrid. Η έχθρα μεταξύ των δύο κύριων ομάδων της Μαδρίτης είχε αρχίσει να παίρνει σάρκα και οστά.

Η... εμπλοκή της Αγγλίας αντικατοπτρίζεται στο χρώμα των εμφανίσεων που η Ατλέτικο χρησιμοποιεί μέχρι και σήμερα. Κατά τα πρώτα χρόνια της ίδρυσής της, ένα μέλος του διοικητικού συμβουλίου πήγε στην Αγγλία προκειμένου να αγοράσει το κατάλληλο κιτ που θα «έντυνε» την ομάδα. Μην μπορώντας να βρει τις φανέλες της Μπλάκμπερν, αντ' αυτού επέστρεψε στην Ισπανία με τα ερυθρόλευκα της Σαουθάμπτον που προμηθεύτηκε λίγο προτού αναχωρήσει από το λιμάνι της ομώνυμης πόλης, με την ομάδα να υιοθετεί το παρατσούκλι Ροχιμπλάνκος που έχει μέχρι και σήμερα.

Τα χρόνια πέρασαν και ο ρους της ιστορίας άλλαξε καθοριστικά όταν στην οικογένεια της Ρεάλ Μαδρίτης εντάχθηκε ο Σαντιάγο Μπερναμπέου (το 1943), ο εμβληματικός πρόεδρος της Βασίλισσας που την οδήγησε σε συνεχόμενες λαμπρές επιτυχίες. Στο ρόστερ της Ρεάλ άρχισαν να εντάσσονται όλο και περισσότεροι παίκτες, αλλά το πιο σημαντικό ήταν ότι υπέγραφε ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε εντός και εκτός Ισπανίας! Σημείο καμπής, η έλευση του αείμνηστου Αλφρέντο Ντι Στέφανο το 1953. Η χρυσή δεκαετία της Ρεάλ, εκείνου του 1950, συνδυάστηκε τόσο με την άφιξη κορυφαίων παικτών -Πούσκας, Κοπά, Χέντο- και την κατάκτηση των πρώτων Ευρωπαϊκών τροπαίων του συλλόγου.

Μία χρονολογία σταθμός που επηρέασε σε σημαντικό βαθμό την αυτοαντίληψη της Ατλέτικο, συμβάλλοντας στην υιοθέτηση μίας νέας «ταυτότητας». Ο ίδιος ο πρόεδρος Καλντερόν τη προσέδωσε το παρατσούκλι «El Pupas» («γκαντέμηδες») μετά τον χαμένο τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών το 1974. Αλλά δεν ήταν τόσο το «βαρύ» 4-0 από την Μπάγερν Μονάχου, όσο ο τρόπος που η Ατλέτικο έχασε αυτόν τον τίτλο.

Δύο ημέρες πριν, είχε διεξαχθεί ο πρώτος τελικός μεταξύ των δύο ομάδων στο «Χέιζελ» των Βρυξελλών. Καθώς ακόμη δεν είχε εισαχθεί η διαδικασία των πέναλτι, ο κανονισμός επέβαλε στην διεξαγωγή του επαναληπτικού τελικού.

Όμως, σε εκείνο το πρώτο παιχνίδι της 15ης Μαΐου, η Ατλέτικο κατάφερε να… βγάλει τα μάτια της. Το 0-0 της κανονικής διάρκειας οδηγήθηκε στην παράταση, εκεί όπου η απευθείας εκτέλεση φάουλ του Λουίς Αραγονές την έβαλε μπροστά στο σκορ στο 114’. Κι όμως, αυτό δεν ήταν αρκετό. Με τη συμπλήρωση των 120 λεπτών, ο Σβάρτσενμπεκ εξαπέλυσε ένα «όπου φύγει, φύγει» σουτ, με την μπάλα να «καρφώνεται» στο βάθος της εστίας, αφήνοντας τους Ροχιμπλάνκος περίλυπους και το όνειρο ανεκπλήρωτο. Κάτι που θα επαναλαμβανόταν και στο μέλλον με τον πιο πικρό τρόπο.

Για την ιστορία πάντως, αυτή ήταν η πρώτη και μοναδική φορά που το τρόπαιο της διοργάνωσης κρίθηκε σε διπλό τελικό επιβεβαιώνοντας το ψευδώνυμο που… εφηύρε ο Καλντερόν!

Όλη αυτή η πεσιμιστική αντίληψη καθρεφτίστηκε με τον πλέον ιδιαίτερο τρόπο το 2003, στους εορτασμούς για τα 100 χρόνια από την ίδρυση της ομάδας. Χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους για την μεγάλη παρέλαση, ενώ στα μεγάφωνα το τραγούδι των Rolling Stones ‘’You Cant’s Always Get What You Want’’ δημιουργούσε ένα μείγμα αμήχανου μειδιάματος και αφοπλιστικού αυτοσαρκασμού. Και… φυσικά, οι εορτασμοί για τον έναν αιώνα ύπαρξης συνοδεύτηκαν με ήττα από την Οσασούνα για το πρωτάθλημα.

Η πλατεία Θιμπέλες είναι ένα από τα σύμβολα και σημεία-ορόσημα της πρωτεύουσας Μαδρίτης. Εκεί όπου η θεά Κυβέλη κοσμεί το περίφημο σιντριβάνι, σχεδόν κάθε χρόνο οι φίλαθλοι της Ρεάλ βρίσκουν αφορμή για να πλημμυρίσουν την πλατεία και να πανηγυρίσουν την κατάκτηση ενός ακόμη τίτλου.

Κι όμως, τα… ολονύκτια πάρτι σε αυτό το σημείο της πόλης ήταν ιδέα των οπαδών της Ατλέτικο μετά την κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1962. Ως έθιμο όμως καθιερώθηκε στη συνέχεια από εκείνους των Μερένγκες, ενώ οι «εχθροί» τους συνέχισαν την παράδοση μερικά μέτρα παρακάτω, στο σιντριβάνι του Ποσειδώνα, το δικό τους σημείο αναφοράς.

Οι χαρές της Ατλέτικο ήταν πολύ λιγότερες συγκριτικά με αυτές της συμπολίτισσάς της. Αρκεί να αναλογιστεί κάποιος ότι από το 1999 έως το 2013, όταν η Ατλέτικο νίκησε τη Ρεάλ στον τελικό του Κυπέλλου Ισπανίας είχαν μεσολαβήσει 14 χρόνια και συνολικά 25 ντέρμπι Μαδρίτης που οι Ροχιμπλάνκος αγνοούσαν τη νίκη! Ίσως περισσότερο από όλους να το χάρηκε ο Μιράντα που σκόραρε στην παράταση αφιερώνοντας το τρόπαιο στον γιο του που οι συμμαθητές του τον κορόιδευαν στο σχολείο επειδή ήταν υποστηρικτής της Ατλέτικο!

Η εκδίκηση της Ρεάλ ήρθε έναν χρόνο μετά, όταν οι δυο τους αναμετρήθηκαν στο «Ντα Λουζ» με φόντο την κούπα με τα μεγάλα αυτιά. Και η μοίρα το έφερε έτσι ώστε η Ατλέτικο να βιώσει ένα επώδυνο déjà vu. Όπως ακριβώς 40 χρόνια πριν στην Πορτογαλία, οι Ροχιμπλάνκος βρίσκονταν αγκαλιά με το τρόπαιο. Ο χρόνος όμως πάγωσε στο 90+3’ με την κεφαλιά του Σέρχιο Ράμος να σκορπίζει τα όνειρα των «Γκαντέμηδων» για να έρθει η ολική κατάρρευση στην παράταση, αφού τα καύσιμα της Ατλέτικο είχαν σωθεί.

Το μίσος θέριεψε περισσότερο δύο χρόνια αργότερα, όταν οι δύο άσπονδοι εχθροί διασταυρώθηκαν ξανά σε τελικό Champions League. Ούτε το «Σαν Σίρο» αποδείχθηκε γούρικο για την ομάδα του Ντιέγκο Σιμεόνε αφού η ήττα στα πέναλτι (5-3) άφησε τους παίκτες του και τον ίδιο ξανά με άδεια χέρια και σκυμμένο κεφάλι.

Σε όποιες όμως καταστάσεις και αν βρίσκονται οι δύο ομάδες, το σίγουρο είναι ότι έχουν για έρεισμά τους το σθεναρό πάθος των οπαδών τους που από την πλευρά τους φροντίζουν ώστε η μαδριλένικη έχθρα να μένει πάντα «ενεργή».

Τα Derby Stories του Gazzetta

• Το Klassieker στη σκιά της βίας και η κληρονομιά του Κρόιφ

• Το διαχρονικό μίσος του φτωχού ιταλικού Νότου με τον πλούσιο Βορρά

• Η σύγκρουση του ουαλικού Νότου με «ρίζες» κυριαρχίας, περηφάνιας και... προβοκάτσιας

• Η ταξική διαφορά που διχοτόμησε το Τορίνο

• Το μίσος της Αιώνιας Πόλης έχει «βαφτεί» με αίμα

• Η Λισαβόνα χωρισμένη στα δυο για τη μάχη!

• Το διχασμένο Μάντσεστερ, μια... θορυβώδης γειτονιά

• Το Λίβερπουλ «κομμένο» στα δύο, αλλά ενωμένο στις συμφορές
• Η αδελφική φιλία που έγινε μίσος και ένας αιματοβαμμένος τελικός
• Η ταραχώδης έχθρα Ντινάμο Ζάγκρεμπ και Χάιντουκ υπερβαίνει το ποδόσφαιρο