"Αυτό σημαίνει, ότι σχεδόν δε θα μας πιστέψουν οι φίλοι μας, μια που δεν έχουν δει proof of fun αλλά σημαίνει επίσης, ότι έχουμε και τόσα πολλά να τους πούμε και να τους δείξουμε. Φωτογραφίες βλέπετε τραβήξαμε, απλά τις κρατάμε για τον εαυτό μας, θα τις μοντάρω σε κανένα αναμνηστικό βιντεάκι μάλλον, θα βάλω και καμιά μουσική που αγαπήσαμε αυτό το καλοκαίρι και πάμε για άλλα." Γράφει ο Χρήστος Κιούσης.
Σκέφτομαι μέρες να γράψω κάτι για την απόφαση του δικαστηρίου για το δολοφόνο του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου και άφηνα να περάσει κι άλλος χρόνος, όχι τόσο για να δω τις εξελίξεις, που τελικά υπήρξαν από τη μεριά του Αρείου Πάγου, όσο για να μη γράψω κάτι εν θερμώ.
Ο Χρήστος Κιούσης γράφει ξανά για την αγαπημένη του Κέρκυρα, τα χάλια των σκουπιδιών, των ασυντήρητων δρόμων και κτιρίων, για όλα αυτά που δεν φαίνονται από μακρινές φωτογραφίες και video από drone. Κι όλα αυτά εν μέσω ενός καλοκαιριού που είναι τουριστικά χλιαρό για την Αρχόντισσα του Ιονίου.
Είστε σε διακοπές ή ετοιμάζεστε οσονούπω; Ετοιμαστείτε για την παρέλαση των στελεχών, των παραγόντων της διοίκησης του κράτους, και αυτών που απήλθαν και αυτών που ήρθαν "στα πράγματα". Μια ολιγόλεπτη παρατήρηση και συζήτηση θα σας επιβεβαιώσει τη διαχρονική αξία των μεσαίων στελεχών.
Ηλεία, Εύβοια, Μάνδρα, Μάτι, Χαλκιδική και λίγο Χαλκίδα. Παντού κάποιος - κάτι χάθηκε. Πρωτίστως η λογική.
Αυτό το κείμενο είναι πιο δύσκολο για μένα. Όταν γράφω για ανθρώπους που ξέφυγαν από μία δύσκολη κατάσταση και ενέπνευσαν ή για ανθρώπους που όλος ο κόσμος αγαπάει, ξέρω ότι, αν γράψω την ιστορία τους δίκαια, οι αναγνώστες θα δουν στην πλειονότητα το κείμενο θετικά. Δεν υπάρχει ρίσκο όταν γράφει κάποιος θετικό κείμενο για τον Γιάννη ή τον Παγδατή. Όταν γράφει, όμως, για κάποιον που χρησιμοποίησε την εξουσία του για να αυνανίζεται μπροστά σε γυναίκες;
Οι εκλογές αύριο, η μυστική ψήφος, η ζέστη, οι ναζί, οι ακραίοι, οι φανατικοί, οι στρατευμένοι δημοσιογράφοι και τα πρωτοσέλιδα στο μπλέντερ. Τι μπορεί να βγει από κει μέσα, και πόση σημασία έχει τελικά;
O Μιχάλης Λεάνης γράφει για την Καρόλα Ρακέτε. Μια λευκή, Γερμανίδα που γεννήθηκε σε μια πλούσια χώρα με ένα διαβατήριο "σωστό".
Το pride, το αντί-pride, οι Ενωμένοι Μακεδόνες, οι αντιεξουσιαστές με τα καδρόνια και πως η Θεσσαλονίκη δεν έχει καμιά σχέση με όλες αυτές τις ιστορίες για (& με) αγρίους.
