Το 1851 ζητήθηκε να φέρει πόσιμο νερό στην Μαδρίτη: Μέσα σε πέντε χρόνια, ολοκληρώθηκε το μεγαλύτερο υδραυλικό έργο
Το 1851, η Μαδρίτη αντιμετώπιζε ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα μιας πρωτεύουσας που μεγάλωνε διαρκώς: την εξασφάλιση επαρκούς πόσιμου νερού για έναν ολοένα αυξανόμενο πληθυσμό. Για να δοθεί λύση, ομάδα μηχανικών ανέλαβε να κατασκευάσει ένα φιλόδοξο έργο που θα μετέφερε νερό από τον ποταμό Λοζόγια στην ισπανική πρωτεύουσα. Πέντε χρόνια αργότερα, στις 24 Ιουνίου 1858, εγκαινιάστηκε επίσημα το Canal de Isabel II, έχοντας προηγουμένως ξεπεράσει σημαντικές τεχνικές, οικονομικές, πολιτικές και υγειονομικές δυσκολίες.
Πίσω από το έργο βρισκόταν ο Λούσιο ντελ Βάγιε, μία από τις σημαντικότερες μορφές της ισπανικής μηχανικής του 19ου αιώνα, το όνομα του οποίου με τα χρόνια πέρασε σε δεύτερο πλάνο. Η επαγγελματική του πορεία, ωστόσο, συνδέθηκε με ορισμένα από τα σημαντικότερα τεχνικά έργα της εποχής, μεταξύ των οποίων ο δρόμος προς την Βαλένθια, το σύστημα ύδρευσης της Μαδρίτης και ο μεταλλικός φάρος της Μπούντα στο δέλτα του Έβρου στην Καταλονία.
Ο μηχανικός πίσω από το μεγάλο έργο
Το 1851 ο ντελ Βάγιε πήγε στην Μαδρίτη για να συμμετάσχει στο φιλόδοξο σχέδιο μεταφοράς νερού από τον Λοζόγια. Το αρχικό σχέδιο είχαν εκπονήσει οι μηχανικοί Χουάν Ράφο και Χουάν Ριμπέρα, ενώ ο Χοσέ Γκαρθία Οτέρο ανέλαβε διευθυντής των έργων και ο ντελ Βάγιε την θέση του υποδιευθυντή. Μία από τις πρώτες του ευθύνες ήταν να συντάξει το οριστικό σχέδιο μαζί με τους Χουάν Ριμπέρα, Εουχένιο Μπαρόν και Κωνσταντίνο ντε Αρντάνας, ενώ στην συνέχεια εντάχθηκε στην ομάδα και ο Χοσέ Μορέρ, που ανέλαβε τον σχεδιασμό της αστικής διανομής του νερού.
Η κατασκευή απαιτούσε την υπέρβαση περισσότερων από 70 χιλιομέτρων δύσκολου εδάφους, με πολυάριθμες σήραγγες, υδραγωγεία και άλλα τεχνικά έργα. Το μεγαλύτερο πρόβλημα ήταν το φράγμα υδροληψίας του Pontón de la Oliva, όπου οι συνεχείς διαρροές στο ασβεστολιθικό έδαφος δυσκόλευαν την κατασκευή. Τα προβλήματα ήταν τόσο σοβαρά που, χρόνια αργότερα, το φράγμα εγκαταλείφθηκε και κατασκευάστηκε νέα υποδομή στο El Villar.
Στα τέλη του 1855, ο ντελ Βάγιε ανέλαβε την διεύθυνση του Canal de Isabel II και ηγήθηκε της τελικής φάσης του έργου, ενώ στις 24 Ιουνίου 1858, η Μαδρίτη εγκαινίασε τελικά το νέο σύστημα ύδρευσης, το οποίο εντυπωσίασε και για τις αρχιτεκτονικές του λύσεις. Ο μηχανικός και συγγραφέας Χοσέ Ετσεγκαραϊ ξεχώρισε ιδιαίτερα το υδραγωγείο του Las Cuevas, περιγράφοντάς το ως μια απλή και ανάλαφρη κατασκευή, που έμοιαζε με «πέτρινη παλάμη».
Η συμβολή του ντελ Βάγιε αναγνωρίστηκε και επίσημα από την βασίλισσα Ισαβέλλα Β΄, η οποία του απένειμε τον Σταυρό και την Μεγάλη Κορδέλα του Τάγματος του Καρόλου Γ΄. Σε ιδιόχειρη επιστολή της, η μονάρχης μίλησε για το ταλέντο και τα προσόντα του μηχανικού, επιβεβαιώνοντας την σημασία της εργασίας του σε ένα έργο που έμελλε να αλλάξει οριστικά την υδροδότηση της Μαδρίτης.
