Ούτε δρόμους, ούτε σήμα: Το ιταλικό νησί που παραμένει ανέγγιχτο από την προϊστορική εποχή
Aκριβώς δίπλα στον θόρυβο και τη συνεχή κίνηση της ιταλικής πρωτεύουσας, υπάρχει ένας τόπος που μοιάζει να ανήκει σε άλλον κόσμο. Η Παλμαρόλα είναι ένα μικρό νησί στο Τυρρηνικό Πέλαγος που δεν διαθέτει ούτε άσφαλτο ούτε τηλεφωνικό σήμα.
Η πρόσβαση εκεί απαιτεί υπομονή, καθώς χρειάζεται τρένο μέχρι το λιμάνι του Άντσιο, φέρι μποτ για το γειτονικό νησί Πόντσα και συμφωνία με κάποιο ντόπιο ψαρά για το τελευταίο σκέλος της διαδρομής.
Ένα εστιατόριο και τέλος...
Φτάνοντας στην ξηρά, το νησί αποκαλύπτει ένα άγριο τοπίο με επιβλητικούς γκρεμούς και μια παραλία με ροζ βότσαλα. Η μοναδική επιχείρηση σε ολόκληρο το νησί είναι το εστιατόριο «O'Francese», το οποίο σερβίρει το ψάρι της ημέρας.
Στο ίδιο κατάλυμα νοικιάζονται δωμάτια με εντυπωσιακή θέα στη θάλασσα. Οι επισκέπτες περνούν την ημέρα τους κάνοντας καταδύσεις και ηλιοθεραπεία, ενώ το βράδυ απολαμβάνουν τον έναστρο ουρανό χωρίς τη ρύπανση του τεχνητού φωτός.
Τι μπορεί να κάνεις στην Παλμαρόλα
Το τοπίο παραμένει σχεδόν ίδιο με εκείνο που συνάντησαν οι πρώτοι προϊστορικοί κάτοικοι, οι οποίοι αναζητούσαν οψιανό για την κατασκευή όπλων. Σύμφωνα με τον τοπικό ιστορικό Silverio Capone, η Παλμαρόλα ήταν πάντα ακατοίκητη, ενώ οι αρχαίοι Ρωμαίοι τη χρησιμοποίησαν μόνο ως ναυτικό παρατηρητήριο.
Σήμερα, οι ταξιδιώτες μπορούν να περπατήσουν σε μονοπάτια, να εξερευνήσουν τα ερείπια ενός μεσαιωνικού μοναστηριού και να θαυμάσουν τους μικρούς φοίνικες από τους οποίους πήρε το όνομά του το νησί.
Αντίθετα με άλλους προορισμούς, το έδαφος της Παλμαρόλα ανήκει σε οικογένειες της Πόντσα που κληρονόμησαν τις εκτάσεις τον 18ο αιώνα. Πολλοί ιδιοκτήτες διατηρούν μικρές σπηλιές βαμμένες στα λευκά και τα μπλε, τις οποίες οι ψαράδες χρησιμοποιούν παραδοσιακά ως καταφύγιο στις κακοκαιρίες.
Στην κορυφή ενός βράχου δεσπόζει ένα παρεκκλήσι αφιερωμένο στον Άγιο Σιλβέριο, πάπα του 6ου αιώνα που έζησε εκεί την εξορία του. Κάθε Ιούνιο, οι ναυτικοί διοργανώνουν θαλάσσια πομπή για να τιμήσουν τον προστάτη τους, ενώ οι ντόπιοι διατηρούν ζωντανούς θρύλους που θέλουν το πνεύμα του να προστατεύει τους ψαράδες από τα επικίνδυνα κύματα.
