Ο κρυμμένος θησαυρός του δημιουργού του Πύργου του Άιφελ είναι θαμμένος εδώ και δεκαετίες στην Ισπανία
Ο Πύργος του Άιφελ στο Παρίσι είναι το κορυφαίο έργο του Αλεξάντρ Γκουστάβ Άιφελ. Αποτελεί εθνικό σύμβολο της Γαλλίας, απεικονίζεται στο έμβλημα της ποδοσφαιρικής ομάδας Παρί Σεν Ζερμέν και προσελκύει εκατομμύρια τουρίστες κάθε χρόνο.
Ωστόσο, ο πολιτικός μηχανικός άφησε κι άλλη κληρονομιά, σχεδιάζοντας τον εσωτερικό σκελετό του Αγάλματος της Ελευθερίας και τη Γέφυρα Μαρία Πία στο Πόρτο.
Άφησε όμως τη σφραγίδα του και στην Ισπανία, σχεδιάζοντας τη Σιδερένια Γέφυρα του Ουρένσε, τα στέγαστρα των σταθμών στο Σαν Σεμπαστιάν και το Σανταντέρ, καθώς και τη Γέφυρα του Άτσο στη Γρανάδα, τη μακρύτερη σιδερένια γέφυρα της χώρας (624 μέτρα).
Το ξεχασμένο-βυθισμένο έργο του Άιφελ
Υπάρχει όμως και ένα άλλο έργο του που εγκαινιάστηκε το 1881, κρίθηκε ξεπερασμένο λόγω των σιδηροδρομικών εξελίξεων και κατεδαφίστηκε δεκαετίες αργότερα. Σήμερα, μέρος αυτής της σιδερένιας κατασκευής βρίσκεται βυθισμένο στα νερά του ποταμού Τάγου, στο φράγμα Αλκάνταρα της Εξτρεμαδούρα.
Στα τέλη του 19ου αιώνα γεννήθηκε η ιδέα της σιδηροδρομικής σύνδεσης Μαδρίτης και Λισαβόνας μέσω της Εξτρεμαδούρα. Η διαδρομή των 640 χιλιομέτρων έπρεπε να περάσει από το Κάθερες, αλλά στο ύψος του Αλκονέταρ υπήρχε ένα γεωγραφικό εμπόδιο.
Η λύση ήταν μια γέφυρα και για τον σχεδιασμό της επιστρατεύτηκε ο Άιφελ. Ο μηχανικός σχεδίασε τη γέφυρα στο Παρίσι, χρησιμοποιώντας μια μέθοδο παρόμοια με εκείνη του διάσημου πύργου του, δηλαδή με προκατασκευασμένα κομμάτια που μεταφέρονταν και συναρμολογούνταν γρήγορα επιτόπου.
Το βάρος της γέφυρας έφτανε τους 877 τόνους και το ύψος της τα 5,40 μέτρα. Διέθετε μεταλλικό σκελετό με έξι κεντρικά και δύο πλευρικά ανοίγματα. Ωστόσο, λειτούργησε για μόλις 40 χρόνια. Το 1925, οι νέες ανάγκες των σιδηροδρόμων επέβαλαν αυστηρότερους κανόνες για τη σταθερότητα των γεφυρών λόγω του αυξημένου βάρους των τρένων.
Αυτό σήμαινε την αντικατάσταση των μεταλλικών γεφυρών. Αν και η γέφυρα του Άιφελ θα μπορούσε να σωθεί με τροποποιήσεις και χρήση πιο ανθεκτικών υλικών, το υψηλό κόστος οδήγησε στην κατεδάφισή της και στην κατασκευή μιας νέας από σκυρόδεμα. Το 1932, η γέφυρα τέθηκε εκτός λειτουργίας και σήμερα τα απομεινάρια της αναπαύονται στον βυθό του φράγματος.
