Ούτε εγγόνια, ούτε σύνταξη: Το κλειδί για μια ευτυχισμένη ζωή μετά τα 60
Ένα πολύ διαδεδομένο φαινόμενο στις σχέσεις είναι το μοντέλο «LAT», των οποίων τα αρχικά προέρχονται από τον αγγλοσαξονικό όρο Living Apart Together (Ζούμε Μαζί Χωριστά). Αυτός ο τύπος ζευγαριών, αν και διατηρεί μια στενή και οικεία σχέση, επιλέγει συνειδητά να ζει σε χωριστές κατοικίες.
Πάνω σε αυτή την τάση εμβάθυνε το Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ, σε συνεργασία με το University College London, πραγματοποιώντας μια μελέτη που επικεντρώθηκε σε ζευγάρια ηλικίας άνω των 60 ετών.
Το «κλειδί» για την ευτυχία μετά τα 60
Η συγκεκριμένη έρευνα έδειξε ότι το κλειδί για μια ευτυχισμένη ζωή μετά τα 60, για τα ζευγάρια που φτάνουν ή ξεπερνούν αυτή την ηλικία, περνά μέσα από τη διαμονή σε διαφορετικά σπίτια. Πρόκειται για ένα συμπέρασμα που προκαλεί έκπληξη, καθώς η συγκεκριμένη επιλογή συνηθίζεται περισσότερο σε νεαρότερα ζευγάρια που δεν έχουν κάνει ακόμα το βήμα της συγκατοίκησης.
Ωστόσο, στη μελέτη αποδείχθηκε ότι το μοντέλο αυτό προσφέρει μεγαλύτερη ψυχική ευεξία στους ανθρώπους αυτής της ηλικιακής ομάδας. Παράλληλα, το βρετανικό πανεπιστήμιο αναφέρει στην ανακοίνωσή του ότι όσοι παίρνουν διαζύγιο βιώνουν μείωση της ψυχικής τους υγείας, με αποτέλεσμα το μοντέλο LAT να εδραιώνεται ως μια ισορροπημένη εναλλακτική λύση για τους μεγαλύτερους ενήλικες που επιθυμούν να δημιουργήσουν μια σχέση.
Το μοντέλο «LAT» εδραιώνεται στην κοινωνία
Σύμφωνα με τη μελέτη, για όσους ολοκληρώνουν μια μακροχρόνια σχέση LAT, ο αντίκτυπος στην ψυχική υγεία είναι πολύ μικρότερος σε σύγκριση με εκείνους που διαλύουν έναν γάμο ή μια συγκατοίκηση. Για πολλούς, η συμβίωση κάτω από την ίδια στέγη αποτελεί κοινωνική επιβολή και όχι μια ελεύθερη επιλογή του ζευγαριού. Έτσι, αρκετοί προτιμούν να διατηρήσουν την ανεξαρτησία τους για να επιτύχουν μια πιο ειλικρινή και ανθεκτική σχέση.
«Είναι καιρός να δούμε και να αναγνωρίσουμε τη δύναμη των στενών, συχνά αόρατων δεσμών πέρα από το κοινό σπίτι, οι οποίοι στηρίζουν την ευεξία των μεγαλύτερων ενηλίκων», δήλωσε ο Γιανγκ Χου, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Λάνκαστερ και συνδιοργανωτής της έρευνας μαζί με τον Ρόρι Κούλτερ από το University College London.
