Εθνική Ελλάδας: Ισοπαλία σαν νίκη, ισοπαλία σαν ήττα!

Το πρώτο ημίχρονο της Ελλάδας. Οχι μόνο για 2-0, αλλά και για 3-0. Το δεύτερο ημίχρονο της Ολλανδίας. Οχι μόνο για 2-2, αλλά και για 2-3. Εν ολίγοις, αυτό ήταν το σημερινό ωραίο, αγωνιώδες, δραματικό και τακτικά πάρα πολύ ενδιαφέρον παιχνίδι στην Τούμπα. Στη μεγάλη εικόνα, αυτή η ισοπαλία μοιάζει με νίκη. Θα την... αγοράζαμε εκ των προτέρων αν μας την έδιναν. Στη μικρή εικόνα, αυτή η ισοπαλία μοιάζει με ήττα, διότι ήρθε με ανατροπή και στο 89'. Η Ελλάδα δικαιούται να αισθάνεται αληθινά υπερήφανη για την εικόνα της στο α' μέρος και να πάρει πολλά διδάγματα από την απόδοσή της στο β' μέρος, όταν υπολειπόταν στα πάντα έναντι των Οράνιε: δύναμη, ταχύτητα, πείσμα, στατικές φάσεις, υπεροχή στη μεσαία γραμμή, αυτοπεποίθηση. Υπέφερε, λύγισε, αλλά άντεξε τουλάχιστον για το «Χ» που είναι υπερπολύτιμο για την τρίτη, γιατί όχι και για τη δεύτερη θέση;

Στο πρώτο ημίχρονο η Εθνική Ελλάδας ήταν εκπληκτική αμυντικά! Τρομερές αλληλοκαλύψεις στα άκρα, πάρα πολλά τρεξίματα στη μεσαία γραμμή με τον Παυλίδη να παίζει ως «δεκάρι» σε φάση άμυνας, αξιοθαύμαστη συγκέντρωση, πολλές κερδισμένες μονομαχίες, μηδέν ατομικά λάθη/γκάφες μέσα η πέριξ της περιοχής. Ολα αυτά, βέβαια, χρειάστηκαν μετά το 25' και μέχρι το 2-0 του Μασούρα στο φινάλε του πρώτου ημιχρόνου. Διότι μέχρι το 25' η Ελλάδα ήταν και ανώτερη στον αγωνιστικό χώρο, με συνταγή... Άουγκσμπουργκ! Δηλαδή: το μυαλό στις κόντρα επιθέσεις, η μπάλα να ακουμπάει στους Τζόλη – Καρέτσα (και μετά την αναγκαστική αλλαγή του Τζόλη στους Μασούρα – Καρέτσα), βαθιές πάσες σε Ιωαννίδη – Παυλίδη που προσπαθούσαν να παίζουν κοντά για να χτίσουν συνεργασίες, μετρημένα - «μυαλωμένα» ανεβάσματα των Τσιμίκα – Σάλιακα, γρήγορες πάσες, αποφυγή passing game στον κεντρικό άξονα.

Και όλα αυτά απέδωσαν τέλεια σε ένα απίστευτο ημίχρονο, στο οποίο η Ελλάδα βρήκε δυο γκολ από ισάριθμα λάθη (το δεύτερο τεράστια γκάφα του φαν Μπόμελ με «τυφλό» γύρισμα της μπάλας προς τα πίσω, προτού την κλέψει ο Φώτης), είχε ένα ακυρωθέν γκολ επειδή ο Παυλίδης έκλεινε το οπτικό πεδίου του Φερμπρούγκεν και επιπλέον δύο ευκαιρίες με διαδοχικά σουτ Ανδρούτσου – Τσιμίκα στο 22' και επιπολαιότητα του Καρέτσα που δεν γύρισε την μπάλα στον αμαρκάριστο Παυλίδη στο 38'. Κι όλα αυτά, παρότι είχε αντικατασταθεί νωρίς – νωρίς ο πιο επικίνδυνος και δημιουργικός παίκτης της, ο Χρήστος Τζόλης!

Σημαντικό χρονικό διάστημα για τη ροή και την εξέλιξη του αγώνα ήταν τα πρώτα 20 λεπτά του β' ημιχρόνου, όταν ο Τσάβι έριξε στη μάχη τους... καλούς του χαφ (Ράιντερς – Χράφενμπερχ) και οι Οράνιε μας... πήραν παραμάζωμα. Ηταν τέτοια η πίεσή τους για ανακτήσεις μπάλας και η ταχύτητα στις πάσες τους που η Ελλάδα αδυνατούσε όχι μόνο να κρατήσει μπάλα (δεν το ρίσκαρε κιόλας), αλλά και να χτίσει μια κόντρα επίθεση της προκοπής. Στο 59' ο γίγας Φαν Ντάικ μείωσε, στο 62' η Ελλάδα κατάφερε για πρώτη φορά να περάσει τη σέντρα με καλές προϋποθέσεις και το ματς «φώναζε» για Τεττέη και έναν επιπλέον μέσο. Το σωστό ήταν η αλλαγή Ιωαννίδη – Τεττέη. Το λάθος ήταν ότι για να μπει ο Ζαφείρης βγήκε ο Παυλίδης και όχι ο Καρέτσας: ίσως ο Γιοβάνοβιτς να πόνταρε σε μια – δυο ατομικές/εκρηκτικές ενέργειες του μικρού. Δεν τις είδε ποτέ. Οπως δεν πήρε αυτά που ήθελε και περίμενε από τον Ανδρέα Τεττέη, ο οποίος τα βρήκε σκούρα απέναντι στους σωματώδεις, πιο δυνατούς, πιο «αθλητικούς» Οράνιε. Γι' αυτό και η πίεση συνεχίστηκε. Και εντάθηκε στο τελευταίο δεκάλεπτο, όταν η Ελλάδα αγωνίστηκε σε 5-4-1, με τελικό αποτέλεσμα την ισοφάριση των Ολλανδών με ισχυρή δόση τύχης, με στρώσιμο της μπάλας στον Ράιντερς από κόντρα στον Μαυροπάνο. Συνήθως, όμως, έτσι συμβαίνει στο ποδόσφαιρο: όσο περισσότερο βρίσκεται στην περιοχή σου η μπάλα, τόσο περισσότερο κινδυνεύεις... κάπως να το δεχθείς το γκολ.

Κρίμα, πραγματικά κρίμα η ισοφάριση στο 89'. Εφόσον το ματς είχε πλησιάσει στις καθυστερήσεις, μπορούσε η Ελλάδα να το πάρει. Να φτάσει στους 9 βαθμούς, να εξασφαλίσει την τρίτη θέση και να χρειάζεται μόλις έναν βαθμό για μια θέση στη δυάδα, γιατί υπάρχει κι ένα Γερμανία – Ολλανδία, στο οποίο δεν είναι δυνατόν να νικήσουν αμφότεροι! Ηταν πικρό, απογοητευτικό, λυπηρό αυτό το 2-2, αλλά ήταν δίκαιο. Και το γεγονός ότι βάσει απόδοσης στο πρώτο και στο δεύτερο ημίχρονο αυτή η Εθνική Ελλάδας άξιζε την ισοπαλία εναντίον ομάδας με τόσο πλούσιο πάγκο, μόνο ποδοσφαιρική τιμή περιποιεί στην ομάδα, η οποία δεν έγινε δα με δυο εκτός έδρας νίκες και... υπερδύναμη. Ωριμάζει η Εθνική, μαθαίνει να παίζει και για το αποτέλεσμα. Και το καλύτερο; Το παίρνει!