Άρης: Τα 12 γκολ, οι 63 τελικές και το πραγματικό αμυντικό ζήτημα

Η νίκη επί του Βόλου Elabet (3-2) έδωσε στον Άρη αρκετά από αυτά που αναζητούσε το προηγούμενο διάστημα. Επέστρεψε στα νικηφόρα αποτελέσματα, βρέθηκε στην 5η θέση της βαθμολογίας και παράλληλα παρουσίασε ένα επιθετικό ξέσπασμα, σκοράροντας τρεις φορές σε ένα ημίχρονο όπου συνδύασε ένταση, δημιουργία και αποτελεσματικότητα.

Η θετική αυτή εικόνα, ωστόσο, δεν εξαφάνισε ένα ζήτημα που παραμένει ανοιχτό από το ξεκίνημα της σεζόν.

Ο Άρης έχει δεχθεί 12 γκολ στις πρώτες έξι αγωνιστικές και διαθέτει τη χειρότερη άμυνα του Πρωταθλήματος. Δεν τον λες και μικρό αριθμό τερμάτων, ειδικά για αυτό το σημείο της σεζόν, όμως από μόνος του δεν αρκεί για να περιγράψει πλήρως το πρόβλημα.
Τα πέντε από τα 12 γκολ ήρθαν σε ένα μόνο παιχνίδι, στη βαριά ήττα από την ΑΕΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια (5-0). Αυτό προφανώς επηρεάζει αισθητά το συνολικό παθητικό, χωρίς όμως να αναιρεί το γεγονός ότι και τα υπόλοιπα επτά γκολ παραμένουν αρκετά για μόλις έξι αγωνιστικές.

Το πιο ενδιαφέρον στοιχείο, όμως, βρίσκεται στις τελικές που έχει δεχθεί. Για την ακρίβεια, ο Άρης έχει επιτρέψει 63 προσπάθειες στους αντιπάλους του. Πρόκειται για αριθμό μεγαλύτερο, αλλά όχι δραματικά διαφορετικό από εκείνους ομάδων όπως ο ΠΑΟΚ με 58, η ΑΕΚ με 52 και ο Παναθηναϊκός με 48. Με απλά λόγια, οι «κιτρινόμαυροι» - συγκριτικά με άλλες ομάδες - δεν δέχονται ασταμάτητα φάσεις, αλλά σίγουρα τις πληρώνουν σε (πολύ) μεγαλύτερο βαθμό.

Με 12 γκολ σε 63 τελικές, ο Άρης επί της ουσίας δέχεται ένα γκολ περίπου ανά 5,25 προσπάθειες. Την ίδια ώρα, μάλιστα, που στην επίθεση σκοράρει ένα γκολ ανά 11.9 προσπάθειες! Πρόκειται για πολύ υψηλή αποτελεσματικότητα των αντιπάλων, που όμως δεν μπορεί να αποδοθεί μόνο στην τύχη ή στην ποιότητα της εκτέλεσης.

Και εξηγούμε: σε αρκετές περιπτώσεις, η ίδια η ομάδα έχει δημιουργήσει εύκολες συνθήκες για τον αντίπαλο μέσα από ατομικά λάθη, χαμένη συγκέντρωση ή κακές αντιδράσεις. Τα δύο γκολ του Βόλου είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα, όπως επίσης και τα γκολ από την Καλαμάτα, την ΑΕΚ ή τον ΠΑΟΚ.

Το ζήτημα, πάντως, δεν αφορά αποκλειστικά την τελευταία γραμμή. Σε αρκετά παιχνίδια ο Άρης έχει παρουσιάσει σημαντικό προβλήματα και στον άξονα, κυρίως όταν χάνονται η ισορροπία, οι σωστές αποστάσεις και η συνοχή ανάμεσα στις γραμμές. Σε τέτοιες περιπτώσεις τα στόπερ μένουν περισσότερο εκτεθειμένα και ο αντίπαλος φτάνει ευκολότερα σε επικίνδυνες καταστάσεις.
Εδώ προστίθεται και ένας ακόμη παράγοντας: το βάθος.

Οι Φαμπιάνο και Σούταλο αποτελούν το βασικό δίδυμο στο κέντρο της άμυνας, όμως οι επιλογές πίσω τους είναι περιορισμένες. Η απουσία του Ματάρ Τιάμ στερεί από τον Μιχάλη Γρηγορίου μία λύση που είχε αρχίσει να κερδίζει χώρο, ενώ ο Κάμτσης παραμένει ουσιαστικά η επόμενη καθαρόαιμη επιλογή και ο Γένσεν μπορεί να χρησιμοποιηθεί μόνο ως λύση ανάγκης. Αυτό, βέβαια, δεν εξηγεί από μόνο του τα 12 γκολ, αλλά περιορίζει σαφώς τις δυνατότητες διαχείρισης και rotation.

Για τον Άρη, επομένως, το ζητούμενο δεν είναι απλώς να δεχθεί λιγότερες τελικές. Είναι να μειώσει τα «καθαρά» λάθη, να βελτιώσει τη συγκέντρωσή του στις στατικές φάσεις, να αποκτήσει μεγαλύτερη συνοχή και ισορροπία στον άξονα και να προστατεύσει καλύτερα τις καλές στιγμές του.

Οι αριθμοί έρχονται να αναδείξουν ένα πρόβλημα. Η πραγματική πρόκληση είναι να διορθωθεί αυτό που τους γεννά.