Άρης: Έδειξε τι μπορεί να κάνει και πόσο εύκολα χαλάει την εικόνα του

Το 3-2 απέναντι στον Βόλο Elabet είναι από αυτά τα παιχνίδια που δεν σου αφήνουν ένα μόνο συμπέρασμα, αλλά σίγουρα παραπάνω και στην περίπτωση του Άρη ήταν σχεδόν αντίθετα μεταξύ τους.

Στο πρώτο ημίχρονο οι «κιτρινόμαυροι» έβγαλαν ίσως την πιο ολοκληρωμένη φετινή τους εικόνα. Είχαν ένταση, ταχύτητα, καθαρό μυαλό, καλή ισορροπία, συνεργασίες και –κυρίως– ουσία. Αυτή τη φορά δεν αρκέστηκαν να είναι απλά καλύτεροι από τον αντίπαλο τους, αλλά μετέτρεψαν την υπεροχή τους σε ουσία και γκολ.

Τα τρία τέρματα σε 45 λεπτά, οι 10 τελικές και οι ακόμη περισσότερες προϋποθέσεις που δημιουργήθηκαν δείχνουν πόσο εύκολα μπορούσε το σκορ να είχε ξεφύγει περισσότερο. Ακόμη και το χαμένο πέναλτι του Καντεβέρε, σε μία κάκιστη εκτέλεση, δεν ήταν αρκετό για να αλλοιώσει την αίσθηση ότι ο Άρης είχε το ματς απόλυτα στα χέρια του. Αυτό είναι το πρώτο σημαντικό στοιχείο: η ομάδα έδειξε ότι έχει τα επιθετικά εργαλεία για να είναι πολύ πιο απειλητική από ό,τι είχε φανεί πριν από τη διακοπή.

Η συνύπαρξη Κουαμέ–Καντεβέρε έδωσε κίνηση και πίεση κοντά στην περιοχή. Ο Μπρούμα, στο πρώτο του βασικό παιχνίδι, έδωσε πλάτος και προσωπική ενέργεια από αριστερά. Ο Γκαρέ έκανε ίσως την καλύτερη φετινή του εμφάνιση, με επτά πάσες-κλειδιά, μία ασίστ, 29 ακριβείς μεταβιβάσεις στο αντίπαλο μισό και διαρκή παρουσία στη δεξιά πλευρά. Δεν είναι, όμως, μόνο τα νούμερα που δείχνουν ανωτερότητα. Είναι το γεγονός ότι για μεγάλα διαστήματα ο Άρης είχε σαφή επιθετική κατεύθυνση και παίκτες που ήξεραν πού πρέπει να κινηθούν και πώς να συνδεθούν μεταξύ τους.

Κι αυτό είναι που γεννάει το βασικό ερώτημα της ημέρας για τον Άρη: γιατί ένα παιχνίδι που έμοιαζε τελειωμένο χρειάστηκε να κριθεί με άγχος μέχρι το τέλος;

Η απάντηση βρίσκεται στο δεύτερο ημίχρονο. Ο Άρης δεν εξαφανίστηκε από το γήπεδο, ούτε ο Βόλος μετατράπηκε ξαφνικά σε κυρίαρχη ομάδα. Το πρόβλημα ήταν περισσότερο δικό του. Χαλάρωση, απώλεια συγκέντρωσης, αδράνεια σε δύο στατικές φάσεις και ένα παιχνίδι από 3-0 βρέθηκε στο 3-2.

Όταν έχεις ήδη χτίσει μία τόσο καλή εικόνα, οφείλεις να την προστατεύσεις. Δεν γίνεται κάθε καλή εμφάνιση να εξαρτάται από το αν ο αντίπαλος θα εκμεταλλευτεί ή όχι τα δώρα που θα του κάνεις αργότερα. Ο ίδιος ο Γρηγορίου το παραδέχθηκε με τον πιο καθαρό τρόπο, λέγοντας ότι η ομάδα «μόνη της χαλάει μια εξαιρετική εικόνα που χτίστηκε με κόπο». Αυτή η φράση περιγράφει σχεδόν ολόκληρο το ματς. Γιατί το πρώτο ημίχρονο έδειξε το επίπεδο στο οποίο μπορεί να φτάσει ο Άρης. Το δεύτερο, όμως, έδειξε ότι αυτή η εικόνα δεν έχει γίνει ακόμη συνήθεια.

Υπάρχει και ένα δεύτερο καμπανάκι που δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο: ο πάγκος. Οι αλλαγές δεν έδωσαν την ώθηση που περίμενε ο προπονητής, κάτι που ο ίδιος ανέφερε δημόσια. Αυτό είναι σημαντικό γιατί μία ομάδα που θέλει διάρκεια και σταθερότητα δεν μπορεί να βασίζεται μόνο στην πρώτη ενδεκάδα. Χρειάζεται λύσεις που να μπαίνουν και να διατηρούν τον ρυθμό, όχι να ρίχνουν την ομοιογένεια και να χαλάνε τις ισορροπίες.

Ο Άρης έδειξε στην επιστροφή του, μετά από τις τρεις εβδομάδες της διακοπής, ότι μπορεί να βγάλει ένα διαφορετικό πρόσωπο. Έδειξε ότι μπορεί να είναι δημιουργικός, γρήγορος και αποτελεσματικός. Έδειξε ότι παίκτες όπως ο Γκαρέ, ο Μπρούμα, ο Κουαμέ και ο Καντεβέρε μπορούν να δώσουν περισσότερα πράγματα στην επιθετική λειτουργία. Αλλά έδειξε και κάτι ακόμη: ότι δεν έχει ακόμη μάθει να προστατεύει όσα χτίζει.

Αν θέλει αυτή η νίκη να αποτελέσει πραγματικά βήμα προς τα εμπρός, το επόμενο ζητούμενο δεν είναι να ξανακάνει απλώς ένα τόσο καλό πρώτο ημίχρονο. Είναι να μπορέσει να το κρατήσει για περισσότερο. Γιατί το επίπεδο υπάρχει. Η διάρκεια είναι που θα δείξει αν αυτή η εικόνα μπορεί να γίνει κανονικότητα.