Άρης: Το ρόστερ υπάρχει, η λειτουργία... αναζητείται

Η νίκη επί της Μαρκό ήταν απαραίτητη. Μέχρι εκεί. Το 1-0 έδωσε στον Άρη τους βαθμούς που χρειαζόταν στη League Phase του Κυπέλλου και έβαλε τέλος σε ένα σερί τριών αγώνων χωρίς νίκη, όμως δεν άλλαξε την αίσθηση που έχει δημιουργηθεί το τελευταίο διάστημα. Αντίθετα, πρόσθεσε ακόμη μία εικόνα σε ένα μοτίβο που είχε αρχίσει να διαμορφώνεται στη Νέα Φιλαδέλφεια, συνεχίστηκε στην Τρίπολη και εμφανίστηκε ξανά στην Τούμπα. Τέσσερα διαφορετικά παιχνίδια, με διαφορετικές απαιτήσεις και συνθήκες, αλλά με μία κοινή διαπίστωση: ο Άρης αυτή την περίοδο δυσκολεύεται να πατήσει πάνω στις αγωνιστικές βάσεις που είχε αρχίσει να δημιουργεί το καλοκαίρι.

Απέναντι στη Μαρκό αυτό έγινε ακόμη πιο ευδιάκριτο, ακριβώς επειδή δεν υπήρχε απέναντι η πίεση και η ποιότητα μιας ΑΕΚ ή ενός ΠΑΟΚ. Ο Μιχάλης Γρηγορίου άλλαξε οκτώ από τους έντεκα που είχαν ξεκινήσει στην Τούμπα και στο πρώτο ημίχρονο ο Άρης έμοιαζε περισσότερο με ένα σύνολο ποδοσφαιριστών που προσπαθούσαν να συνυπάρξουν παρά με ομάδα που γνώριζε πώς θα φτάσει οργανωμένα στην αντίπαλη περιοχή. Η σύνδεση ανάμεσα στη μεσαία γραμμή και την επίθεση σχεδόν απουσίαζε. Οι κάθετες πάσες ήταν ελάχιστες, οι κινήσεις χωρίς την μπάλα δεν δημιουργούσαν καθαρές γραμμές μεταβίβασης και αρκετές φορές η λύση αναζητήθηκε στις βαθιές μπαλιές του Φαμπιάνο προς τα άκρα ή στα γεμίσματα του Μπουσαΐντ. Η είσοδος του Μανού Γκαρθία και του Γκαρέ ανέβασε την ένταση στο δεύτερο μέρος, ενώ ο Μορόν δημιούργησε περισσότερη πίεση στους αντίπαλους στόπερ. Ακόμη κι έτσι, όμως, ο Άρης δεν απέκτησε την επιθετική ροή που θα περίμενε κανείς απέναντι σε έναν αντίπαλο χαμηλότερης δυναμικότητας, ο οποίος αγωνίστηκε για μεγάλο διάστημα πίσω από την μπάλα.

Οι δηλώσεις του Γρηγορίου μετά το παιχνίδι έδωσαν ουσιαστικά και τη διάγνωση του προβλήματος. Ο προπονητής του Άρη παραδέχθηκε ότι η ομάδα του έχει χάσει σημαντικό μέρος της αυτοπεποίθησης που είχε με την μπάλα στα πόδια. Μίλησε για την ανάγκη οι ποδοσφαιριστές να γνωρίζουν πού πρέπει να βρίσκονται ανάλογα με τη θέση της μπάλας, για αυτοματισμούς που έχουν διαταραχθεί και για τον περιορισμένο χρόνο που υπήρξε ώστε να δουλέψει πάνω στη νέα μορφή του ρόστερ. Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ουσιαστική εξήγηση για όσα βλέπουμε το τελευταίο διάστημα.

Περισσότερο υλικό, λιγότερος χρόνος

Στην Ιταλία ο Γρηγορίου προσπάθησε να χτίσει συγκεκριμένες αρχές παιχνιδιού: τρόπο ανάπτυξης, αποστάσεις, κινήσεις με ή χωρίς την μπάλα, συμπεριφορά στην πίεση και συγκεκριμένες συνεργασίες στο επιθετικό τρίτο. Από τους παίκτες που απέκτησαν αργότερα σημαντικό ρόλο, όμως, στο φετινό πλάνο ουσιαστικό μέρος εκείνης της διαδικασίας πρόλαβαν μόνο ο Παλάσιος και ο Μπασίρου.
Το μεγαλύτερο μέρος των νέων βασικών κομματιών μπήκε στην εξίσωση όταν η προετοιμασία είχε ήδη τελειώσει και η ομάδα είχε περάσει πλέον σε μία εντελώς διαφορετική καθημερινότητα, με επίσημα παιχνίδια, αποκατάσταση και πολύ λιγότερο διαθέσιμο χρόνο για δουλειά στο γήπεδο.

Για να καταλάβει κανείς: ο Ράφα Μιρ προστέθηκε στις 4 Αυγούστου, ο Πετρίς στις 14, ο Βέλιο στις 18 και ο Ρίτσαρντς στις 21. Στις 24 Αυγούστου ακολούθησαν ο Σούταλο και ο Μανού Γκαρθία, ενώ ο Μπρούμα ανακοινώθηκε στις 15 Σεπτεμβρίου και ουσιαστικά τώρα αρχίζει να εντάσσεται στην καθημερινότητα της ομάδας. Στην ίδια συζήτηση πρέπει να μπει και ο Μάρτιν Χόνγκλα. Δεν αποτελεί μεταγραφή, αλλά λόγω της επέμβασης και της αποθεραπείας του δεν πήρε μέρος στην προετοιμασία.

Με απλά λόγια, σημαντικό μέρος της σημερινής ομάδας καλείται να εφαρμόσει αρχές που δεν πρόλαβε να δουλέψει καθημερινά από την αρχή. Κι αυτό έχει πολύ μεγαλύτερη σημασία από το απλό άθροισμα της ποιότητας. Γιατί οι αυτοματισμοί δεν αγοράζονται στη μεταγραφική αγορά. Δεν αρκεί να προσθέσεις έναν καλύτερο εξτρέμ, έναν πιο ποιοτικό στόπερ ή έναν δημιουργικό μέσο και να θεωρήσεις ότι η ομάδα αυτομάτως γίνεται καλύτερη. Το πότε θα ανέβει ο μπακ, πού θα τοποθετηθεί ο εσωτερικός μέσος, ποιος θα κινηθεί ανάμεσα στις γραμμές, πού θα πάει ο φορ όταν ο εξτρέμ συγκλίνει και ποιος θα ασφαλίσει πίσω από την μπάλα είναι πράγματα που δημιουργούνται μέσα από επαναλήψεις. Ο Άρης αυτή τη στιγμή έχει περισσότερη ατομική ποιότητα από αυτή που είχε στην προετοιμασία. Αυτό που δεν έχει ακόμη, όμως, είναι την ίδια καθαρότητα στη λειτουργία του.

Επιπλέον, τα παραπάνω μπορούν να εξηγήσουν – ως έναν βαθμό - και γιατί αρκετοί παίκτες πρώτης γραμμής δεν έχουν ακόμη την επιρροή που περίμενε κανείς. Για παράδειγμα, ο Μπασίρου δεν έχει καθαρότητα στις αποφάσεις του. Ο Παλάσιος, ένας από τους πιο επιδραστικούς εξτρέμ του περσινού Πρωταθλήματος, δεν έχει ακόμη μετατρέψει την ποιότητα και την εμπειρία του σε σταθερή παραγωγή. Καντεβέρε και Κουαμέ είχαν δείξει μέσα στο καλοκαίρι ότι μπορούν να αποτελέσουν βασικά κομμάτια της επιθετικής λειτουργίας, αλλά τελευταία δεν έχουν την ίδια επίδραση. Ο Γκαρέ δεν αποτελεί αυτή την περίοδο το σημείο αναφοράς που είχε υπάρξει στο παρελθόν, ενώ ο Μανού Γκαρθία διαθέτει χαρακτηριστικά που λείπουν από την ομάδα, αλλά επέστρεψε σε έναν Άρη διαφορετικό από εκείνον που γνώριζε, τόσο σε πρόσωπα όσο και σε αγωνιστική κατεύθυνση. Ο Μιρ δεν έχει προσαρμοστεί (ακόμη) στο παιχνίδι της ομάδας.
Άρα, όταν αρκετοί διαφορετικοί ποδοσφαιριστές ταυτόχρονα παίζουν χαμηλότερα από το επίπεδο των δυνατοτήτων τους, η συζήτηση δεν μπορεί να εξαντλείται στις ατομικές ευθύνες. Είναι και ένδειξη ότι το σύνολο δεν έχει ακόμη δημιουργήσει το περιβάλλον μέσα στο οποίο η ποιότητα του καθενός μπορεί να αναδειχθεί. Εδώ, όμως, τελειώνει η εξήγηση και αρχίζει η διαχείριση.

Το επόμενο στοίχημα του Γρηγορίου

Οι συνθήκες που περιέγραψε ο προπονητής του Άρη είναι πραγματικές. Από ένα σημείο και μετά, όμως, η αντιμετώπιση αυτής της πραγματικότητας γίνεται μέρος της δουλειάς του προπονητή. Πριν από την πρώτη μεγάλη διακοπή μεσολαβεί μόνο το παιχνίδι με τον Ηρακλή. Εκεί ο Άρης δεν χρειάζεται να ανακαλύψει κάτι καινούργιο. Χρειάζεται κυρίως μία νίκη που θα του δώσει ηρεμία και θα του επιτρέψει να μπει στη διακοπή με λιγότερη πίεση.

Αυτό είναι πλέον και το πραγματικό στοίχημα του Γρηγορίου. Όχι να ξανασχεδιάσει από την αρχή το παιχνίδι της ομάδας, αλλά να μεταφέρει τις αρχές που είχε ήδη δουλέψει σε ένα ρόστερ που άλλαξε σημαντικά μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα. Η ευθύνη, ασφαλώς, δεν βαραίνει αποκλειστικά τον ίδιο. Αφορά και ποδοσφαιριστές που πρέπει να δώσουν περισσότερα, αλλά και έναν μεταγραφικό σχεδιασμό που σε αρκετές περιπτώσεις παρέδωσε σημαντικά κομμάτια του ρόστερ αφού η σεζόν είχε ήδη αρχίσει.
Η διακοπή θα προσφέρει κάτι που ο Άρης στερήθηκε το τελευταίο διάστημα: συνεχόμενες ημέρες ουσιαστικής δουλειάς στο γήπεδο. Εκεί θα πρέπει να ξαναχτίσει τις σχέσεις και τους αυτοματισμούς που σήμερα δεν λειτουργούν με την ίδια καθαρότητα.

Γιατί ο Άρης δεν στερείται ποιότητας, στερείται ακόμη τη λειτουργία που θα την αναδείξει. Και αυτή είναι, πλέον, η μεγάλη δουλειά του Γρηγορίου: να κάνει το σαφώς καλύτερο ρόστερ που έχει στα χέρια του να μοιάζει και με καλύτερη ομάδα.