Μεντιλίμπαρ: Σενιόρ, το «ευχαριστώ» δεν αρκεί...

Μία, δύο, τρεις... εν τέλει φτάσαμε στο φινάλε της συνεργασίας του Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ με τον Ολυμπιακό. Μία σχέση που πέρασε πολλά, δοκιμάστηκε στα δύσκολα, «μέθυσε» στις χαρές και κλείνει με έναν απολογισμό που κανείς στο παρελθόν δεν είχε κάνει. Όχι τόσο το νταμπλ όσο η κατάκτηση του Conference League τον Μάιο του 2024.

Αυτός ο τίτλος θα μνημονεύεται για χρόνια. Πολλά χρόνια και είναι ο βασικός λόγος ότι ένα «gracias» δεν αρκεί. Έχει ελάχιστη βαρύτητα η λέξη ευχαριστώ μπροστά σε εκείνη τη βραδιά αλλά και γενικώς σε εκείνη την τρελή πορεία. Ο Μεντιλίμπαρ συνδέθηκε με το DNA του Ολυμπιακού αλλά ήταν και ένας κύριος με Κ κεφαλαίο για όλους τους οπαδούς.

Ποτέ δεν προκάλεσε, ποτέ δεν ειρωνεύτηκε, ποτέ δεν δημιούργησε «εχθρούς» ακόμα και όταν ήταν υπό πίεση. Και μέσα σε όλα αυτά ήρθαν οι τρεις τίτλοι σε διάστημα 353 ημερών. Το τι έγινε φέτος, τι έγινε πέρσι, δεν αναιρεί σε καμία περίπτωση για εμένα προσωπικά τι ιστορικές βραδιές πρόσφερε αυτός ο άνθρωπος στον Ολυμπιακό και γενικά στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Οι εικόνες από την βραδιά του Conference League ήταν κάτι που δεν ξέρω αν θα ξαναζήσουν οι οπαδοί του Ολυμπιακού ή των ελληνικών ομάδων. Τα κλάματα, οι φωνές, πόσοι άνθρωποι έπιαναν το κεφάλι τους και δεν πίστευαν αυτό που είχε γίνει. Πόσοι έκλαιγαν και ευχαριστούσαν τα θεία για όσα συμβαίνουν.

Πόσοι έκαναν τον σταυρό τους, πόσοι αγκάλιασαν κόσμο που δεν ήξεραν, πόσοι πανηγύρισαν με την καρδούλα τους. Αυτά τα πρόσφερε αυτή η βραδιά, αυτοί οι παίκτες και κυρίως αυτός ο άνθρωπος στην άκρη του πάγκου που απλώς χάζευε το μετάλλιο στην άκρη μόνος του.

Και προσέξτε. Ο Ολυμπιακός έχει κατακτήσει δεκάδες τίτλους εντός της Ελλάδος αλλά ένα ευρωπαϊκό του έλειπε. Έπρεπε και ήρθε. Και ο Μεντιλίμπαρ ήταν ο αρχιτέκτονας αυτής της ιστορικής στιγμής. Και είναι ακόμα και θα είναι για πάντα. Εκεί στο (υπέροχο) μουσείο του Ολυμπιακού θα υπάρχει για πάντα. Να το βλέπουν και οι επόμενες γενιές.

ΟΜΩΣ. Υπάρχει ένα μεγάλο όμως. Ίσως έπρεπε αυτό το κεφάλαιο να έχει λήξει νωρίτερα. Προσωπική άποψη πάντα. Με το φινάλε της περσινής σεζόν, από τη στιγμή που δεν υπήρχε ικανοποίηση για το πως κύλησε η χρονιά, θα έπρεπε να έχουν χωριστεί οι δύο δρόμοι και να μην γίνει προετοιμασία-σχεδιασμός-μεταγραφές-προκριματικά και στη συνέχεια εν τέλει να παρθεί η απόφαση για διαζύγιο.

Τώρα ο Αλγκουαθίλ θα πρέπει να χτίσει ενώ η σεζόν βρίσκεται σε εξέλιξη. Δεν είναι καθόλου εύκολο το έργο και χρειάζεται τεράστια στήριξη. Τουλάχιστον είδα και κατάλαβα ότι έχει αρκετά κοινά στοιχεία με τον Μεντιλίμπαρ, (δείτε το σχετικό αφιέρωμα του Gazzetta) οπότε δεν χρειάζεται να προσαρμοστεί σε μεγάλο βαθμό με το ρόστερ του.

Ότι συναισθήματα και αν επικρατούν με την απόφαση να φύγει ο Μεντιλίμπαρ, η ουσία είναι το καλό του Ολυμπιακού στο τέλος της ημέρας. Και εκεί πρέπει να στοχεύουν όλοι. Από εκεί και πέρα, αν ήταν σωστό ή λάθος, θα φανεί στο χορτάρι όπως και όλα όσα συμβαίνουν στο ποδόσφαιρο.

Συνοψίζοντας, το ευχαριστώ senior Μεντιλίμπαρ είναι ελάχιστο μπροστά σε όσα πρόσφερες στα ελληνικά γήπεδα. Και εντός και εκτός. Και κατάφερες με το σπαθί σου να κλειδώσεις μία μόνιμη θέση στην ιστορία της ομάδας.

Και αφήνω την πιο υπέροχη φωτογραφία σου. Κάδρο να γίνει για να μην ξεχνιόμαστε.

ΥΓ. Αν ρίξει κάποιος μία γρήγορη ματιά στους παίκτες της Σοσιεδάδ που συνεργάστηκαν με τον Αλγκουαθίλ, μόνο τα καλύτερα λένε για τη συνεργασία που είχαν μαζί του. Απαιτητικός και αυστηρός προπονητής αλλά στο τέλος ημέρας, όλοι ένιωθαν εμπιστοσύνη προς εκείνον.

ΥΓ2. Ο Αλγκουαθίλ είναι ένας προπονητής που ρίχνει το βάρος του στις ακαδημίες. Από τους 15 παίκτες που έπαιξαν στην κατάκτηση του Copa del Rey το 2021, οι δέκα προέρχονται από τη Χώρα των Βάσκων με τους οκτώ από αυτούς να είναι προϊόντα των ακαδημιών.

ΥΓ3. Άκυρο με τον Μεντιλίμπαρ, σχετικό με τον Ολυμπιακό αλλά και με μεγάλη σημασία για εμένα γιατί μεγάλωσα με τα τραγούδια του. Το «Παιδί της Νύχτας». Καλό ταξίδι Γιώργο Μαζωνάκη...