Ολυμπιακός: Ο Μεντιλίμπαρ έφυγε, η εποχή του μένει

Κάποιες φορές δεν καταλαβαίνεις ότι κάτι τελείωσε τη στιγμή που συμβαίνει. Το συνειδητοποιείς αργότερα, όταν μια εικόνα ή μια φωνή επιστρέψει στη μνήμη και σε κάνει να αναρωτηθείς πότε ήταν η τελευταία φορά. Η τελευταία φορά που πανηγύρισες ένα γκολ μαζί του, που τον είδες στην άκρη του πάγκου, που τον άκουσες να μιλά για την ομάδα. Μόνο που τότε δεν ήξερες ότι ήταν η τελευταία. Έτσι είναι και το ποδόσφαιρο. Οι ιστορίες αρχίζουν, γράφουν τη δική τους διαδρομή και κάποτε τελειώνουν. Ακόμη κι όταν αφορούν ανθρώπους που θα ήθελες να μείνουν για πάντα.

Για τον Ολυμπιακό, ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ δεν ήταν απλώς ένας ακόμη προπονητής. Ήρθε πριν από δυόμισι χρόνια και κατάφερε κάτι που έμοιαζε αδιανόητο όταν ανέλαβε, να μετατρέψει μια δύσκολη στιγμή σε μία από τις σημαντικότερες σελίδες στην ιστορία του συλλόγου. Με εκείνον στον πάγκο, ο Ολυμπιακός κατέκτησε έναν ιστορικό ευρωπαϊκό τίτλο. Έβαλε το όνομά του δίπλα στους μεγάλους του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου.

Κι όμως, ίσως το μεγαλύτερο επίτευγμα του Μεντιλίμπαρ να μην ήταν μόνο αυτό που κέρδισε μέσα στο γήπεδο. Ήταν ο τρόπος. Η εργατικότητά του, η ηρεμία του, η αξιοπρέπειά του. Η απουσία θεατρινισμών. Η αίσθηση ότι απέναντί σου δεν έχεις έναν άνθρωπο που χρειάζεται να αποδείξει καθημερινά πόσο σημαντικός είναι, αλλά κάποιον που αφήνει τη δουλειά του να μιλήσει για εκείνον. Έναν τζέντλεμαν των πάγκων, που κέρδισε τον σεβασμό ακόμη και ανθρώπων που δεν υποστήριζαν τον Ολυμπιακό. Και ίσως γι' αυτό αγαπήθηκε τόσο πολύ.

Ο Μεντιλίμπαρ δεν χρειάστηκε ποτέ να… φωνάξει για να γίνει μεγάλος. Δεν χρειάστηκε να υψώσει τον τόνο για να επιβληθεί. Κέρδισε την Ελλάδα με τον χαρακτήρα του, όπως κέρδισε και τον Ολυμπιακό με τη δουλειά του. Γι' αυτό και το τέλος πονάει λίγο περισσότερο. Γιατί υπάρχουν αποχωρήσεις που συνοδεύονται από θυμό, απογοήτευση ή αμφιβολία. Και υπάρχουν κι εκείνες στις οποίες, όσο κι αν δεν θέλεις να τελειώσουν, δεν έχεις τίποτα κακό να πεις για εκείνον που φεύγει. Ε, ο Μεντιλίμπαρ ανήκει στη δεύτερη κατηγορία.

Μεγάλη μερίδα θα ήθελε να συνεχίσει. Να τον βλέπει στον πάγκο. Να τον χειροκροτεί. Να περιμένει ακόμη μία ευρωπαϊκή βραδιά, ακόμη ένα μεγάλο παιχνίδι, ακόμη μία από εκείνες τις στιγμές που έμαθε να συνδέει με τον Βάσκο προπονητή. Όμως ο χρόνος γυρίζει. Και στο ποδόσφαιρο, όπως και στη ζωή, ακόμη και οι πιο όμορφες ιστορίες κάποτε γράφουν την τελευταία τους σελίδα.

Κανείς από εκείνους που έζησαν τις μεγάλες βραδιές του Ολυμπιακού με τον Μεντιλίμπαρ δεν γνώριζε, όταν πανηγύριζε, ότι ίσως παρακολουθούσε μία από τις τελευταίες μεγάλες στιγμές του. Και τώρα, που ο Βάσκος αποχωρεί από τον σύλλογο, μένει αυτή η παράξενη αίσθηση, ότι δεν τελειώνει απλώς μια συνεργασία, αλλά μια εποχή.

Μια εποχή που είχε όλα όσα κάνουν μια ποδοσφαιρική ιστορία να αξίζει να θυμάσαι. Αγωνία, πίεση, μεγάλες νίκες, ευρωπαϊκές νύχτες, τρόπαια, δάκρυα και, πάνω απ' όλα, έναν άνθρωπο που κατάφερε να γίνει κάτι περισσότερο από προπονητής. Έγινε μέρος της ιστορίας του Ολυμπιακού. Και αυτό δεν αλλάζει επειδή ήρθε το τέλος. Ίσως, μάλιστα, εκεί βρίσκεται και η ομορφιά του ποδοσφαίρου. Στο ότι τίποτα δεν μένει για πάντα. Οι προπονητές φεύγουν, οι παίκτες αλλάζουν, οι πάγκοι αποκτούν νέα πρόσωπα και οι ομάδες συνεχίζουν. Κάποιος άλλος θα καθίσει στη θέση του Μεντιλίμπαρ. Κάποιος άλλος θα σηκώσει το χέρι του στον πάγκο, κάποιος άλλος θα δώσει οδηγίες, κάποιος άλλος θα γίνει το πρόσωπο της επόμενης ημέρας. Αλλά υπάρχουν άνθρωποι που δεν αντικαθίστανται πραγματικά.

Γιατί δεν είναι μόνο η θέση που κατείχαν. Είναι όσα άφησαν πίσω τους. Και ο Μεντιλίμπαρ αφήνει πίσω του έναν ευρωπαϊκό τίτλο, έναν Ολυμπιακό που έμαθε να κοιτάζει την Ευρώπη στα μάτια και, κυρίως, την αγάπη ενός ολόκληρου κόσμου.

Τώρα αρχίζει η επόμενη ημέρα. Ίσως στην αρχή να μοιάζει παράξενη. Ίσως ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ να συγκρίνεται αναπόφευκτα μαζί του. Ίσως κάθε φορά που η κάμερα δείχνει τον πάγκο, κάποιοι να ψάχνουν ασυναίσθητα εκείνη τη γνώριμη φιγούρα. Αυτό όμως είναι το τίμημα των μεγάλων ιστοριών. Κάποια στιγμή τελειώνουν. Και η ιστορία του Μεντιλίμπαρ στον Ολυμπιακό τελειώνει όπως της αξίζει, δηλαδή με σεβασμό, ευγνωμοσύνη και ένα μεγάλο «ευχαριστώ».

Γιατί ορισμένοι προπονητές κατακτούν τρόπαια. Κάποιοι άλλοι, όμως, καταφέρνουν κάτι μεγαλύτερο, να αγαπηθούν. Ο Μεντιλίμπαρ τα κατάφερε και τα δύο.