Άρης: Πιο ανησυχητικό από τα πέντε γκολ, ήταν η εικόνα κατάρρευσης

Η βαριά ήττα στη Νέα Φιλαδέλφεια μπορεί εύκολα να οδηγήσει σε υπερβολές. Το 5-0 είναι από μόνο του ένα σκορ που προκαλεί έντονη αντίδραση, όμως για τον Άρη μεγαλύτερη αξία έχει να διαβάσει σωστά τι ακριβώς συνέβη μέσα στο παιχνίδι.

Η ΑΕΚ ήταν ανώτερη σχεδόν σε κάθε επίπεδο. Είχε μεγαλύτερη συνοχή, περισσότερες αγωνιστικές σταθερές, υψηλότερο ρυθμό και σαφώς καλύτερες συνεργασίες. Αυτά ήταν γνωστά και πριν από τη σέντρα. Η διαφορά ήταν αναμενόμενο να φανεί απέναντι σε έναν Άρη που ακόμη ενσωματώνει νέα πρόσωπα και για τρίτο συνεχόμενο παιχνίδι χρησιμοποίησε για πρώτη φορά βασικό έναν νεοφερμένο ποδοσφαιριστή, αυτή τη φορά τον Μπόσκο Σούταλο.

Αυτό μπορεί να εξηγήσει γιατί ο Άρης δυσκολεύτηκε περισσότερο απέναντι σε μία ομάδα που είχε κατά 9/11 τους ίδιους παίκτες σε σχέση με πέρυσι. Δεν μπορεί, όμως, να εξηγήσει γιατί από ένα σημείο και μετά σταμάτησε να λειτουργεί ως ομάδα.

Στο πρώτο ημίχρονο ήταν παθητικός, ειδικά στο πρώτο εικοσάλεπτο. Δεν μπόρεσε να κρατήσει την μπάλα, δυσκολεύτηκε να περάσει την πρώτη πίεση και δεν κατάφερε να μεταφέρει το παιχνίδι μακριά από την περιοχή του. Μετά το 30' βελτιώθηκε, ενώ στις αρχές του δεύτερου μέρους παρουσίασε το μοναδικό πραγματικά θετικό διάστημά του. Ανέβασε γραμμές, κυκλοφόρησε καλύτερα την μπάλα και για περίπου δέκα λεπτά έδωσε την αίσθηση ότι μπορεί τουλάχιστον να αλλάξει τη μορφή του αγώνα.

Το 2-0, όμως, αν και ήρθε σχετικά νωρίς στο δεύτερο ημίχρονο, λειτούργησε σαν σημείο πλήρους αποσύνδεσης. Από εκεί και πέρα δεν χάθηκε μόνο η τακτική ισορροπία. Χάθηκαν η συγκέντρωση, οι αποστάσεις, οι αλληλοκαλύψεις και κυρίως η διάθεση να συνεχίσει η ομάδα να διεκδικεί κάθε φάση με την ίδια ένταση.

Η ΑΕΚ συνέχισε να παίζει στο 3-0 και στο 4-0 με επιθετικότητα στις μονομαχίες και ένταση χωρίς την μπάλα. Ο Άρης, από την πλευρά του, έμοιαζε να έχει αποδεχθεί πολύ νωρίτερα ότι το παιχνίδι είχε τελειώσει. Σαν να μην υπήρχε κανείς πρόθυμος να «βάλει τα πόδια στη φωτιά», να βγάλει εγωισμό και αντίδραση. Ενδεικτικό είναι ότι ολοκλήρωσε το παιχνίδι με μόλις μία κίτρινη κάρτα, κι αυτή στις καθυστερήσεις. Το συγκεκριμένο στοιχείο δεν λέει από μόνο του όλη την αλήθεια, αλλά αποτυπώνει σε έναν βαθμό την έλλειψη έντασης με την οποία αντιμετώπισε ο Άρης το τελευταίο κομμάτι του αγώνα.

Αυτό είναι που πρέπει να προβληματίσει περισσότερο από το ίδιο το σκορ. Ο Μιχάλης Γρηγορίου το παραδέχθηκε χωρίς υπεκφυγές όταν είπε ότι «μετά το 2-0 παρατήσαμε το παιχνίδι». Και αυτή η φράση περιγράφει ίσως καλύτερα από οτιδήποτε άλλο το πρόβλημα. Γιατί μία ομάδα μπορεί να βρεθεί σε κακή βραδιά. Μπορεί να χάσει από έναν καλύτερο αντίπαλο. Μπορεί να πληρώσει την έλλειψη συνοχής, μία σημαντική απουσία ή μία λανθασμένη απόφαση.

Το να σταματήσει, όμως, να διεκδικεί το παιχνίδι είναι διαφορετικό ζήτημα. Εκεί μπαίνει η έννοια της νοοτροπίας.

Η απουσία του Φαμπιάνο ασφαλώς επηρέασε. Το κενό του είναι δύσκολο να αναπληρωθεί και η ανάγκη για ακόμη έναν κεντρικό αμυντικό επιπέδου βασικού παραμένει υπαρκτή. Ο Σούταλο δεν μπορεί να κριθεί από ένα τόσο απαιτητικό ντεμπούτο, ενώ ο Γένσεν εξακολουθεί να καλύπτει μία θέση που δεν είναι η φυσική του.

Όλα αυτά είναι πραγματικά δεδομένα. Δεν αποτελούν, όμως, επαρκή εξήγηση για την εικόνα κατάρρευσης μετά το 2-0. Το ίδιο ισχύει και για τη διαχείριση από τον πάγκο. Η είσοδος του Μάρτιν Χόνγκλα έγινε με στόχο να φρεσκαριστεί ο άξονας και να βελτιωθεί η κυκλοφορία.

Στην πράξη, ο Άρης έχασε ακόμη περισσότερο την ισορροπία του, καθώς ο Καμερουνέζος εκτός από ανέτοιμος για τέτοιο παιχνίδι, έκανε δύο ανεπίτρεπτα λάθη. Οι κάθετες πάσες της ΑΕΚ περνούσαν με χαρακτηριστική ευκολία, ο άξονας έμοιαζε με ανοιχτό διάδρομο και οι γηπεδούχοι έφταναν ξανά και ξανά στο τελευταίο τρίτο με πολύ μικρή αντίσταση. Οι αποστάσεις μεγάλωσαν, η αλληλοκάλυψη εξαφανίστηκε και η ομάδα αδυνατούσε να προστατεύσει το κέντρο της. Εκεί χρειάζεται επίσης συζήτηση. Όταν μία ομάδα χάνει πλήρως τον άξονά της, δεν αρκεί να προσθέτεις επιθετικά χαρακτηριστικά. Πρώτα πρέπει να αποκαταστήσεις την ισορροπία.

Η πρώτη ουσιαστική δοκιμασία της σεζόν έδειξε ότι ο Άρης έχει ακόμη σημαντικό δρόμο μέχρι να γίνει η ομάδα που θέλει να είναι. Αυτό δεν ακυρώνει τις δύο πρώτες νίκες, ούτε επιτρέπει συμπεράσματα για ολόκληρη τη χρονιά. Ακυρώνει όμως κάθε διάθεση ωραιοποίησης.

Το 5-0 δεν πρέπει να λειτουργήσει ως αφορμή πανικού. Ούτε, όμως, μπορεί να προσπεραστεί ως μία απλή κακή βραδιά. Πρέπει να λειτουργήσει ως καθρέφτης. Να δείξει πού λείπει συνοχή, πού λείπει βάθος, πού χρειάζεται καλύτερη διαχείριση και, κυρίως, πώς πρέπει να αλλάξει η αντίδραση της ομάδας όταν ένα παιχνίδι αρχίζει να φεύγει από τον έλεγχό της.

Γιατί μία ήττα μπορεί να εξηγηθεί. Η πλήρης απώλεια αντίδρασης, όχι τόσο εύκολα.