Ο Άρης ξέρει ότι για να νικήσει πρέπει να παίξει καλύτερα

Βάσει αποτελεσμάτων, ο Άρης θα αντιμετωπίσει τη δεύτερη πιο πετυχημένη ελληνική ομάδα της τελευταίας χρονιάς. Κύπελλο Ελλάδας, Super Cup και πρόκριση στους ομίλους του Europa League. Τα κατορθώματα του ΟΦΗ είναι πολλά, αναδεικνύουν τη δουλειά του Χρήστου Κόντη για την οποία μίλησε με σεβασμό και ειλικρίνεια ο Μιχάλης Γρηγορίου. Αντικειμενικά, αυτό που κατάφερε ο Έλληνας τεχνικός μπορεί να συγκριθεί με τους πρώτους μήνες του Χοσέ Μεντιλίμπαρ στον Ολυμπιακό (και την κατάκτηση του Conference League) αλλά και την παρθενική χρονιά του Μάρκο Νίκολιτς στην ΑΕΚ με την κατάκτηση του Πρωταθλήματος και την πρόκριση της ομάδας του στη League Phase του Champions League. Πέραν όμως των τίτλων που «φτιάχνουν» το βιογραφικό, είναι και η εικόνα η οποία πάντα εκλαμβάνεται ως ο αδιάψευστος μάρτυρας του έργου ενός προπονητή.

Ο Άρης θα αντιμετωπίσει μια ομάδα η οποία στην παρούσα στιγμή μοιάζει να βρίσκεται στην καλύτερη φάση της ιστορίας της (τουλάχιστον της σύγχρονης). Ξέρει ότι θα χρειαστεί να κάνει πολλά περισσότερα πράγματα απ’ όσα έπραξε στην πρεμιέρα του Πρωταθλήματος γιατί εκεί τον «γλίτωσε» ο Φαμπιάνο Λέισμαν. Τα αφελή ανεβάσματα των full back και η αργή λειτουργία στο παιχνίδι αμυντικής μετάβασης θα ισοδυναμούν με ασυγχώρητα λάθη καθώς ο ΟΦΗ βασίζεται στην ταχύτητα των παικτών του και κυρίως στις συνεργασίες που αναπτύσσουν. Όποιος δεν τον διαβάσει σωστά θα την πατήσει, όπως πρόσφατα η ΤΣΣΚΑ Σόφιας η οποία πάτησε στην εμπειρία της και γνώρισε δύο ήττες.

Στην πρεμιέρα, ο Ούρος Ράσιτς έπαιξε για δύο στον άξονα της μεσαίας γραμμής. Αργός σε σκέψη και πράξη, ο Ντέλε Μπασίρου ήταν εκτός θέσης σε φάση επιθετικής μετάβασης του αντιπάλου, όπως για παράδειγμα στη φάση του δεύτερου τέρματος της Καλαμάτας, ασχέτως του ότι το «φορτώθηκε» ολοκληρωτικά ο Νοά Φαντιγκά. Οι αποστάσεις ήταν εκνευριστικά μεγάλες, γι’ αυτό εξάλλου ήταν εξίσου μεγάλοι και οι χώροι. Η δημιουργία, λογικά, θα είναι σε καλύτερο επίπεδο παρόντος του Μανού Γκαρθία. Με «ψευτοδεκάρια» δουλειά δεν γίνεται. Χρειάζεται κανονικό, με σωστές τοποθετήσεις μεταξύ των γραμμών, έκρηξη στα πρώτα βήματα και σωστή κάθετη πάσα. Κι έτσι ο Ράσιτς θα αποκτήσει ποιοτικό στήριγμα, ομοίως και τα εξτρέμ υπό την προϋπόθεση της κίνησης στον χώρο.

Βέβαια, απέναντι σε δημιουργική ομάδα όπως ο ΟΦΗ, ζητούμενο είναι η αμυντική συνέπεια. Κατά πάσα πιθανότητα, ο Φρέντρικ Γένσεν θα χρειαστεί να «γράψει» κι άλλο ένσημο ως κεντρικός αμυντικός με τη διαφορά ότι προβλέπεται να έχει κανονικό αριστερό full back (Ομάρ Ρίτσαρντς) στο πλάι του. Ρίχνοντας μια ματιά στην 11αδα που κυριαρχεί στο μυαλό του Μιχάλη Γρηγορίου, τα μετ’ όπισθεν στοιχειοθετούν τους εντονότερους προβληματισμούς γιατί το κέντρο της άμυνας θέλει αυθεντικό στόπερ και προσωπικότητα.

Το ερώτημα που θα απαντηθεί λίγο πριν τη σέντρα αφορά τον αριθμό των φιλάθλων που θα βρεθούν στις κερκίδες του «Κλ. Βικελίδης». Η πολιτική που ακολούθησε η ΠΑΕ στις τιμές των εισιτηρίων διαρκείας δεν οδήγησε στα αποτελέσματα που θα ήθελε λόγω του χάσματος που υφίσταται. Ούτε αυτή που εφαρμόζει στα εισιτήρια πόρτας είναι η σωστή. Αυτό συμβαίνει όταν ο εγωισμός υπερισχύει της κοινής λογικής και κάθε έκφανσης φιλολαϊκής / κοινωνικής πολιτικής. Σε κάθε αθλητικό οργανισμό, η τιμολογιακή πολιτική διαμορφώνεται αναλόγως των (πραγματικών) επιτυχιών του. Ο θεμελιώδης κανόνας της πολιτικής οικονομίας (προσφορά και ζήτηση) κυριαρχεί έναντι κάθε άλλου. Αν δεν βαδίσεις στα ίχνη του, το πιθανότερο είναι να αποτύχεις.

Από την άλλη πλευρά, υπάρχει η εικόνα του ποδοσφαιριστή που μοχθεί, ιδρώνει και βγάζει κραυγές σαν αυτές του Μπενχαμίν Γκαρέ. Αυτού που θέλεις να βγάλει το δικό σου πάθος στο γήπεδο κι έχει ανάγκη τη δική σου ενέργεια για να εξαντλήσει τις δικές του δυνάμεις. Που τρέχει στα κάγκελα για να πανηγυρίσει ένα γκολ ανατροπής σαν αυτό που έβαλε ο Φαμπιάνο στην Τρίπολη. Υπάρχει επίσης η εικόνα του λυγισμένου Ούρος Ράσιτς. Της ψυχολογικής αγαλλίασης και της δικαίωσης που ένιωσε μετά τη νίκη στην πρεμιέρα. Αυτά είναι συναισθήματα που αναπτύσσονται στα εσώψυχά σου, μόνο όταν είσαι σε θέση να «μυρίσεις» το χορτάρι.