Το ελληνικό ποδόσφαιρο μπροστά στον καθρέφτη του

• Εθνική ομάδα: Η αλήθεια πίσω από την απόφαση του Κωνσταντέλια

Η σημερινή συνεδρίαση της Επιτροπής Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου της ΕΠΟ δεν αφορά απλώς έναν ακόμη κανονισμό ή μια τεχνική λεπτομέρεια του πρωταθλήματος. Αφορά το αν το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι έτοιμο να κάνει το επόμενο βήμα στο πιο ευαίσθητο κομμάτι του. Τη διαιτησία.

Η πρόταση που θα πέσει στο τραπέζι είναι γνωστή εδώ και καιρό. Έλληνες διαιτητές στα ντέρμπι του πρωταθλήματος μεταξύ των «μεγάλων» και ξένοι VAR, όπως ακριβώς συνέβη την περασμένη σεζόν στους αγώνες του Κυπέλλου Ελλάδας.

Εθνική ομάδα: Η αλήθεια πίσω από την απόφαση του Κωνσταντέλια

Το ερώτημα είναι απλό.

Εμπιστεύονται ή δεν εμπιστεύονται τη σημερινή ΚΕΔ και τους Έλληνες διαιτητές;

Γιατί αν η απάντηση είναι «όχι», τότε η συζήτηση τελειώνει εδώ. Συνεχίζουμε με ξένους διαιτητές, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια, και το ελληνικό ποδόσφαιρο παραδέχεται ότι δεν μπορεί ακόμη να σταθεί στα πόδια του σε αυτό το επίπεδο.

Αν όμως η απάντηση είναι «ναι», τότε κάποια στιγμή η μετάβαση πρέπει να γίνει.

Το περσινό πείραμα στο Κύπελλο δεν απέτυχε. Το αντίθετο. Οι Έλληνες διαιτητές διαχειρίστηκαν τα μεγάλα παιχνίδια με τρόπο που δεν δημιούργησε σοβαρές εντάσεις. Στον προημιτελικό Ολυμπιακός-ΠΑΟΚ, στους ημιτελικούς ΠΑΟΚ-Παναθηναϊκός, ακόμη και στο ΑΕΚ-ΟΦΗ, όπου η Ένωση που σήμερα «φωνάζει» και στέκεται αντίθετη, δεν μπορούσε να έχει το παραμικρό παράπονο από τον Παπαπέτρου, η αίσθηση που έμεινε είναι ότι οι διαιτητές πέρασαν σχεδόν απαρατήρητοι. Και αυτό είναι πάντα το μεγαλύτερο κομπλιμέντο για έναν διαιτητή.

Κανείς δεν υποστηρίζει ότι όλα έγιναν τέλεια. Ούτε ότι ξαφνικά λύθηκαν όλα τα προβλήματα του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Υπάρχει όμως ένα δεδομένο που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Το μοντέλο λειτούργησε. Οι Έλληνες διαιτητές άντεξαν την πίεση και οι ξένοι στο VAR λειτούργησαν ως ένα επιπλέον επίπεδο ελέγχου και ασφάλειας.

Η πραγματικότητα είναι ότι το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν μπορεί να ζει επ' αόριστον με… δανεική διαιτησία. Οι ξένοι διαιτητές ήταν μια αναγκαία λύση σε μια δύσκολη περίοδο. Ήταν μια επιλογή που μπήκε δυναμικά στο τραπέζι από τον Ιβάν Σαββίδη πριν από περίπου μία δεκαετία και σε πολλές περιπτώσεις βοήθησε να πέσουν οι τόνοι. Δεν μπορεί όμως να αποτελεί μόνιμη συνθήκη.

Γιατί υπάρχει και ένα πρακτικό ερώτημα που κανείς δεν απαντά εύκολα. Τι θα συμβεί αν κάποια στιγμή οι ξένες ομοσπονδίες δεν μπορούν ή δεν θέλουν να στέλνουν διαιτητές; Ποιο θα είναι το σχέδιο της επόμενης ημέρας;

Κάποια στιγμή η ελληνική διαιτησία πρέπει να σταθεί μόνη της.

Η απόφαση που θα ληφθεί δεν αφορά μόνο τον Παναθηναϊκό, τον Ολυμπιακό, τον ΠΑΟΚ ή την ΑΕΚ. Αφορά το αν το ίδιο το ποδόσφαιρό μας πιστεύει ότι έχει κάνει πρόοδο τα τελευταία χρόνια.

Αν πιστεύει ότι οι διαιτητές του μπορούν να σφυρίξουν ένα ντέρμπι τίτλου.

Αν πιστεύει ότι η ΚΕΔ μπορεί να τους προστατεύσει.

Αν πιστεύει ότι το VAR μπορεί να λειτουργήσει ως πραγματική δικλίδα ασφαλείας.

Η σημερινή συζήτηση δε θα δώσει όλες τις απαντήσεις. Ίσως δεν δώσει καν οριστική απόφαση.

Θα αποκαλύψει όμως κάτι πολύ σημαντικότερο.

Αν οι μεγάλοι του ελληνικού ποδοσφαίρου εμπιστεύονται πραγματικά όσα λένε ότι χτίζουν τα τελευταία χρόνια ή αν εξακολουθούν να αισθάνονται πιο ασφαλείς όταν το σφύριγμα έρχεται από το εξωτερικό.

ΥΓ. Για τον Γιάννη Κωνσταντέλια δεν χρειάζονται θεωρίες, υποθέσεις και σενάρια. Η απόφασή του είναι προσωπική και οικογενειακή. Δεν είναι θέμα θρησκείας. Δεν είναι οριστικό τέλος στην Εθνική ομάδα. Είναι μια δύσκολη απόφαση ενός 23χρονου παιδιού που επέλεξε να βάλει για ένα διάστημα την οικογένειά του πάνω από το ποδόσφαιρο. Σεβασμός. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο.