Πάρτι, αλλά όχι γενεθλίων

• Ρεσιτάλ Νίκολιτς, άδειασμα ΠΑΟΚ
• Ο Ολυμπιακός που επιμένει
• Πολλές ανακατατάξεις

Στη δεύτερη αγωνιστική των play off για την κατάκτηση του πρωταθλήματος τα μάτια όλων ήταν στον ΠΑΟΚ και στον Ολυμπιακό που στρυμωγμένοι μετά τα στραβοπατήματα τους στην πρεμιέρα έπρεπε να δείξουν σημάδια ανάκαμψης και να κάνουν νίκες καθώς η ΑΕΚ έχει ήδη ξεφύγει. Τα κατάφερε ο Ολυμπιακός, που μετά από πέντε χρόνια κέρδισε τον ΠΑΟ στην Λεωφόρο, αλλά δεν τα κατάφερε ο ΠΑΟΚ στη Νέα Φιλαδέλφεια. Κι έτσι η ΑΕΚ έκανε ένα ακόμα βήμα προς την κατάκτηση του τίτλου διοργανώνοντας μάλιστα αυτή ένα μεγάλο πάρτι κι όχι ο ΠΑΟΚ που σήμερα έχει τα ιστορικά γενέθλια του.

Ρεσιτάλ Νίκολιτς, άδειασμα ΠΑΟΚ

Η ερώτηση που υπήρχε πριν το AEK -ΠΑΟΚ (3-0) για το αν η ΑΕΚ θα μπορούσε να ανταπεξέλθει στις δυσκολίες του παιχνιδιού με δεδομένο ότι την Πέμπτη αγωνίστηκε κόντρα στην Ράγιο Βαγιεκάνο ξοδεύοντας δυνάμεις αποδείχτηκε μια κουταμάρα. Το παιχνίδι με τους Ισπανούς μόνο καλό έκανε στην ομάδα του Μάρκο Νίκολιτς και μάλιστα για δύο λόγους. Η ΑΕΚ κατέβηκε απέναντι στον ΠΑΟΚ με ηθικό και βεβαιότητες – πράγματα που δίνει μια καλή εμφάνιση όπως αυτή που έκανε στο ματς με την Ράγιο Βαγεκάνο. Που συγχρόνως έδωσε στον Νίκολιτς και την ευκαιρία να κερδίσει και παίκτες. Ο Ζίνι πχ ήταν καταπληκτικός για μια ώρα κόντρα στους Μαδριλένους και χθες παίζοντας στο πλάι του Βάργκα ήταν πάλι αυτός που κατέστρεψε τον ΠΑΟΚ στο πρώτο ημίχρονο ακόμα κι αν δεν σκόραρε: τρέλανε τον Κεντζιόρα κι όταν αυτός δεν είναι καλά η άμυνα του ΠΑΟΚ συνολικά γίνεται ευάλωτη. Επιπλέον τα ματς με την Ράγιο, σε μια στιγμή που οι υπόλοιποι έκαναν διακοπές, επέτρεψαν στον Σέρβο προπονητή να εμφανίσει μια ομάδα με αγωνιστικό ρυθμό και με μια σύνθεση κατάλληλη. Δεν ήταν μόνο ο Ζίνι που έδωσε πολλά στον Νίκολιτς. Ο Σέρβος, έχοντας βγάλει συμπεράσματα και από τα ματς που προηγήθηκαν, άλλαξε την σύσταση της μεσαίας γραμμής παίζοντας αυτή τη φορά με τέσσερις καθαρούς μέσους: στους Μάριν και Πινέδα προστέθηκαν ο Περέιρα και ο Γκατσίνοβιτς με σκοπό να περιορίσουν τους Οζντόεφ - Ζαφείρη, ενώ ειδικά ο Μάριν ασχολήθηκε και πολύ με τον Κωνσταντέλια περιορίζοντας τον μολονότι ο παίκτης του ΠΑΟΚ ξεκίνησε κεφάτος.

Ο Νίκολιτς δεν είχε τον Γιόβιτς που πονάει, αλλά θυσίασε και τον Κοϊτά αρχικά. Ηξερε ότι ο υποχρεωμένος να κάνει αποτέλεσμα ΠΑΟΚ θα κρατήσει την μπάλα πιο πολύ και παρουσίασε μια ομάδα ικανή να εκμεταλλευτεί στιγμές: έτσι κι έγινε. Η ΑΕΚ είχε στο πρώτο ημίχρονο λίγες αλλά μεγάλες ευκαιρίες: κι αν προηγήθηκε με αυτογκόλ του Κεντζόρα (από σέντρα του Περέιρα που λειτουργεί στο 36΄ ως εξτρέμ) αυτό δεν είναι τυχαίο. Πανικόβαλε την άμυνα του ΠΑΟΚ όπως και όσο χρειαζόταν. Ο Νίκολιτς είχε απαντήσεις και στην επανάληψη. Εχασε τους Πενράις και Περέιρα από μικροτραυματισμούς και τους αντικατέστησε με τον Πήλιο και τον Ζοάο Μάριο υποχρεωτικά. Αλλά η κίνηση ματ στη σκακιέρα ήταν το πέρασμα του Κοϊτά αντί του κιτρινισμένου Γκατσίνοβιτς σε μια στιγμή που ο ΠΑΟΚ ήταν υποχρεωμένος να ανεβεί πιο ψηλά. Ο Κοϊτά με χώρους στην διάθεσή του έδωσε την χαριστική βολή στον ΠΑΟΚ με ένα σλάλομ πριν ο Πινέδα εκμεταλλευόμενος κι αυτός ένα ακόμα λάθος της άμυνας του ΠΑΟΚ μπει με την μπάλα στα δίχτυα θυμίζοντας ότι είναι ο καλύτερος χαφ που αγωνίζεται στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Κι ο ΠΑΟΚ; Ο ΠΑΟΚ έχει χαθεί σε ένα χειμώνα που δεν λέει να τελειώσει. Ο Ρασβάν Λουτσέσκου επικαλέστηκε τις απουσίες που είναι όντως μεγάλες: ο Μεϊτέ, ο Ζίφκοβιτς, ο Κένι, ο Μιχαηλίδης, ο Γιακουμάκης έχουν μεγάλη βαρύτητα ειδικά αν σκεφτείς ποιοι παίζουν στις θέσεις τους. Είναι φανερό πως όταν οι επιλογές του Ρουμάνου γίνονται υποχρεωτικές, ο ΠΑΟΚ δεν λειτουργεί: ο προπονητής πρώτος σκέφτεται αυτούς που λείπουν. Χθες ο Λουτσέσκου έχασε και τον Λόβερν (που ήταν πάντως μετριότατος) και η ιδέα του ήταν να αλλάξει κάπως την άμυνα στο ημίχρονο (με το πέρασμα του Κένι αντί του Σάντσες και την υποχρεωτική χρησιμοποίηση του Μιχαηλίδη) μήπως και ο χωρίς φάσεις ΠΑΟΚ πατήσει καλύτερα. Δεν συνέβη ποτέ. Μου έδωσε μάλιστα την εντύπωση πως ο ΠΑΟΚ έπαιξε με το μυαλό στον τελικό του κυπέλλου που ακολουθεί βλέποντας ένα τίτλο. Μόνο που ο τίτλος για να γιορταστούν τα εκατό του χρόνια όπως πρέπει ήταν το πρωτάθλημα: το κύπελλο δεν είναι ποτέ τίποτα πιο πολύ από μια παρηγοριά.

Ο Ολυμπιακός που επιμένει

Μια παρηγοριά είναι και για τον Ολυμπιακό η νίκη στη Λεωφόρο κόντρα στον ΠΑΟ. Αλλά δεν είναι μια τυχαία νίκη. Η επίσκεψη των οπαδών στην προπόνηση της περασμένης Τετάρτης και οι σκληρές συζητήσεις με τον προπονητή και τους παίκτες μέτρησαν πολύ – αλλά για αυτό υπόσχομαι ένα κομμάτι αύριο. Ας μείνουμε σήμερα στα αμιγώς αγωνιστικά. Στη Λεωφόρο δεν υπήρξε ένας εξαιρετικός Ολυμπιακός που κέρδισε διαδικαστικά τον ΠΑΟ όπως δείχνει το τελικό σκορ (0-2). Δεν ήταν άψογοι ούτε ο Ρέτσος που είχε και λάθος πάσες, ούτε καν ο Πιρόλα που βγήκε λάθος σε αρκετές περιπτώσεις ειδικά στην αρχή. Δεν ήταν αψεγάδιαστοι ούτε ο Ορτέγκα που πήρε κίτρινη γρήγορα, ούτε ο Κοστίνια που επιθετικά ειδικά δεν βοήθησε και που έγινε και αλλαγή. Ο Ολυμπιακός πήρε το ματς με δυο πραγματικούς διακριθέντες: τον Εσε που έτρεξε πάλι για όλους και τον Τσικίνιο που ήταν μετά από καιρό πολύ λειτουργικός – ούτε ο Ζέλσον, ούτε ο Ροντινέι (οι δυο σκόρερς δηλαδή) δεν έκαναν ένα μεγάλο ματς, ενώ κι ο ΕλΚαμπί έχασε γκολ που για την κλάση του ήταν εύκολα. Όμως συνολικά η ομάδα του Μεντιλίμπαρ ήταν ψυχωμένη κι έτοιμη να εκμεταλλευτεί λάθη μετά το πρώτο της κακό δεκάλεπτο: η νίκη μοιάζει με τις νίκες που πήρε εκτός έδρας ο χωρίς άγχος περσινός Ολυμπιακός στα play off απέναντι στον ΠΑΟ και στην ΑΕΚ. Γιατί; Πρώτα από όλα γιατί αγωνίστηκε η περσινή του ομάδα – και το έκανε και για τον προπονητή της που όχι τυχαία έστειλε στο γήπεδο τα παιδιά του και μόνο, όλους δηλαδή τους παίκτες που είχε πέρυσι. Κι έπειτα γιατί βρήκε απέναντί του ένα Παναθηναϊκό χωρίς αρχή, μέση και τέλος που δεν έπαιξε ούτε καν άμυνα της προκοπής όπως στην Τούμπα ή στο Καραϊσκάκη, πράγμα που για να βραχυκυκλώσεις τον Ολυμπιακό φέτος είναι το βασικό απαραίτητο.

Στη Λεωφόρο είδαμε μια ομάδα που έπαιξε για ένα προπονητή που την πιστεύει και μια ομάδα που έπαιξε με ένα προπονητή που ακόμα την ομάδα του δεν την πιστεύει. Ο Μπενίτεθ φοβάται τον ΠΑΟ στα μετόπισθεν και παίζει σταθερά με πέντε αμυντικούς ακόμα κι αν δεν υπάρχει λόγος (χθες πχ μετά το 0-1), περιμένει από τον Ρενάτο να σηκώσει την μεσαία γραμμή εκτιμώντας πως είναι ο μόνος με τις εμπειρίες να το κάνει και δεν μοιάζει να εμπιστεύεται και πολύ τους κυνηγούς του: χθες άλλαξε τον Τετέη γιατί πήρε κάρτα, αλλά και γιατί κράτησε εντός περιοχής τον Γκαρθία άνευ λόγου ρισκάροντας ένα φάουλ που θα μπορούσε να είναι και πέναλτι. Φανερά επίσης δεν μοιάζει να περιμένει τίποτα από τον Αντίνο: αν δεν είχε πληρωθεί τόσο ακριβά αμφιβάλω κι αν θα τον ξεκινούσε. Ο ΠΑΟ κινδυνεύει σοβαρά να τελειώσει την σεζόν έχοντας πάλι «κάψει» ένα σωρό παίκτες – φυσικά κι ένα ακόμα προπονητή. Χρωστάω και υπόσχομαι και για αυτόν ένα ειδικό σημείωμα. Τα δυο ματς με την ΑΕΚ που ακολουθούν μοιάζουν δοκιμασίες απερίγραπτα δύσκολες: ας μην ξεχνάμε πως στα ματς της κανονικής περιόδου ο Γιόβιτς έχει βάλει στον ΠΑΟ δυο τσουβάλια γκολ.

Πολλές ανακατατάξεις

Είχαμε σημαντικές εξελίξεις και στα play off για τις θέσεις 5 έως 8 και στα play out. Αρκεί κανείς να δει την βαθμολογία των διοργανώσεων. Ο ΟΦΗ με την νίκη του επί του Λεβαδειακού τον πλησίασε στους 2 βαθμούς και ο Αρης με την περιπετειώδη νίκη του στο ματς με το Βόλο (την πρώτη μετά από δυόμισι μήνες…) τον πλησίασε στους 3. Αν ο ΠΑΟΚ πάρει το κύπελλο για το εισιτήριο για τους προκριματικούς του Conference League θα γίνει χαμός – αν βέβαια πάρει το κύπελλο ο ΟΦΗ θα έχουμε μια διοργάνωση στην οποία ο νικητής δεν θα κερδίσει τίποτα – την πρώτη στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Χαμός και στα play out. Η ΑΕΛ χάνοντας και στο Περιστέρι επιβεβαίωσε την κρίση της. Ο Αστέρας που ήταν τυχερός και πήρε ένα βαθμό με την Κηφισιά την πλησίασε στους δυο πόντους. Αλλά ο Πανσερραϊκός που γνωρίζοντας τα αποτελέσματα των δύο πέρασε από το Αγρίνιο με νίκη (2-3) χάρη σε ένα μαγικό Τεσέιρα τους προσπέρασε και τους δυο. Και τις δέκα τελευταίες αγωνιστικές έχει κάνει πιο πολλούς βαθμούς από όλους όσους βρίσκονται στα play out – πλην του Ατρόμητου που κανείς δεν καταλαβαίνει τι σχέση έχει με αυτά. Και μπράβο του…