Το κοινό τραγούδι Παρτιζάνων και ΠΑΟΚτσήδων για τα 100 χρόνια (video)

• ΠΑΟΚ - Παρτιζάν: Μια σχέση που έγινε τρόπος ζωής

Η σχέση ανάμεσα στους οπαδούς του ΠΑΟΚ και της Παρτιζάν δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Πρόκειται για μία από τις πιο δυνατές και διαχρονικές αδελφοποιήσεις στον κόσμο των οργανωμένων, που μετρά χρόνια κοινών στιγμών, παρουσιών και εικόνων από γήπεδα σε Ελλάδα και Σερβία.

Αυτή τη φορά, η σύνδεση αυτή πήρε μια διαφορετική μορφή. Με αφορμή τη συμπλήρωση 100 χρόνων από την ίδρυση του ΠΑΟΚ και 80 της Παρτιζάν, οι φίλοι των δύο ομάδων προχώρησαν στη δημιουργία ενός κοινού τραγουδιού, το οποίο ερμηνεύεται τόσο στα ελληνικά όσο και στα σέρβικα.

Ένα ακόμη κομμάτι σε μια ιστορία που συνεχίζει να γράφεται, με κοινό παρονομαστή την ίδια ταυτότητα και το ίδιο συναίσθημα: «Ίδια χρώματα, ίδια θρησκεία» - «Ista vera, ista boje».

Δείτε Επίσης

«Bizim ΠΑΟΚ, ο Δικός μας ΠΑΟΚ»: Οι «ασπρόμαυρες» ιστορίες των φιλάθλων στο ντοκιμαντέρ του Gazzetta

Όπως αναφέρουν οι ίδιοι οι Σέρβοι στην περιγραφή του βίντεο, «με την ευκαιρία των 100 χρόνων του ΠΑΟΚ και των 80 της Παρτιζάν, σε συνεργασία με τα αδέρφια μας από τη Θεσσαλονίκη, κάναμε κάτι που δεν έχει ξαναδεί ο κόσμος των οπαδών. Ηχογραφήσαμε ένα κοινό τραγούδι που τραγουδήθηκε στα σέρβικα και στα ελληνικά. Ίδια χρώματα – ίδια πίστη».

Τα γυρίσματα του βίντεο πραγματοποιήθηκαν και στις δύο χώρες, με εικόνες από εκδρομές, κερκίδες και τα γήπεδα των δύο ομάδων να συνθέτουν το σκηνικό.

Παράλληλα, δεν έλειψαν και οι στιγμές μνήμης, με αναφορές στα «αετόπουλα» που χάθηκαν στη Ρουμανία, αλλά και στον δολοφονημένο από οπαδό του Άρη, Κλεομένη, αποτυπώνοντας ότι αυτή η σχέση δεν αφορά μόνο το παρόν, αλλά και όσους δεν είναι πια εδώ.

ΠΑΟΚ - Παρτιζάν: Μια σχέση που έγινε τρόπος ζωής

Η σχέση των οπαδών του ΠΑΟΚ με εκείνους της Παρτιζάν δεν προέκυψε τυχαία. Όπως συμβαίνει συνήθως, ξεκίνησε από ανθρώπους. Από προσωπικές επαφές που, με το πέρασμα των χρόνων, μετατράπηκαν σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από μια απλή γνωριμία κερκίδας.

Ο Χρήστος Παπανικολάου, γνωστός ως «αρχηγός», και ο Ούρος Ράικοβιτς από τους Grobari ήταν τα πρόσωπα που έβαλαν τα θεμέλια αυτής της σχέσης, χωρίς τότε να μπορούν να φανταστούν την εξέλιξή της. Οι πρώτες επαφές καταγράφονται στα τέλη της δεκαετίας του ’80, όταν ο μπασκετικός ΠΑΟΚ ταξίδεψε στο Βελιγράδι για να αντιμετωπίσει τον Ερυθρό Αστέρα.

«Εκείνη την εποχή η μισή Θεσσαλονίκη σπούδαζε στο Βελιγράδι και υπήρχαν επαφές. Οι οπαδοί της Παρτιζάν ήθελαν να έρθουν μαζί μας στο γήπεδο», θυμάται ο Παπανικολάου, περιγράφοντας τα πρώτα βήματα μιας σχέσης που άρχισε να δυναμώνει μετά το 1990, σε μια περίοδο έντονων εξελίξεων στην πρώην Γιουγκοσλαβία.

Καθοριστική στιγμή αποτέλεσε η άρνηση της Θύρας 4 σε πρόταση του Αρκάν για παρουσία στον τελικό Ερυθρός Αστέρας – Μαρσέιγ στο Μπάρι. «Αρνηθήκαμε γιατί μάθαμε ότι ήθελε να δημιουργήσει μια παραστρατιωτική οργάνωση. Ήταν καθαρά πολιτική κίνηση. Αυτή την άρνηση, οι οπαδοί της Παρτιζάν την εκτίμησαν», εξηγεί.

Η σχέση δεν έμεινε εκεί. Στα χρόνια του εμφυλίου, άνθρωποι από τη Σερβία βρήκαν καταφύγιο στη Θεσσαλονίκη, ακόμη και σε σπίτια οπαδών του ΠΑΟΚ. «Είναι περήφανοι και φιλότιμοι άνθρωποι. Αν τους κάνεις ένα καλό, προσπαθούν να στο επιστρέψουν», σημειώνει ο «αρχηγός», περιγράφοντας τη βάση πάνω στην οποία «χτίστηκε» η εμπιστοσύνη.

Στις 6 Φεβρουαρίου 1997, στο Αλεξάνδρειο, γράφτηκε ένα ακόμη κομμάτι αυτής της ιστορίας. Στον αγώνα Παρτιζάν – Σπλιτ, οι φίλοι του ΠΑΟΚ βρέθηκαν στο γήπεδο για να υποστηρίξουν τη σερβική ομάδα. «Από τότε θέλουν να μας το ανταποδώσουν σε κάθε ευκαιρία», λέει χαρακτηριστικά.

Από εκεί και πέρα, η σχέση μεγάλωσε, απλώθηκε και πέρασε από γενιά σε γενιά. Και σήμερα, περίπου ένα τέταρτο του αιώνα μετά, δεν είναι απλώς μια αδελφοποίηση. Είναι μια κοινή ταυτότητα, με εικόνες, στιγμές και πλέον… τραγούδια που τη συνοδεύουν.