Ο Νίκος Κατσούρης στο Gazzetta: Από το Βόρειο Σέλας στην Βραζιλία και συγγραφέας για την αγάπη του για τον Ολυμπιακό!

Το όνομα αυτού Νίκος Κατσούρης. Δικηγόρος (με δικό του γραφείο), μπαμπάς δύο κοριτσιών και παθιασμένος από μικρός με τον αγαπημένο του Ολυμπιακό. Με αφορμή τα 101 χρόνια ζωής των Πειραιωτών ο επί σειρά ετών φίλαθλος των Ερυθρόλευκων διηγείται στο Gazzetta το πώς αγάπησε αυτήν την ομάδα, τα ταξίδια που έχει κάνει σε όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, το πώς έγινε θέμα στο site της UEFA και βέβαια το πώς συνέβη να γράψει το βιβλίο του «Σε Χώμα Ελληνικό» για το φάιναλ φορ της Κωνσταντινούπολης έπειτα από το προσωπικό του τότε ταξίδι.

Μέσα σε αυτά τα ταξίδια υπήρχαν και τα απρόοπτα. Ουκ ολίγα. Ένα από τα απρόοπτά του σε ταξίδι - το οποίο ανέφερε μετά - ήταν που πηγαίνοντας για την Σερβία και το παιχνίδι του 2-2 του Ολυμπιακού με την Μπάτσκα Τόπολα (τον Οκτώβριο του 2023) ανέβασε για τα καλά θερμοκρασία το αμάξι του και «κάηκε». Αναγκαστικά το άφησε στα Σκόπια και νοίκασε με την παρέα του άλλο όχημα. Μάλιστα η οδική βοήθεια ήρθε μετά από 3 ώρες, το αμάξι δεν γινόταν να φτιαχτεί άμεσα και ούτε καν την επόμενη ημέρα και τελικώς βρέθηκε ξανά στην Ελλάδα έναν μήνα μετά και φτιάχτηκε εκεί!

Αρχικά ο ίδιος ως προς το πώς αγάπησε τον Ολυμπιακό και έγινε Ολυμπιακός τόνισε: «Καταρχάς ευχαριστώ πολύ για την φιλοξενία. Είναι τιμή μου πραγματικά να βρίσκομαι σε ένα μεγάλο ειδησεογραφικό site όπως το Gazzetta. Ευχαριστώ πολύ για την τιμή. Τώρα ο Ολυμπιακός: να πούμε ότι γεννήθηκα. Να πούμε ότι έγινα.

Ο πατέρας μου είναι Ολυμπιακός. Πήγαινε αυτός από μικρό παιδί στο γήπεδο. Έτσι - από 1,5 έτους όπως μου έχει πει - με έχει πάρει μαζί του στο γήπεδο. Μου έχει πει σε ποιό παιχνίδι. Ήταν τον Μάρτιο του 1979 σε ένα παιχνίδι Ολυμπιακός - Ηρακλής (4-0), που ήταν η πρώτη μου φορά στο παλιό γήπεδο Καραϊσκάκη. Συστηματικά από τις αρχές της δεκαετίας του '80 πήγαινα μαζί του γήπεδο. Πηγαίνω ακόμα μαζί του γήπεδο. Πλέον μετά τα φοιτητικά μου χρόνια πηγαίνω και εγώ με την δικιά μου παρέα.

Ο Ολυμπιακός είναι μέρος της καθημερινότητάς μου. Είναι κυριολεκτικά μέρος της οικογένειάς μου. Θα τον ακολουθώ όσο μπορώ. Όσο βαστάνε τα πόδια μου».

Από εκεί και πέρα ο ίδιος μίλησε για:

Τα ταξίδια που έχει κάνει στο εξωτερικό και το εσωτερικό: Στο εσωτερικό κυριολεκτικά είναι αμέτρητα. Είναι πραγματικά σε κάθε πόλη και χωριό που έχει παίξει ο Ολυμπιακός. Στο εξωτερικό είναι περίπου 60 παιχνίδια. Το πρώτο μου ήταν το 1996, στη Βουδαπέστη με την Φερεντσβάρος. Ήταν Σεπτέμβριος του 1996. Από τότε είναι περίπου 60 παιχνίδια στο εξωτερικό που έχω δει τον Ολυμπιακό σε όλα τα αθλήματα: ποδόσφαιρο, μπάσκετ, βόλεϊ, πόλο, ανδρικά και γυναικεία και λοιπά.

Το πιο ακραίο ταξίδι: Έχουν συμβεί πολλά σε ταξίδια μου. Ακραίο είναι το βιβλίο που κρατάς στα χέρια σου. Αφορά στο ταξίδι μου στο φάιναλ φορ του 2012 στην Κωνσταντινούπολη. Όπου κυριολεκτικά παράτησα την οικογένειά μου με τον κουμπάρο μου. Φύγαμε και ζήσαμε αυτά που ζήσαμε και που τα αναφέρω στο βιβλίο μου. Οσον αφορά τα απρόοπτα και σκηνικά σε ταξίδια πραγματικά και στα 60 παιχνίδια όλο και κάτι έχει συμβεί. Τι να πρωτοαναφέρω...

Καθυστερήσεις πολλές. Τώρα να αναφέρω ας πούμε ένα παράδειγμα σε ένα ταξίδι που είχαμε κάνει το 2018 για Λουξεμβούργο που παίζαμε με την Ντουντελάνζ. Τότε για οικονομικούς λόγους - γιατί είχα βρει απευθείας πτήση για Λουξεμβούργο που ήταν 400 ευρώ - με την παρέα μου προσπαθήσαμε να βρούμε εναλλακτικούς τρόπους. Πήγαμε τότε Αθήνα - Σόφια - Σόφια - Φρανκφούρτη και μετά οδικώς. Δεν είχαμε υπολογίσει όμως το μποτιλιάρισμα την ώρα που φτάσαμε στην Φρανκφούρτη, που ήταν... σαν του Κηφισού. Κάνεις ας πούμε μία απόσταση 10 χλμ. σε 2 ώρες. Τότε μία απόσταση για να βγούμε από τον περιφερειακό της Φρανκφούρτης μας πήρε 2.5 ώρες περίπου με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο γήπεδο στο Λουξεμβούργο 7 λεπτά πριν την έναρξη ενώ θα μπορούσαμε να ήμασταν 2 με 2.5 ώρες πριν.

Περιστατικά πάρα πολλά μπορώ να θυμηθώ. Πραγματικά κάθε χρόνο μπορώ να θυμηθώ απρόοπτα που μας έχουν συμβεί. Σε άλλο παιχνίδι στην Κωνσταντινούπολη με την Μπασακσεχίρ. Αυτό ήταν το 2019. Είχαμε κανονίσει να πάμε οδικώς. Εγώ γενικά επιλέγω είτε οδικώς είτε με πολλές ανταποκρίσεις με αεροπλάνα κυρίως για οικονομικούς λόγους. Για να μας βγει φτηνότερο το ταξίδι.

Τότε δεν μας έδωσαν εισιτήρια καθόλου και πήγαμε κυριολεκτικά... «καταδρομική». Βρεθήκαμε καμία 30αριά - 40 αμάξια θυμάμαι απ' όλη την Ελλάδα. Ναυλώσαμε μόνοι μας λεωφορείο στην Κωνσταντινούπολη για να πάμε γήπεδο. Είχαμε συννενοηθεί με την ΠΑΕ Ολυμπιακός ότι θα βρεθούμε εκεί πέρα κάποια άτομα. Μπήκαμε μέσα χωρίς να έχουμε εισιτήρια και είχαμε ζήσει και ένα πάρα πολύ σημαντικό διπλό μάλιστα.

Το πιο ξεχωριστό του ταξίδι: Σίγουρα το ταξίδι στην Βραζιλία το 2024 στο Διηπειρωτικό. Ήταν ένα ξεχωριστό ταξίδι. Ένα απίθανο ταξίδι. Ήταν για την Κ19 του Ολυμπιακού που έπαιζε στο Διηπειρωτικό στον τελικό σε ένα ιστορικό γήπεδο, το Μαρακανά. Έναν Ναό του ποδοσφαίρου. Όσο και εάν σου φαίνεται περίεργο και εκεί ήταν μία καταδρομική. Πήγαμε μόνο για το παιχνίδι. Έφτασα στην άλλη άκρη της γης μόνο για το παιχνίδι. Δηλαδή καθίσαμε 2 μέρες. Εάν σκεφτείς ότι είναι ένα ταξίδι 30 ωρών: 30 να πας και 30 να γυρίσεις με τις ανταποκρίσεις ήταν εμπειρία ζωής. Είδαμε έναν πολιτισμό που δεν τον βρίσκουμε εύκολα. Ωραίοι άνθρωποι.

Το να πανηγυρίζεις γκολ του Ολυμπιακού μέσα στο Μαρακανά - γιατί είχαμε προηγηθεί, εντάξει χάσαμε αλλά συμβαίνουν αυτά - ήταν ένα απίστευτο συναίσθημα. Ήταν απίθανα. Τώρα για άλλες εκδρομές. Ήταν επίσης φανταστική φέτος στο Καζακστάν. Στην Αστάνα που πήγαμε και είχαμε -37. Δηλαδή μέχρι και στα αεροπλάνα έκαναν αποπαγοποίηση για να φύγουμε. Είχα κάνει μία εσωτερική πτήση - σύνορα με Κίνα - για να φτάσω εκεί. Ήταν πολύ ωραία. Και αυτή που είπες στον Βόρειο Πόλο πέρυσι: στο Μπόντο.

Ήταν πραγματικά στην πινέζα της γης. Δεν υπήρχε κάτι άλλο πιο πάνω. Φτάσαμε στην πινέζα της γης για τον Ολυμπιακό. Δοξάζω τον Θεό για αυτά που έχω ζήσει. Είτε έχουμε χάσει - γιατί στο Μπόντο φάγαμε 3 γκολ - αλλά οι εμπειρίες είναι ανεξίτηλες.

Το πόσα διαφορετικά αθλήματα έχει δει στο εξωτερικό: Κυρίως ποδόσφαιρο. Για το μπάσκετ έχω πάει σε 8-9 φάιναλ φορ. Έχω πάει σε αρκετά φάιναλ φορ στο πόλο και ανδρών και γυναικών. Για το βόλεϊ σε κάποια παιχνίδια ομίλων. Κυρίως είναι ποδόσφαιρο. Για το χάντμπολ δεν έχω κάνει ακόμα εκδρομή. Θα γίνει και αυτό.

Το πώς έφτασε να δώσει συνέντευξη στο site της UEFA: Ένας συνάδελφός σου με είχε συστήσει. Ηθελαν κάποιον που να μπορεί να μιλήσει για τον Ολυμπιακό. Κυρίως για το ποδόσφαιρο και τις εκδρομές. Ήταν μία πάρα πολύ ωραία εμπειρία και αυτή. Γενικά εγώ μπορώ να μιλάω ώρες για τον Ολυμπιακό.

Το εάν υπάρχει άλλη κορυφαία προσωπική του στιγμή πλην του Conference: Είναι αυτά που σου είπα. Είναι οι εκδρομές που μένουν οι μακρινές. Το να πας να συναντήσεις και να δεις τον Ολυμπιακό στα πέρατα της γης. Είναι η εκδρομή στην Βραζιλία. Στο Ρίο Ντε Τζανέιρο. Ήταν απίστευτη εμπειρία. Μοναδική. Και ήταν τελικός Διηπειρωτικού. Μπορεί να αφορά Κ19 αλλά ήταν τελικός Διηπειρωτικού. Δηλαδή ότι πιο σημαντικό όπου μπορεί να φτάσει μία ομάδα και ένας οπαδός.

Το βιβλίο του για το φάιναλ φορ της Κωνσταντινούπολης: Αυτό το βιβλίο το έγραψα στην πρώτη καραντίνα και με το που κλείσαμε για πρώτη φορά και μείναμε όλοι σπίτια μας. Όπως θυμόμαστε όλοι οι περισσότεροι ξεκίνησαν περπάτημα, να πηγαίνουν σούπερ μάρκετ για διασκέδαση, να βλέπουν τηλεόραση από το πρωί μέχρι το βράδυ και πλατφόρμες Netflix και λοιπά. Η αλήθεια είναι ότι δεν μου αρέσουν εμένα και πολύ αυτά. Και λέω πώς θα αξιοποιήσω δημιουργικά τον χρόνο μου;

Σε όσους φίλους είχα διηγηθεί την ιστορία αυτής της εκδρομής μου έλεγαν 'Νίκο αυτό είναι για βιβλίο. Βρες χρόνο και κάντο'. Λέω ρε παιδιά με την καθημερινότητα δεν γίνεται αυτό το πράγμα. Και με το που κλειστήκαμε μέσα στην πρώτη καραντίνα λέω να η ευκαιρία. Κάθισα να το γράψω. Μου πήρε περίπου έναν μήνα. Δεν είχα ξεχάσει τίποτα απολύτως. Είναι 100% αληθινή ιστορία. Δόξα τω Θεώ όλος ο κόσμος που το έχει διαβάσει μου έχει πει τα καλύτερα λόγια. Και αυτό είναι η μεγαλύτερη τιμή. Για αυτό κιόλας το έχω βγάλει μόνος μου. Για αυτό το δίνω σε φίλους. Αυτή είναι η μεγαλύτερη ανταμοιβή. Δεν εξαγοράζεται με τίποτα. Να μου λέει κόσμος απ' όλα τα μήκη και τα πλάτη της γης, από Ευρώπη και από Αμερική, Καναδά, Αυστραλία, Αφρική και Ασία, ότι έχει διαβάσει το βιβλίο μου. Είναι η μεγαλύτερη τιμή.

Το πόσος κόσμος συγκινήθηκε ή βούρκωσε διαβάζοντας το βιβλίο του: Πολύς κόσμος. Μπορώ να πω και για συγκεκριμένους ανθρώπους, που ήταν τεράστια τιμή (για μένα). Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα σχόλια του Αχιλλέα Σταύρου από τον Καναδά που το είχε διαβάσει με τον γιο του, που έχει κάποια θέματα υγείας και δεν χρειάζεται να αναφερθούμε. Το είχε διαβάσει και στον γιο του και είχε συγκινηθεί. Τα ίδια μου έχουνε πει καπετάνιοι απ' όλη την γη που έχω μιλήσει. Είμαι στο τάδε σημείο, περνάω τον Περσικό Κόλπο - που έχει τώρα θέματα - ή να μου λένε βρίσκομαι στην Αυστραλία και διαβάζω το βιβλίο σου. Δεν εξαγοράζεται με τίποτα αυτό το πράγμα. Είναι απίθανο.

Το τι είναι ο Ολυμπιακός για τον ίδιο: Πολλοί με ρωτάνε τι είναι Ολυμπιακός για σένα. Εγώ τους λέω Ολυμπιακός είναι αυτό που δεν καταλαβαίνουν οι άλλοι. Το λέει ένα σύνθημα και κακώς που δεν το λέμε πιο συχνά στο γήπεδο. Είναι ένα σύνθημα που λέει 'για το όνομά σου, την ιστορία, για όλα τα χρόνια μου σε χιόνια και σε κρύα, για την αγάπη μου την μεγάλη και αυτό που δεν καταλαβαίνουνε οι άλλοι'. Για μένα αυτό είναι Ολυμπιακός. Αυτό που δεν καταλαβαίνουνε οι άλλοι. Άλλος το λέει τρόπο ζωής, άλλος το λέει ιδέα και άλλος το λέει θρησκεία. Εγώ λέω αυτό που δεν καταλαβαίνουνε οι άλλοι. Που δεν χρειάζεται να καταλάβουν οι άλλοι.

Την ευχή του για τα 101 χρόνια του Ολυμπιακού: Υγεία σε όλη την ομάδα. Σε όλα τα τμήματα. Σε εμάς τους φιλάθλους, τους οπαδούς και την διοίκηση. Μόνο υγεία και να είμαστε εδώ και στα 150 χρόνια και να συζητάμε για την ομάδα μας, τον Ολυμπιακό. Την μεγάλη μας αγάπη.