Ο ΠΑΟΚ είναι μια ομάδα που παίζει πάνω από τα όριά της

Η Τούμπα άδειασε αργά το βράδυ της Κυριακής χωρίς όμως απογοητευμένα πρόσωπα στους γύρω δρόμους της. Όχι γιατί το 0-0 με την ΑΕΚ ήταν το αποτέλεσμα που περίμενε ο κόσμος του ΠΑΟΚ, αλλά γιατί όσοι βρέθηκαν στις εξέδρες είδαν μια ομάδα να δίνει ό,τι είχε και ό,τι δεν είχε σε μια περίοδο που η σεζόν δοκιμάζει τα όριά της.

Δεν πρέπει να υπάρχουν παράπονα για την προσπάθεια αυτών των ποδοσφαιριστών που παίζουν ασταμάτητα, πολλές φορές ξεπερνούν τα όριά τους και μας δείχνουν τι σημαίνει ψυχή, παίζοντας ακόμα και με ένεση, όπως συνέβη με τον Σουαλιό Μεϊτέ.

Το σύνολο του Λουτσέσκου παίζει ασταμάτητα. Ντέρμπι, Ευρώπη, ξανά ντέρμπι, ξανά παιχνίδια υψηλής έντασης. Μέσα σε λίγες εβδομάδες αντιμετώπισε Μπέτις, Λιόν στο Europa League, Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό στο κύπελλο, Άρη και τώρα την ΑΕΚ στο πρωτάθλημα, κουβαλώντας απουσίες, τραυματισμούς και μια καθημερινότητα χωρίς πραγματικό χρόνο αποκατάστασης. Μιλάμε για ματς που «σου… ρουφάνε πολλή ενέργεια», όπως επισήμανε ο Ρουμάνος τεχνικός.

Κι όμως, απέναντι σε έναν άμεσο ανταγωνιστή για τον τίτλο, δεν έδειξε ομάδα κουρασμένη. Έδειξε ομάδα που αρνείται να συμβιβαστεί. Αυτό είναι το μέταλλό της.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από το χρήστη PAOK FC (@paok_fc)

Ο ΠΑΟΚ μπήκε στο παιχνίδι με ένταση, κέρδισε το πέναλτι, είχε τη μεγάλη ευκαιρία να πάρει προβάδισμα και για ένα εικοσάλεπτο έμοιαζε να ελέγχει απόλυτα τον ρυθμό. Όμως, κακά τα ψέματα, η απόκρουση από τον Στρακόσα άλλαξε τη ψυχολογία του αγώνα. Δεν κράτησε απλώς το μηδέν για την ΑΕΚ· της έδωσε χρόνο να ισορροπήσει και να μείνει μέσα στο παιχνίδι.

Από εκεί και μετά το ντέρμπι πήγε εκεί που συχνά οδηγούνται τέτοιες αναμετρήσεις: στη δύναμη, στις μονομαχίες και στις λεπτομέρειες. Ο ΠΑΟΚ συνέχισε να πιέζει, αλλά η καθαρή τελική ενέργεια έλειψε για ένα μεγάλο χρονικό διάστημα. Η ΑΕΚ βρήκε τις δικές της στιγμές, είχε δύο δοκάρια, απείλησε στην κόντρα, όμως η αίσθηση του αγώνα δεν άλλαξε ποτέ πραγματικά. Καμία από τις δύο ομάδες δεν ήταν διατεθειμένη να ρισκάρει πέρα από ένα σημείο. Γιατί και οι «ασπρόμαυροι» είχαν τις μεγάλες στιγμές τους, με τον Οζντόεφ και κυρίως με τον Καμαρά.

Αυτό που ξεχώρισε για τον ΠΑΟΚ, επιμένω σ’ αυτό, ήταν η προσπάθεια. Έβλεπες τον Ζίβκοβιτς να τρέχει ασταμάτητα, τον Τάισον όταν πήγε στη φυσική του θέση στα άκρα να ζητά συνεχώς μπάλα, τους Μπάμπα και Κένι να ανεβοκατεβαίνουν τις πλευρές, ο άξονας να παλεύει μέχρι εξάντλησης, οι στόπερ να δίνουν λύσεις. Ποδοσφαιριστές που εδώ και εβδομάδες παίζουν στο «κόκκινο», χωρίς να χαμηλώνουν ένταση.

Δεν είναι τυχαίο ότι και ο Ραζβάν Λουτσέσκου στάθηκε πρώτα απ’ όλα στην προσπάθεια. «Αυτά τα πράγματα με κάνουν περήφανο για τους παίκτες μου», είπε μετά το τέλος. Και ήταν ίσως η πιο ειλικρινής αποτύπωση της βραδιάς. Γιατί όταν αναγκάζεσαι να μετακινείς παίκτες εκτός φυσικών ρόλων, να βάζεις χαφ στο «δέκα» και να αναπροσαρμόζεις συνεχώς τη δομή της ομάδας, η συνοχή δοκιμάζεται. Παρ’ όλα αυτά, ο ΠΑΟΚ έμεινε ανταγωνιστικός.

Το ντέρμπι δεν είχε νικητή, αλλά είχε ποδοσφαιρικό περιεχόμενο. Είχε ένταση, τακτική, μεγάλες φάσεις και δύο ομάδες που γνωρίζουν πως το πρωτάθλημα θα κριθεί μέχρι το τέλος. Και ίσως αυτό είναι το πιο ειλικρινές συμπέρασμα: η μάχη των τριών συνεχίζεται και θα κριθεί στη φόρμα, στις λεπτομέρειες, ίσως μάλιστα παίξουν ρόλο και οι ισοβαθμίες, που αυτή την στιγμή την έχει ο ΠΑΟΚ μετά τα δύο ματς της κανονικής περιόδου, και –κυρίως– στην αντοχή των ομάδων.

Για τον «Δικέφαλο του Βορρά», το ζητούμενο τώρα είναι ξεκάθαρο. Να αντέξει μέχρι να επιστρέψουν τα κομμάτια που λείπουν. Γιατί η απουσία ποιότητας, όπως αυτή του Κωνσταντέλια, φάνηκε σε στιγμές που το παιχνίδι ζητούσε το κάτι παραπάνω. Εκείνη τη μία ενέργεια που ξεκλειδώνει ισορροπίες.

Το 0-0 δεν έδωσε προβάδισμα σε κανέναν. Άφησε όμως κάτι πιο σημαντικό: την αίσθηση ότι αυτή η ομάδα παραμένει όρθια. Και σε μια σεζόν που δοκιμάζει χαρακτήρες, αυτό καμιά φορά αξίζει περισσότερο από μια απλή νίκη.