Ο Παναθηναϊκός χάλια μαύρα και στο Περιστέρι...

Πειράματα σε αγωνιστική όπου ο Παναθηναϊκός θα μείωνε με νίκη την πιθανότητα ξεφτίλας της πέμπτης θέσης, εικόνα ποδοσφαιρικής τραγωδίας στο πρώτο ημίχρονο, απουσία σχεδίου στον αγωνιστικό χώρο, ελάχιστη επίδραση από τον πάγκο και νέα, ακόμη μία, χοντρή γκέλα στο Περιστέρι όπου διατηρεί το -9 από την τέταρτη θέση και τον Λεβαδειακό. Καμία πρόοδος, καμία βελτίωση, μόνο χειρότερη εικόνα στο πρωτάθλημα.

Ας τα πάρουμε από την αρχή...

Για αυτό το πρώτο ημίχρονο τι να πεις; Το χειρότερο στη φετινή ήδη κάκιστη χρονιά του Παναθηναϊκού στο πρωτάθλημα. Μία ομάδα χωρίς αρχή, μέση και τέλος, με ένα 4-4-2 μη λειτουργικό στη μεσαία γραμμή, χωρίς σχέδιο στην ανάπτυξη, με άμεσες μεταβιβάσεις προς τους εντελώς κομμένους με την υπόλοιπη ομάδα Ζαρουρί, Μπόκο, Πάντοβιτς και Τεττέη που έχαναν τις περισσότερες μονομαχίες. Το Τριφύλλι είχε άθλια εικόνα και δεν πήγε πίσω στο σκορ στα αποδυτήρια επειδή ο Λαφόν έπιασε το πέναλτι του Μίχορλ και γιατί οι γηπεδούχοι δεν είχαν ποιοτικές εκτελέσεις στις δύο μεγάλες στιγμές που έφτιαξαν με Γιουμπιτάνα και Μπάκου.

Δημιουργικά μόνο μια κεφαλιά του Ίνγκασον στο 15' και πως να γίνει διαφορετικά όταν απουσίαζαν συνεργασίες, ομαδικές κινήσεις και ανέβασμα των γραμμών ώστε να υπάρχουν επιλογές. Η έμπνευση του Ράφα Μπενίτεθ που αρνείται να κατασταλάξει σε ένα μόνιμο αγωνιστικό μοντέλο, δεν λειτούργησε στο αποψινό αρχικό σαρανταπεντάλεπτο. Όσο αυτό θα συνεχίζεται, τόσο θα μειώνονται οι πιθανότητες χημείας, κατανόησης του πλάνου και εξέλιξης μέσα από την πρόοδο και την βελτίωση. Είναι μη λειτουργικό, μη ωφέλιμο μέχρι στιγμής το ''κάθε παιχνίδι, άλλο σχέδιο''. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως μιλάμε για έναν ποδοσφαιρικό οργανισμό που έχει αλλάξει 6 προπονητές σε 2 χρόνια και διψά για λίγη σταθερότητα.

Στην ανάπαυλα κυριάρχησε η κοινή ποδοσφαιρική λογική. Ένας χαφ μέσα, ο Τσιριβέγια αντί του κακού απόψε Πάντοβιτς, 4-2-3-1, κράτημα της μπάλας, ισορροπία, ανέβασμα των γραμμών ορθολογικά συν την παρουσία του Ρενάτο στο αριστερό φτερό αντί του Μπόκου που δεν βοήθησε καθόλου. Ο Παναθηναϊκός είχε την συντριπτική κατοχή, βρήκε ηρεμία στις πάσες του και όχι προχειρότητα και έκλεισε τους γηπεδούχους στην περιοχή τους. Η πρώτη φάση ήρθε με το σουτ του Τσιριβέγια στο 50' και η μεγάλη με τον Τεττέη στο 62', εκεί όπου ο σέντερ φορ του Τριφυλλιού, όποιος και αν είναι, όπως και αν λέγεται, πρέπει αυτή την φάση αμαρκάριστος από την μικρή περιοχή με το κεφάλι να την στείλει στο πλεκτό.

Οι επόμενες αλλαγές άργησαν χαρακτηριστικά και όταν ήρθαν στο 81' δεν είχαν ούτε Παντελίδη, ούτε Πελίστρι αλλά ούτε και Ταμπόρδα σε ένα βράδυ όπου ο Μπακασέτας δεν ήταν καλός. Η επιθετικότητα του Παναθηναϊκού... έσβησε από την κεφαλιά του Τεττέη και μετά, ο Ατρόμητος απείλησε με Τσούμπερ και Μπάκου αλλά ευτυχώς ο Λαφόν ήταν στο ύψος των περιστάσεων όταν και όποτε χρειάστηκε. Με ένα υποφερτό, στα όρια του καλού εικοσάλεπτο από το 46' μέχρι και το 65' δεν μπορείς να νικήσεις κανέναν, ούτε μπορείς να έχεις την απαίτηση αυτό να συμβεί με δύο καλές στιγμές σε ένα ολόκληρο παιχνίδι.

Αυτή η εποχή με το κυνήγι της τέταρτης θέσης και της αποφυγής της απόλυτης ξεφτίλας του να μείνεις εκτός play offs δεν μπορεί να είναι εποχή για πειράματα, τα οποία τα πληρώνει πολύ ακριβά ο Παναθηναϊκός από παιχνίδι σε παιχνίδι που αυτά δεν λειτουργούν.

Και μια απορία: Πως με την εικόνα που είχε το ματς στο δεύτερο μέρος έμειναν στον πάγκο ο μοναδικός εξτρέμ με γκολ (Παντελίδης), ο μοναδικός ικανός στο 1vs1, Πελίστρι και το δεκάρι, Ταμπόρδα, που θα μπορούσε να αλλάξει τον κακό απόψε Μπακασέτα. Απλή απορία...