Άρης: Refuse (not) to win

Ο Άρης δεν φιλοτέχνησε πίνακα αναγεννησιακής εποχής επί ημερών Χιμένεθ υπό την έννοια ότι δεν εντυπωσίασε με το επίπεδο των εμφανίσεών του. Δείχνει, ωστόσο, να χτίζει νοοτροπία. Ναι, αυτό το refuse (not) to win που τον χαρακτήρισε και στην εκτός έδρας νίκη επί της Κηφισιάς και σ’ ένα παιχνίδι το οποίο, βάσει αριθμών, θα έπρεπε να είχε κριθεί αρκετά λεπτά νωρίτερα πριν το γκολ (87’) του Γκαμπριέλ Μισεουί. Χτίζει νοοτροπία γιατί διαχώρισε τις συνθήκες διεξαγωγής του αγώνα από την ουσία, εστιάζοντας στην τελευταία. Χτίζει, γιατί ήταν το δεύτερο διαδοχικό παιχνίδι που, μέχρι τέλους, κυνήγησε το αποτέλεσμα που ήθελε ή μάλλον, έπαιξε για να κερδίσει και όχι για να μη χάσει. Κι αν δεν είχε μεσολαβήσει ο αποδεκατισμός της επιθετικής γραμμής (λόγω τραυματισμών), πιθανόν τα ρίσκο του Χιμένεθ θα ήταν πολλά περισσότερα σε σύγκριση μ’ αυτά που πήρε.

Η δουλειά του Ισπανού θα κριθεί σε βάθος χρόνου καθώς διατηρώ την άποψη ότι αυτή η σχέση παραμένει σε μήνα του μέλιτος ο οποίος διευρύνεται λόγω των αποτελεσμάτων. Προς το παρόν τού πιστώνονται οι διαδοχικές εκτός έδρας νίκες παράλληλα της αλλαγής νοοτροπίας, κυρίως όμως της μεταμόρφωσης ποδοσφαιριστών οι οποίοι ήταν εκτός πλάνου. Παραδείγματος χάρη, χθες ο Πιόνε Σίστο ήταν εξαιρετικός και σίγουρος ο πιο ουσιαστικός ακραίος επιθετικός. Ποιος ξέρει, μπορεί αυτό που του είπε ο Χιμένεθ στην κατ’ ιδίαν συζήτησή τους να έπιασε τόπο και αφορούσε την εκπληκτική περίοδο του παίκτη στη Θέλτα.

Προφανώς το ύφος της αναμέτρησης άλλαξε από τη στιγμή απόκτησης αριθμητικού πλεονεκτήματος αλλά και οι παρεμβάσεις του Χιμένεθ παρουσίασαν ευστοχία. Ο Γιαννιώτας θα μπορούσε να είχε αποφύγει τις πολλές σέντρες κάνοντας αυτό που τον χαρακτηρίζει, τις «μπούκες». Ο Μισεουί ήταν ο συνδετικός κρίκος μεταξύ των γραμμών και η δική του παρουσία στο παιχνίδι αποτέλεσε μια μορφή επένδυσης στις 2-3 ατομικές ενέργειες που μπορεί να προσφέρει με την αισιοδοξία διάσπασης μιας πολυπρόσωπης άμυνας. Ακόμη και η αλλαγή του «αδύναμου κρίκου» Πέδρο Άλβαρο στις καθυστερήσεις ήταν σωστή. Τούτη, θα μπορούσε να είχε γίνει νωρίτερα καθώς ο Πορτογάλος έβλεπε εφιάλτες με τον εξαιρετικό Τεττέη.

Στέκομαι στο γκολ του Μισεουί, όχι τόσο, για την ουσία του πράγματος, όσο για το πείσμα ποδοσφαιριστών οι οποίοι άλλες φορές ύψωναν τα χέρια και μείωναν το επίπεδο της προσπάθειας τους. Δεν έβγαλαν τρομερές συνεργασίες, θα μπορούσαν να είχαν καλύτερη κίνηση στον χώρο μη περιορίζοντας την τακτική σκέψη τους στις συνεργασίες στα άκρα για μια καλή σέντρα. Είχαν όμως τη σωστή νοοτροπία.

Εννοώ ότι πριν από περίπου έναν χρόνο, στο ίδιο γήπεδο, είχε γίνει ο περίφημος αγώνας με τον Παναιτωλικό σ’ ένα αλήστου μνήμης διαιτητικό ρεσιτάλ με αποκορύφωμα την ακύρωση εκείνου του υπέροχου τέρματος του Μανού Γκαρθία λόγω φάουλ (στο ξεκίνημα της φάσης) από τον Σιφουέντες. Τότε χάθηκαν τα πάντα. Μυαλά, ψυχραιμία και κάθε μορφής επαγγελματική σκέψη. Χθες, ο νεόκοπος στη Superleague Γιουματζίδης τα έκανε μαντάρα. Τόσες μουντζούρες δεν κάνει ούτε «πρωτάκι» στο πρώτο του διαγώνισμα. Ξεκινώντας από τη φάση του πρώτου λεπτού με το τράβηγμα εντός περιοχής στον Λορέν Μορόν ή τη στιγμή της απευθείας κόκκινης κάρτας στον Χουχούμη. Δύο φορές τον έσωσε ο Κουμπαράκης από το VAR, σε άλλες τόσες εκτέθηκε και ο τελευταίος σαν το χέρι του 60ου λεπτού. Ο Λανουά μάλλον δεν ένιωσε περήφανος για μία από τις αποφάσεις που πήρε το περασμένο καλοκαίρι, αν και είναι ικανός να τα παρουσιάσει όλα ρόδινα. Το συνηθίζει εξάλλου.

Εκεί όμως οι σοβαρές ομάδες απαντούν με ποδόσφαιρο. Αντιλαμβάνονται – όπως μαρτύρησε το χαμόγελο του Ούρος Ράτσιτς ο οποίος ήταν ο κορυφαίος του δεύτερου μέρους – επιμένουν και φεύγουν νικητές. Θα μπορούσαν να μην τα είχαν καταφέρει αλλά θα τα είχαν καλά με τη συνείδησή τους. Αυτό είναι το μεγαλύτερο κέρδος του Άρη, ασχέτως των βαθμών που προφανώς είναι πολύτιμοι. Το 71% κατοχής της μπάλας θα μπορούσε να ήταν πιο ωφέλιμο, τουλάχιστον όμως αρνήθηκαν να φύγουν με τους ίδιους βαθμούς έχοντας α) σχεδόν τριπλάσιες τελικές από τον αντίπαλο και τετραπλάσιες πάσες. Αντιθέτως, στοιχείο άξιο προβληματισμού ήταν ότι η Κηφισιά κέρδισε περισσότερες μονομαχίες εδάφους, όπως και ο τρόπος αντίδρασης πολύπειρων παικτών στα τελευταία λεπτά με την παροχή στατικών φάσεων στον αντίπαλο.